Zaćmienie (cz.3) - Stephenie Meyer - Bella Swan.pdf

(1397 KB) Pobierz
119619139 UNPDF
Stephenie Meyer
Zaćmienie
(Eclipse)
Przełożyła Joanna Urban
Mojemu mężowi, Pancho, za cierpliwość, miłość, przyjaźń,
poczucie humoru i gotowość do jadania na mieście.
Moim dzieciom, Gabe’owi, Sethowi i Eliemu,
za to, że dzięki nim doświadczyłam tego rodzaju miłości,
za który ludzie dobrowolnie oddają życie.
Ogień i Lód
Jedni mówią, że świat zniszczy ogień.
Inni, że lód.
Iż poznałem pożądania srogie,
Jestem z tymi, którzy mówią: ogień
Gdyby świat zaś dwakroć ginąć mógł,
Myślę, że wiem o nienawiści
Dość, by rzec: równie dobry lód
Jest, by niszczyć,
jest go w bród.
Robert Frost (1874 – 1963),
[przeł. Ludmiła Marjańska]
PROLOG
Wszystkie nasze próby przechytrzenia przeciwnika spełzły na niczym.
Z sercem skutym lodem, przyglądałam się, jak szykuje się, by stanąć w mej obronie. Jeśli choć
trochę się wahał – co byłoby zrozumiałe, zważywszy na przewagę liczebną wroga – zupełnie nie
dawał tego po sobie poznać. Wiedziałam, że nie możemy liczyć na niczyje wsparcie – wszyscy jego
bliscy też walczyli teraz o życie.
Czy dane mi będzie poznać wyniki tego drugiego starcia? Czy zdążę dowiedzieć się przed
śmiercią, kto przegrał, a kto wygrał?
Było to bardzo mało prawdopodobne.
Przepełnione pragnieniem zadania mi bólu dzikie czarne oczy śledziły każdy ruch mojego
obrońcy, aby wybrać na atak najodpowiedniejszy moment. Wówczas miałam umrzeć.
Gdzieś daleko, daleko w głębi lasu, rozległo się znienacka wilcze wycie...
1
WARUNEK
Bello,
Nie wiem, czemu każesz Charliemu zanosić te karteczki do Billy’ego, jak gdybyśmy byli w
drugiej klasie podstawówki – gdybym miał ochotę z tobą pogadać, to odbierałbym pamiętaj, że to
był twój wybór.
Nie możesz mieć jednego i drugiego, bo
Tak, to nasi śmiertelni wrogowie, koniec kropka. Czy to tak trudno?
Wiem, że zachowuję się jak skończony dureń, ale w tej sytuacji po prostu nie da się inaczej
Jak możemy być dłużej przyjaciółmi, skoro spędzasz całe dnie w towarzystwie bandy
Proszę, nie pisz już więcej, bo tylko się gorzej czuję, kiedy za dużo o tobie myślę.
Też za tobą tęsknię. Nawet bardzo. Ale to niczego nie zmienia.
Wybacz.
Jacob
Przesunęłam opuszkami palców po linijkach jego listu, wyczuwając wgłębienia w miejscach, w
których przycisnął długopis tak mocno, że niemal przedziurawił kartkę. Mogłam sobie z łatwością
wyobrazić, jak do mnie pisze – jak kreśli koślawe litery, ze zdenerwowania zniekształcając jeszcze
bardziej swoje i tak niechlujne pismo, jak przeklina, stwierdziwszy, że znowu coś źle sformułował.
Może nawet swoją wielką łapą złamał niechcący długopis (wyjaśniałoby to, skąd wzięły się te
wszystkie kleksy). Sfrustrowany, ściągał pewnie brwi i marszczył czoło. Gdybym wtedy przy nim
była, może bym się i śmiała. Powiedziałabym coś w stylu: „Wyluzuj, człowieku, bo mózg ci
eksploduje. Opisz to, co ci leży na sercu, i tyle”.
A tak, kiedy czytałam jego list po raz kolejny, chociaż znałam go już na pamięć, wcale nie było
mi do śmiechu. Nie zaskoczyło mnie bynajmniej nastawienie Jacoba, o nie – wysyłając mu swój
błagalny w tonie liścik za pośrednictwem naszych ojców (jakbyśmy byli w drugiej klasie
podstawówki), takiej właśnie reakcji z jego strony się spodziewałam. To moja własna reakcja była
dla mnie niemiłą niespodzianką. Każda przekreślona linijka listu głęboko mnie raniła – jakby
krawędzie liter były ostrzami żyletek. Co więcej, za każdym z tych przekreślonych początków kryły
się długie godziny cierpienia, a cierpienie mojego przyjaciela dawało mi się we znaki po stokroć
bardziej niż moje własne.
Rozmyślania przerwała przykra woń przypalanego garnka napływająca z kuchni. Zerwałam się
na równe nogi i zbiegając po schodach, wepchnęłam kartkę od Jacoba do tylnej kieszeni dżinsów.
W żadnym innym domu świadomość, że ktoś poza mną zabrał się do gotowania, nie wywołałaby u
mnie ataku paniki. Kiedy otworzyłam gwałtownie drzwiczki mikrofalówki, słoik sosu do spaghetti,
który Charlie w niej umieścił, zdążył na szczęście wykonać zaledwie jeden obrót.
– Co jest? – oburzył się Charlie. – To już nie mogę sobie sam podgrzać obiadu?
– Najpierw odkręca się wieczko – wyjaśniłam. – Kontakt z metalem mógłby zepsuć kuchenkę.
Przelawszy połowę sosu do ceramicznej miseczki, wstawiłam ją do mikrofali, nastawiłam czas i
nacisnęłam „start”. Napoczęty słoik schowałam do lodówki.
Charlie przyglądał się moim poczynaniom z naburmuszoną miną.
– A makaron dobrze wstawiłem? – upewnił się.
Zajrzałam do stojącego na gazie rondla. To właśnie dobywający się z niego smród mnie
zaalarmował.
– Warto od czasu do czasu zamieszać – powiedziałam, starając się przybrać możliwie neutralny
ton głosu.
Sięgnęłam po drewnianą łyżkę i spróbowałam oderwać od dna garnka papkowatą masę.
Charlie westchnął.
– Co jest grane? – spytałam.
Splótł ręce na piersi, wbijając wzrok w ścianę deszczu za oknem.
– Nie wiem, o co ci chodzi – mruknął.
Tajemnicza sprawa. Co skłoniło Charliego do tknięcia garnków? I jeszcze ta mina. Zazwyczaj
rezerwował ją dla mojego chłopaka, pragnąc okazać mu całym sobą znaczenie wyrażenia „niemile
widziany”, ale przecież Edward jeszcze się nie zjawił. Demonstracyjne zachowanie Charliego nie
miało zresztą najmniejszego sensu, bo Edward i tak dobrze wiedział, co ojciec sądzi na jego temat.
„Mój chłopak”, powtórzyłam w myślach, nie przerywając mieszania makaronu. Cóż za żałośnie
nieadekwatne określenie. Zupełnie nie pasowało do roli, jaką Edward odgrywał w moim życiu – był
przecież moim wybawcą, moim przeznaczeniem, moim życiem. Tyle, że brzmiało to tak okropnie
patetycznie. Musiałam znaleźć jakiś odpowiedni zamiennik, coś, czego można było używać w
zwykłej rozmowie.
Edward zasugerował mi już, jakie mogłoby być to słowo, ale nie cierpiałam go z całego serca.
Na samą myśl o nim przechodziły mnie ciarki.
„Narzeczony”. Też mi coś! Brr.
Odgoniłam natrętne myśli.
– Czy coś przegapiłam? – spytałam Charliego. Dźgnęłam grudę ciasta, aż drgnęła. – Od kiedy
to gotujesz? A raczej starasz się gotować?
Charlie wzruszył ramionami.
– Nie ma takiego prawa, które zakazywałoby mi gotować we własnym domu, prawda?
– No, na prawie to znasz się lepiej ode mnie – przyznałam, spoglądając znacząco na odznakę
policyjną przypiętą do jego skórzanej kurtki.
– Święte słowa – zaśmiał się.
Uświadomiłam mu chyba, że ma wciąż służbową kurtkę na sobie, bo zdjął ją i odwiesił na
przeznaczonym dla niej kołku. Pas z kaburą już tam był, bo od kilku dobrych tygodni ojciec nie
widział potrzeby noszenia broni na posterunek. Mieszkańcom miasteczka Forks nie spędzały
ostatnio snu z powiek żadne dziwne wydarzenia – tajemnicze wilki – giganty przestały nawiedzać
okoliczne lasy.
Mieszając w garnku, doszłam do wniosku, że chociaż Charliego coś wyraźnie dręczyło, to on
sam musiał dojrzeć do tego, żeby mi się zwierzyć. Był tak małomównym i skrytym człowiekiem, że
nie miałam najmniejszych szans cokolwiek od niego wyciągnąć bez jego zgody. Pozostawało mi
czekać, a biorąc pod uwagę to, że postarał się, abyśmy zasiedli razem do obiadu, miał mi do
zakomunikowania coś wyjątkowo ważnego.
Odruchowo zerknęłam na zegar – o tej porze miałam w zwyczaju robić to, co kilka minut. Do
przyjazdu Edwarda pozostało mniej niż pół godziny.
Najgorszą porą dnia były teraz dla mnie popołudnia, a wszystko, dlatego, że odkąd mój były
najlepszy przyjaciel (tudzież wilkołak) Jacob Black zdradził Charliemu, że bez ojcowskiego
przyzwolenia jeżdżę na motorze – zrobił to, licząc na to, że dostanę szlaban, przez co nie będę
mogła się spotykać ze swoim chłopakiem (tudzież wampirem) Edwardem Cullenem – Edward mógł
mnie widywać wyłącznie pomiędzy godziną dziewiętnastą a dwudziestą pierwszą trzydzieści, tylko
u mnie w domu i tylko pod nadzorem srogiego spojrzenia pewnego policjanta.
O dziwo, kara za motor była surowsza niż ta, którą Charlie wyznaczył mi wcześniej za to, że
przez trzy dni nie dawałam znaku życia i raz skoczyłam z klifu do morza. Musiał naprawdę
nienawidzić motocykli. Oczywiście nadal widywałam Edwarda w szkole, bo Charlie nie mógł
zabronić mi do niej chodzić. No i mój ukochany spędzał prawie każdą noc w moim pokoju, ale o
tym to już ojciec nie miał zielonego pojęcia. Posiadana przez Edwarda umiejętność bezszelestnego
wspinania się na pierwsze piętro była niemal tak samo przydatna, co jego zdolność czytania
Charliemu w myślach.
Wychodziło na to, że spędzałam bez niego tylko popołudnia, ale i tak te kilka godzin
wystarczało, by mnie zniecierpliwić. Dłużyły się strasznie. Mimo wszystko, znosiłam to jednak bez
protestów – po pierwsze, dlatego, że zasłużyłam sobie na takie traktowanie, a po drugie, ponieważ
nie chciałam ranić ojca, wyprowadzając się do Cullenów, zwłaszcza wiedząc, że już niedługo
opuszczę i jego, i Forks na zawsze. Była to kolejna rzecz, o której biedak nie miął pojęcia.
Charlie zasiadł za stołem z głośnym chrząknięciem, po czym rozłożył przed sobą wilgotną od
deszczu gazetę. Już po kilku sekundach lektury zaczął cmokać z dezaprobatą.
– Nie rozumiem, czemu w ogóle ją kupujesz – powiedziałam. – Tylko ci skacze ciśnienie.
Puścił moją uwagę mimo uszu.
– I dlatego właśnie wszyscy chcą mieszkać w mniejszych miejscowościach! – skomentował
gniewnie jakiś artykuł. – To śmieszne.
– Czym się znowu naraziły duże miasta?
– Jak tak dalej pójdzie, Seattle trafi na pierwsze miejsce krajowych statystyk policyjnych! Pięć
nierozwikłanych morderstw w przeciągu dwóch tygodni! Że też ci ludzie mają odwagę wychodzić z
domów.
– O ile się nie mylę, tato, Phoenix zajmuje wyższe miejsce w tabelach niż Seattle i jakoś
przeżyłam tam te naście lat.
Dopiero przeprowadziwszy się do spokojnego, maleńkiego Forks, tylko cudem kilkakrotnie
uniknęłam śmierci. Mało tego, wciąż byłam na celowniku – na niejednym celowniku...
Zadrżała mi ręka. Łyżka, którą trzymałam, zmieniła się na chwilę w pałeczkę werbla.
– Ja tam za nic w świecie nie przeprowadziłbym się do jednego z tych molochów – stwierdził
Charlie.
Postanowiłam nie ratować dłużej obiadu, tylko po prostu go zaserwować. Musiałam posłużyć
się nożem do steków, żeby wykroić porcję makaronu dla Charliego, a potem dla siebie. Ojciec
przyglądał mi się niczym skarcony pies. Swoją porcję pokrył pieczołowicie sosem i zabrał się do
jedzenia. Zamaskowałam swoją bryłę ciasta w podobny sposób, ale entuzjazmu do tak powstałej
potrawy nie udało mi się już od Charliego skopiować.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin