60
RZYMSCY PAPIEŻE
W historii Kościoła rzymskokatolickiego był to wiek panowania prostytutek. Papieska dynastia Borgiów, osławionych birbantów, trucicieli, łupieżu Sergiuszu III i jego następcach.
O wieku X można śmiało powiedzieć, że był to czas, kiedy kobiety rządziły papieżami. To wówczas zaczęła się epoka „sług szatana" (patrz: Berg, Freude madchen im Mittelalter, wyd. 1910 r.) na Piotrowym tronie, a prostytutki rządziły Rzymem gwałtem, podstępem, mordem i decydowały o tym, kto zostanie tak zwanym namiestnikiem Chrystusa. Królował sztylet, a także nepotyzm, intrygi i seks. Dla historyków są to świetnie udokumentowane fakty nie-budzące wątpliwości i rozciągające się na kilka dalszych stuleci. Jak się to zaczęło?
Papież Sergiusz III (904-911) zasiadł na Piotrowym tronie, ponieważ obu poprzednich papieży, Leona (903 r.) i Krzysztofa (903-904) uduszono. Rzymem władał wówczas Teofilakt, przywódca szlachty rzymskiej, który za pomocą intryg, przemocy i morderstw osadzał na papieskim stolcu kochanków swej żony Teodory i córek: Marozji i Teodory Młodszej. Kiedy Sergiusz III został papieżem, to - jak piszą Franciszek Ksawery Seppelt i Klemens Loffler w „Dziejach papieży od początków Kościoła do czasów dzisiejszych-(przekład z niemieckiego tego dzieła wydanego w 1936 r. w Poznaniu został zaaprobowany przez kurię arcybiskupią) - „f...j na widownię występuje jako prawdziwa władczyni ambitna i nieobyczajna małżonka Teofilakta, Teodora, wraz ze swymi córkami, Marocją / Teodora Młodszą... Ze wszech miar niegodną była przez dziesiątki lat trwająca zależność papiestwa od tych kobiet, które beztrosko przekraczały granice dobra i zła ".
Jakież to były granice? Te trzy piękności szybko zadomowiły się w pałacu laterańskim, a piętnastoletnia Marozja została kochanką czterdziestopięcioletniego papieża (z tego związku urodził się syn, Sergiusz, który 25 lat później również został papieżem, jak jego ojciec). Mamusia Marozji, Teodora, jak również siostrzyczka, Teodora Młodsza - także sypiały z papieżem. Te trzy kurtyzany, pozbawione jakichkolwiek skrupułów, trzęsły wówczas Rzymem, a Jego Świątobliwość pokornie spełniał wszelkie ich żądania. Nadawał kochankom, a później kochankom swoich kochanek, posiadłości ziemskie, tytuły biskupie, sprzedawał godności, bowiem za panowania Sergiusza III i jego następców wszystko w Rzymie było na sprzedaż: biskupstwa, arcybiskupstwa, dyspensy, rozwody, kapelusze kardynalskie. Nawet tiara papieska była na sprzedaż. Aby nie być gołosłownym: papież Benedykt IX „postanowił zrzec się godności papieskiej na rzecz archiprezbitera Jana Gracjana, który musiał wypłacić za jego zrzeczenie się za wielką sumę pieniędzy (Seppeli). Mówiąc prosto papież Benedykt IX, który miał lat dwanaście, kiedy został papieżem, trzynaście lat później sprzedał godność papieską za 1500 liwrów, roczną pensję i rękę córki hrabiego Gerarda. I tak Jan Gracjan został „Ojcem Świętym" Grzegorzem VI. Ale cóż się dziwić, skoro o jednym z następców Benedykta, Leonie X, powiedziano: „Gdyby ten papież żył by ł jeszcze dłużej, to by sprzedał Rzym, Chrystusa, a wreszcie i siebie samego". Byli to papieże, których nawet im współcześni nazywali sługami szatana.
Ks. dr Józef Umiński w „Historii Kościoła" (wyd. z 1949 r., aprobowane przez kurię arcybiskupią) podaje, że te nierządnice były pięknej powierzchowności, miały wpływ na Sergiusza III i jego następców, przez co „(...) cała pierwsza połowa X w., wypełniona jest na Półwyspie Apenińskim samowładną akcją i intrygami tych kobiet albo ich dzieci, albo ich kochanków, na różnych stolicach, m.in. niestety na papieskiej także".
Kiedy zmarł Sergiusz III, Teodora i jej córki wybrały na jego następcę Anastazego III (911-913), a później Landa (913-914). Obaj panowali krótko i nie mieszali się do ciemnych spraw swych protektorek, które - zdaniem Gregoroviusa - wkrótce „zamieniły święte miasto w burdel". Podobnego zdania jest ówczesny historyk Liutprand z KreImony, biograf i poseł Ottona TT/ Wielkiego, który wszystkich papieży tego okresu nazywa kreaturami Marozji. Ale motorem wszystkich działań była Teodora matka, a córeczki udowadniały prawdę, że niedaleko pada jabłko od jabłoni. Liutprand, który wprawdzie żył pięćdziesiąt lat po tych wydarzeniach, ale posiadał doskonałe informacje o „regimencie kobiecym" w Rzymie, opisuje dokładnie Teodorę, „twórczynię papieży", która „męskim, ale podstępnym umysłem kierowała losami miasta; czego nie mogli dokonać cesarz i papież, dokonywała wszechstronnie uzdolniona kochanka ".
Jednakże jej córeczka, Marozja, była pod tym względem jeszcze bardziej utalentowana. Jak przekazuje biskup Liutprand, Marozja zdradzała z papieżem Sergiuszem III trzech mężów, bowiem ta piękna rzymianka była trzykrotnie zamężna - najpierw z margrabią Alberykiem I ze Spoleto, następnie z Gwidonem z Tuscji i na końcu z Hugonem z Prowansji, królem Włoch (rodzonym bratem Gwidona, jej drugiego męża). Po śmierci Sergiusza III Marozja miała jeszcze, oprócz mężów, trzech kochanków papieży: Anastazego III, Leona VI, Stefana VII. Niezły poczet, prawda?
Przez trzydzieści lat Rzym pozostawał w rękach prostytutek. Nie tylko kochankowie Marozji i jej młodszej siostry zostawali papieżami (Anastazy III, Leon VI, Stefan VII), bo nawet ich synowie lub wnukowie ich mamusi również zasiadali na Piotrowym tronie (Benedykt VIII, Jan XI, Benedykt IX). Przecież papieżem został także Jan XI (931-935), syn Marozji i papieża Sergiusza III. Ambitna Marozja, aby syna osadzić na tronie papieskim, udusiła poduszką swego kochanka Jana X (914-928). Gwoli ścisłości dodam, że ten kochliwy papież wcześniej współżył z jej mamusią, Teodora, jak również z jej siostrą.
A jakie były dalsze losy występnej i sprytnej Marozji? Opisują je Eric Lacanan i Paolo Luca w pracy „Grzeszni papieże": „Z czasem rzymianom Marozja wydała się zbyt potężna. Nie chcieli dłużej być uciskani przez nią i jej męża, Hugona z Prowansji. Zwrócili się więc o pomoc do Alberyka II, syna Marozji z pierwszego małżeństwa. Napadł on własną matkę w Zamku Sw. Anioła i wtrącił do więzienia razem z przyrodnim bratem Janem XL Dalsze losy Marozji giną w mrokach dziejów. Przypuszczalnie dokonała żywota w lodwch zamku, podobnie jak jej syn Jan XI".
Alberyk panował teraz niepodzielnie w Rzymie i nie dziwota, że Stolicę Apostolską przekazał swojemu 17-letniemu synowi Janowi XII. Dla historyków Jan XII (955-964) stanowi „najbardziej żałosną i nikczemną postać w historii Kościoła". Wzorując się na Kaliguli, mianował senatorem ulubionego konia, a dziesięciolatka - w zamian za usługi seksualne - wyświęcił na biskupa. Stare kroniki laterańskie donoszą, że uprawiał on sodomię, pedofilię, wyświęcał diakonów w stajniach, a ówczesny Lateran (ten sam, w którym mieszka dziś JPII) stał się miejscem wyuzdanych orgii. Jan XII zmarł pozbawiony władzy. Został przyłapany w czasie przygody miłosnej z mężatką (przez jej męża), skatowany łańcuchem i wyrzucony przez okno.
Kardynał Cesare Baronius (1538-1607), kustosz biblioteki watykańskiej, w swych „Rocznikach kościelnych" nazwał tę erę w dziejach papiestwa pornokracją oraz saeculum obscurum (ponure stulecie). Byli to grzeszni papieże, nazywani przez Kościół sługami szatana, ale ich następcy wcale nie byli od nich lepsi. Nigdy nie interesował ich Kościół ani religia. Ich poglądy bardzo trafnie scharakteryzował papież Leon X w następujących słowach: „ Wiadomo jest, ile my i nasi zawdzięczamy baśni o Chrystusie". Oj, święte, szczere i prawdziwe to słowa! Wszystko zawdzięczacie! Ale czy to jest baśń, to już my - antyklerykałowie - polemizowalibyśmy z panem papieżem.
Papieże - jak wszyscy władcy rozmiłowani w przepychu dworskiego życia - obsypywali godnościami swych krewnych i łupili biedaków, zapełniając własną kiesę. Ich zachłanność budziła protesty, ale niepokornych palono na stosie.
Zwłaszcza niesłychany nepotyzm papieży budził sprzeciw, ale było to wołanie głuchego na puszczy. Jednym z wielu przykładów może być Innocenty III (1198-1216), który krewnych wyświęcał na kardynałów, opatów i biskupów, a nawet załatwiał swojej rodzinie świeckie stanowiska na dworach królewskich. Religia się nie liczyła, była tylko pomostem dla robienia kasy, opium dla otumanionych narodów.
Innocenty III - już jako kardynał Lotariusz Conti i hrabia Segni - został powołany na stolicę Piotrową również z poparciem swego wuja - papieża Klemensa III (1187-1191), bowiem ten wcześniej zapewnił mu funkcję biskupa i kardynała. Innocenty III obsypał godnościami między innymi swego bratanka Hugolina (Ugolin), którego w roku 1206 uczynił kardynałem i biskupem Ostii, to...
jozpod