Kurs_Eagle_cz04.pdf
(
337 KB
)
Pobierz
088-092_eagle_cz4.indd
K U R S
Kurs obsługi EAGLE, część 4
W kolejnym odcinku naszego
cyklu zapoznamy Czytelników
z działaniem edytora płytek
drukowanych, będącego głównym
elementem Pakietu EAGLE.
Następnie rozpoczniemy edycję
nowej płytki oraz poznamy
główne funkcje edytora.
Nauczymy się rozmieszczać
elementy, krawędzie płytki oraz
inne obiekty czysto graficzne.
Połączymy poszczególne
wyprowadzenia elementów przy
pomocy ścieżek. Przedstawimy
również parę przydatnych
programików *.ulp. Na
zakończenie poruszymy jeszcze
temat obszarów zabronionych,
w których nie wolno umieszczać
ścieżek lub przelotek.
Zgodnie z zapowiedzią z zeszłe-
go miesiąca w dzisiejszym odcinku
rozpoczynamy opis edytora płytek
drukowanych –
Board
. Program ten
wraz z modułem autoroutera został
umieszczony na naszym komputerze
w czasie standardowej instalacji de-
monstracyjnej wersji
EAGLE
. Edytor
pozwala nam na projektowanie płyt-
ki na trzy podstawowe sposoby:
– bez pomocy schematu narysowa-
nego w dowolnym, współpracu-
jącym z EAGLE edytorze. Jeżeli
nasza płytka składa się z zaled-
wie paru elementów a schemat
mamy wydrukowany lub naryso-
wany na papierze, możemy użyć
edytora płytek jako zupełnie nie-
zależnie działającego programu.
Obudowy elementów pobierzemy
z bibliotek a wyprowadzenia po-
łączymy przy pomocy sygnałów
(linie powietrzne), dzięki któ-
rym poprowadzimy odpowiednie
ścieżki ręcznie lub automatycz-
nie przy pomocy Autorouter;
– za pomocą netlisty utworzonej
w innym niż EAGLE edytorze
schematów, a następnie przetwo-
rzonej do formatu wymaganego
przez edytor płytek;
– standardowy, domyślny sposób
polegający na użyciu schematu
narysowanego w edytorze należą-
cym do pakietu EAGLE.
Ponieważ ostatnia metoda będzie
wykorzystywana najczęściej a dwóch
pierwszych użytkownik nie będzie
prawdopodobnie używał w ogóle,
w naszej prezentacji skupimy się
głównie na niej.
Jak już wcześniej wspomniano,
aby przejść z edytora schematów
do edytora płytki nie potrzebuje-
my listy połączeń (
Netlist
), wystar-
czy wpisać polecenie
BOARD
lub
przycisnąć ikonkę z
Action-To-
olbar
. Jeżeli z naszym schematem
nie mamy spokrewnionej jeszcze
płytki, wyświetlone zostaje okienko
z zapytaniem czy chcemy utworzyć
nowy plik bazujący na aktualnym
schemacie (
rys. 21
) potwierdzamy
klikając
OK
. Zostaje uruchomione
okno edytora z pustą płytką, obok
niej są umieszczone elementy po-
łączone sygnałami (
Airwires
). Naszą
płytkę należy następnie zapisać kli-
kając na ikonkę
SAVE
. Plik z płyt-
ką zostaje umieszczony w katalogu
w którym znajduje się plik ze sche-
matem, oraz otrzymuje jego nazwę
z rozszerzeniem
zmienionym na
*.brd
.
Płytka jest po-
łączona ze sche-
matem systemem
Forward&Back
Annotation
, dla-
tego wszystkie zmiany wprowadza-
ne na schemacie są automatycznie
wprowadzane na płytkę i odwrotnie.
Przykładowo zmiana nazw elemen-
tów lub połączeń na płytce jest au-
tomatycznie wprowadzana do sche-
matu. Od tego momentu, aby zacho-
wać konsystencję projektu w czasie
pracy z pakietem EAGLE muszą być
uruchomione oba moduły jedno-
cześnie, schemat oraz płytka. Jeżeli
przykładowo przez nieuwagę zosta-
nie zamknięty edytor płytki, a na
schemacie dokonamy zmian to kon-
systencja projektu zostanie utracona.
Aby ją ponownie uzyskać, musimy
wszystkie różnice pomiędzy płyt-
ką a schematem skorygować ręcznie.
Różnice te wskaże nam protokół
powstały po wykonaniu polecenia
ERC. Konsystencja projektu jest bar-
dzo ważna elementem, dzięki niej
mamy pewność że sieć połączeń na
płytce dokładnie odpowiada połącze-
niom na schemacie.
W oknie edytora płytki rozkład
pasków narzędziowych jest identycz-
Rys. 21.
88
Elektronika Praktyczna 8/2006
K U R S
ny jak w oknie edytora schematów.
Również większość elementów znaj-
dujących się na nich ma te same
funkcje oraz działanie. Znajdujący
się po lewej stronie
Command-To-
olbar
jest wzbogacony o następujące
funkcje:
REPLACE
– zmiana obudowy
na dowolną inną pobraną z biblio-
teki. Funkcja ta dostępna jest tylko
wtedy gdy pracujemy z płytką bez
skojarzonego schematu. W przypad-
ku projektu z zachowaną konsysten-
cją, obudowy niektórych elementów
możemy zmienić używając komendy
CHANGE PACKAGE.
OPTIMIZE
– składa leżące
w jednej linii segmenty utworzone
poleceniem WIRE w jeden ciągły
element. W menu
Options
możemy
zaznaczyć optymalizację automa-
tyczną, przeprowadzaną na bieżąco
w czasie kreślenia.
ROUTE
– Ręczne prowadzenie
ścieżek. Chyba najczęściej używa-
na komenda zamieniająca linie po-
wietrzne na połączenia elektryczne.
RIPUP
– polecenie działające
odwrotnie niż poprzednio opisane.
Umożliwia zmianę poszczególnych
segmentów ścieżek na linie po-
wietrzne. Przez co możemy je póź-
niej inaczej poprowadzić. Komenda
ta zmienia również wyliczone poly-
gony w ich obrys.
VIA
– Wstawianie przelotek do
płytki. Jeżeli w czasie kreślenia
zmienimy płaszczyznę na której
umieszczamy ścieżkę to przelotka
zostanie dodana automatycznie. Aby
podłączyć nową przelotkę do istnie-
jącego sygnału wystarczy nazwać ja
tak jak interesujący nas sygnał (po-
lecenie NAME).
SIGNAL
– Ręczne łączenie wypro-
wadzeń poszczególnych elementów.
Ograniczenia takie same jak przy
komendzie REPLACE. W przypadku
płytki skojarzonej ze schematem po-
łączeń dokonujemy na schemacie.
HOLE
– całkiem normalny otwór
(przewiert) nie bez połączenia elek-
trycznego pomiędzy górną a dolną
warstwą płytki.
RATSNEST
– Wylicza najkrótsze
linie powietrzne oraz rzeczywisty
kształt polygonów. Obliczanie poly-
gonów możemy wyłączyć w menu
Options
. W czasie rysowania ścieżki
poleceniem ROUTE, określona naj-
krótsza linia powietrzna jest wyli-
czana automatycznie na bieżąco.
AUTO
– uruchomienie autoro-
utera
DRC
– Zdefiniowanie reguł rzą-
dzących projektem, oraz uruchomie-
nie programu sprawdzającego czy
są one zachowane.
ERRORS
– uruchamia okien-
ko w którym wyszczególnione są
wszystkie błędy wykryte poleceniem
DRC.
Jednym z pierwszych kroków
który wykonamy w przypadku pro-
jektowania nowej płytki jest określe-
nie jej kształtu, a więc zaznaczenie
jej krawędzi. W prawej części okna
edytora płytki widzimy prostokąt
o wymiarach ok. 80x100 mm jest
to zarys płytki automatycznie wsta-
wiony przez program. Jego Kształt
możemy zmienić używając poleceń
MOV
,
MITER
oraz
SPLIT
. Możemy
go również całkowicie usunąć, po
czym narysować go ponownie w in-
teresującym nas, innym rastrze lub
kształcie. Obrys płytki umieszczamy
zawsze na płaszczyźnie nr
20 - Di-
mension
, a grubość linii ustalamy
na zero. Ponieważ w Polsce przy-
jęty jest system metryczny najle-
piej obrys płytki wykonać w rastrze
1 mm lub, jeżeli potrzebna jest
większa dokładność 0,1 mm. Usta-
wień tych dokonujemy identycznie
jak w edytorze schematu, po wyko-
naniu polecenia
GRID
. Narysujmy
obrys płytki poleceniem
WIRE
, tak
aby dolny lewy jej róg znajdował
się w punkcie o współrzędnych 0,0.
Nie zapominajmy iż wymiary na-
szej płytki nie mogą przekraczać
100x80 mm oraz że obrys musi
być figurą zamkniętą. Czasami pro-
jektowana płytka musi mieć kształt
inny niż prostokąt. Zmieniając kąt
zagięcia (
WIRE_BEND
) w funkcji
WIRE
(klikając prawym klawiszem
myszy w czasie kreślenia) nadamy
jej dowolny kształt.
Możemy użyć rów-
nież polecenia
ARC
dzięki któremu do-
damy potrzebne
nam zaokrąglenia.
W następnej ko-
lejności powinni-
śmy określić regu-
ły, według których
płytka zostanie
zaprojektowana.
Regułami tymi bę-
dzie posługiwał się
również autorouter,
na bazie nich obli-
czane są polygony
oraz określane pa-
rametry przelotek
i otworów pod elementy których
średnica jest ustawiona na
Auto
.
Główne parametry to minimalna
szerokość ścieżek, minimalne od-
stępy pomiędzy elementami mają-
cymi różne potencjały, minimalne
średnice otworów oraz minimalna
szerokość otoczki otworu. Wartości
te są różne w zależności od tech-
nologii w jakiej zostanie wykonana
płytka. Jeżeli nasza płytka będzie
wyprodukowana w profesjonalnym
zakładzie (a nie w domowej ła-
zience) musimy skonsultować się
z działem technicznym producenta
w celu określenia najważniejszych
parametrów. Niektórzy producenci
przedstawiają na swoich stronach
internetowych możliwości technicz-
ne, czyli wszystkie potrzebne nam
wymiary minimalne. Jeżeli płytkę
wykonamy w warunkach domowych
to wartości musimy określić według
naszego doświadczenia, dokładności,
oraz metody jaką naszą płytkę wy-
konamy (w przypadku metody foto-
chemicznej i dobrej drukarki lasero-
wej osiągnięcie minimalnej grubości
ścieżek na poziomie 0,3 mm nie
stanowi dzisiaj problemu).
Dostęp do panelu w którym okre-
ślimy reguły projektowania mamy
po wykonaniu komendy DRC lub
kliknięciu na ikonkę . W otwartym
okienku mamy dostęp do dziesięciu
zakładek (
rys. 22
). Na pierwszej
z nich
File
mamy możliwość od-
czytu lub zapisu określonych przez
nas dla danej technologii ustawień.
Aktualne parametry towarzyszą pro-
jektowi i są dopisywane do niego
po przyciśnięciu klawisza
Apply
.
Następna zakładka
Layers
nie
ma dla nas dużego znaczenia z po-
wodu ograniczenia do dwóch płasz-
Rys. 22.
Elektronika Praktyczna 8/2006
89
K U R S
Rys. 23.
o średnicy 16 mils i większej zosta-
ną odkryte.
Na ostatniej zakładce
Misc
może-
my włączyć lub wyłączyć dodatko-
we elementy które będą sprawdzane
podczas testu DRC. Po zaznaczeniu
opcji
Check Grid
program sprawdzi
czy wszystkie elementy leżą dokład-
nie na ustalonym aktualnie rastrze.
Check Angle
sprawdza czy wszyst-
kie ścieżki leżą pod kątem równym
wielokrotności 45 stopni.
Check
Font
sprawdza czy wszystkie teksty
umieszczone na płytce są napisane
czcionką wektorową, jeżeli nie to
zgłasza błąd. W ostatnim okienku
Check restrict
włączamy sprawdza-
nie powierzchni miedzi w obszarach
zakazanych.
Po wpisaniu wszystkich niezbęd-
nych wartości przyciskamy pole
Ap-
ply
. Możemy również zapisać nasze
ustawienia pod zmienioną nazwą
używając przycisku
Save as...
(za-
kładka
File
). Aby wyjść z testu DRC
przyciskamy pole
Cancel
. Przyci-
skając pole
OK
rozpoczynamy test
DRC, jeżeli nie wprowadzaliśmy
jeszcze żadnych zmian na płytce to
prawdopodobnie nie mamy żadnych
błędów i w linii statusu (na dole
okna edytora) ukaże się komunikat
informujący nas o tym:
DRC: No
errors
. Do testu DRC wrócimy jesz-
cze później gdy zrobimy już parę
błędów, najpierw przejdźmy jednak
do następnego kroku niezbędnego
przy projektowaniu płytki, czyli do
rozmieszczenia elementów.
Zanim zaczniemy je jednak roz-
mieszczać musimy zmienić raster
z metrycznego na calowy, najlepiej
na 100 lub 50 mils. EAGLE nie
ma niestety wbudowanego modu-
łu automatycznego rozmieszczania
elementów, ze strony internetowej
producenta można jednak ściągnąć
programiki
ulp
pomagające nam
w tym (
autoplace_v3.ulp
oraz
pla-
ce50.zip
). Ich działanie polega na
rozmieszczeniu elementów w sposób
podobny jak są one rozmieszczone
na schemacie i przydatne są prak-
tycznie tylko przy projektach skła-
dających się z elementów dyskret-
nych.
Aby rozmieścić elementy ręcznie
użyjemy komendy
MOVE
(komen-
dą tą możemy przesuwać również
dowolne inne obiekty znajdujące
się na płytce). Po jej wpisaniu lub
przyciśnięciu ikonki klikamy le-
wym przyciskiem myszy na krzyż
znajdujący się zazwyczaj na środ-
czyzn na których możemy umiesz-
czać ścieżki. Możemy jednak okre-
ślić grubość warstwy miedzi (
Cop-
per
) którą będzie pokryty stosowany
przez nas laminat oraz grubość jego
samego (
Isolation
). Następnie w linij-
ce
Setup
określimy budowę lamina-
tu. I tak, jeżeli projektujemy płytkę
jednostronną, gdzie miedź znajduje
się od spodu -
Bottom
(od strony
lutowania) wpisujemy wartość 16.
Jeżeli warstwa miedzi znajduje się
na górze –
Top
(od strony elemen-
tów) wpisujemy 1. Jeżeli projektu-
jemy płytką dwuwarstwową to wpi-
sujemy (1*16). Nawiasy półokrągłe
informują program że będziemy sto-
sować przelotki.
Na zakładce
Clearance
możemy
zdefiniować minimalne odległości
pomiędzy poszczególnymi elementa-
mi. Wartości te możemy definiować
osobno dla sygnałów o różnym, oraz
o tym samym potencjale. Jeżeli wcze-
śniej przy pomocy polecenia
Class
zostały zdefiniowane sygnały zinny-
mi minimalnymi odległościami, to
w czasie sprawdzania błędów program
użyje wartości mniej krytycznej.
Zakładka
Distance
umożliwia
nam określenie minimalnej odle-
głości pomiędzy krawędzią płytki
a innymi obiektami, które ostatecz-
nie będą znajdować się w miedzi
na górnej lub dolnej stronie płytki.
Możemy zdefiniować również mini-
malne odstępy pomiędzy otworami
wierconymi w płytce.
Na zakładce
Sizes
określamy mi-
nimalne szerokości ścieżek średni-
ce otworów oraz parametry mikro
przelotek.
Na następnej zakładce
Restring
określamy parametry otoczki mie-
dzianej pozostałej na około otwo-
ru po jego wywierceniu (
rys. 23
).
Mamy możliwość wpisania różnych
wartości dla warstw zewnętrznych
oraz wewnętrznych, a w przypadku
pinów możemy również zdefiniować
różne parametry dla warstwy górnej
oraz dolnej.
Zakładka
Shapes
podzielona jest
na dwie części. W pierwszej mo-
żemy podać stopień zaokrąglenia
powierzchni SMD. W drugiej defi-
niujemy (osobno dla warstwy gór-
nej oraz dolnej) kształt padów dla
elementów przewlekanych. Jeżeli
zaznaczymy
As in library
program
pozostawi niezmienione, zdefiniowa-
ne w bibliotekach kształty.
Następna zakładka
Supply
, po-
zwala na zdefiniowanie kształtów
pól typu
thermal
na automatycznie
definiowanych warstwach zasilania.
Wartość z pola
Isolate Thermal
jest
używana również przy obliczaniu
polygonów z włączoną opcją
Ther-
mal
. Zaznaczenie opcji
Generate
Thermals for Vias
umożliwia stoso-
wanie pól termicznych również dla
przelotek.
Na zakładce
Masks
określamy
stopień powiększenia pól w masce
lutowniczej, oraz w sicie służącym
do nanoszenia pasty lutowniczej na
pola SMD. W polu
Limit
podajemy
minimalną średnicę przelotki która
nie zostaną zakryte maską lutowni-
czą. Przykładowo dla wartości 16
mils wszystkie przelotki o średnicy
poniżej 16 mils będą w pełni po-
kryte maską lutowniczą, natomiast
90
Elektronika Praktyczna 8/2006
K U R S
Rys. 24.
my te płaszczyzny wyłączyć polece-
niem
DISPLAY
.
Opisane wyżej polecenia
Move
,
Mirror
oraz
Rotate
możemy sto-
sować nie tylko do pojedynczych
obiektów, lecz również dla wielu,
wyróżnionych poleceniem
GRO-
UP
. Aby dokonać zmian na grupie
musimy kliknąć nie lewym, lecz
prawym klawiszem myszy. Pole-
cenie wpisujemy z klawiatury lub
przyciskamy ikonę . Mamy na-
stępnie możliwość grupowania ele-
mentów przy pomocy prostokąta,
lub przy pomocy krzywej. W pierw-
szym przypadku przyciskamy lewy
klawisz i trzymając go ciągniemy
prostokąt nad interesującymi nas
elementami. W przypadku krzywej
klikamy lewym klawiszem rysując
krzywą naokoło wybranego obszaru
(
rys. 24
), krzywą zamykamy klik-
nięciem klawisza prawego. Program
podświetla następnie wybrane przez
nas elementy.
Gdy wszystkie elementy znalazły
już swoje miejsce na płytce, może-
my przystąpić do rysowania ścieżek
łączących poszczególne wyprowadze-
nia. Do tego celu służy komenda
ROUTE
lub przycisk . Po jej uru-
chomieniu klikamy na sygnał który
chcemy połączyć (
Airwire
) zostaje
on podświetlony, po czym możemy
rozmieszczać poszczególne segmenty
ścieżek klikając lewym klawiszem
myszy. Jeżeli w czasie kreślenia klik-
niemy prawym klawiszem, zostanie
zmieniony styl zagięcia ścieżki. Styl
możemy również zmienić klikając
na jedną z ikonek znajdujących się
na pasku
Parameters
(
rys. 25
). Jeżeli
kreśląc ścieżkę klikniemy środkowym
klawiszem myszy, zostanie zmie-
niona warstwa na której kreślimy.
Przelotka łącząca obie warstwy zo-
staje dodana automatycznie, opcję tą
możemy wyłączyć w menu options
(
Options-Set..-Misc-Auto set junction
).
Numer warstwy na której aktualnie
kreślimy jest wyświetlany na pasku
Parameters
. Na pasku tym znajdzie-
my również parę innych elementów
dzięki którym możemy zmienić pa-
rametry rysowanej ścieżki. Parametr
Miter
wyostrza lub łagodzi punkty
zagięcia ścieżki, ustawiając go na
zero włączamy maksymalną ostrość.
Następnymi dwoma ikonkami
Round
(...) oraz
Straight
(...) przełączamy
ku elementu który chcemy przesu-
nąć. Element zostaje „przyklejony“
do kursora i możemy go przemie-
ścić w dowolne inne miejsce. Jeże-
li w czasie przesuwania elementu
klikniemy środkowym klawiszem
myszy, element zostanie przełożony
na przeciwną stronę płytki, czyli
z warstwy górnej (TOP) na warstwę
dolną (BOTTOM) lub odwrotnie.
Działanie tej funkcji jest identycz-
ne jak funkcji
MIRROR
i najlepiej
widoczne w przypadku elementów
SMD, gdzie możemy zaobserwować
natychmiastową zmianę koloru ich
pól lutowniczych. Gdy przy prze-
suwaniu klikniemy prawym klawi-
szem element zostanie odwrócony
o 90 stopni. Aby obrócić element
o dowolnie wybrany inny kąt, wy-
starczy wpisać go w okienko
Angle
poczym potwierdzić przez
Enter
. Je-
żeli zamierzamy element tylko ob-
rócić, bez jego jednoczesnego prze-
suwania możemy użyć polecenia
ROTATE
.
Jeżeli element nie zostanie
wskazany jednoznacznie, to kursor
zmieni kształt na cztery strzałki,
klikając następnie lewym klawiszem
myszy podświetlane zostają kolejne
elementy znajdujące się w otoczeniu
kursora. Po podświetleniu elementu
który chcemy przesunąć klikamy
klawiszem lewym poczym prze-
suwamy go w wybrane przez nas
miejsce. Czasami zdarza się że ele-
menty rozmieszczone w innym niż
aktualny raster nie dają się w niego
wpasować. Jeżeli są to pojedyncze
przypadki to wystarczy nazwę da-
nego elementu wpisać z klawiatury,
po wciśnięciu
Enter
element zo-
stanie podklejony do kursora. Je-
żeli mamy do czynienia z większą
liczbą elementów, to warto użyć
programu
Snap50.ulp
(dostępny
w pakiecie hvpack10.zip na stronie
internetowej producenta), który two-
rzy skrypt po uruchomieniu które-
go elementy zostają rozmieszczone
w rastrze 50 mils. Elementy może-
my przesuwać tylko wtedy gdy wi-
doczne są ich punkty zaczepienia
(krzyż wewnątrz elementu), które
to znajdują się na następujących
płaszczyznach: dla elementów na
górnej stronie –
Layer 23 tOrigins
,
dla elementów znajdujących się na
stronie dolnej -
Layer 23 tOrigins
.
Aby zabezpieczyć elementy przed
przypadkowym przesunięciem może-
Rys. 25.
Elektronika Praktyczna 8/2006
91
K U R S
Rys. 26.
Aby zmienić parametry istnieją-
cych już przelotek używamy rów-
nież polecenia
CHANGE
, tym ra-
zem jednak wybieramy odpowiednio:
Diameter
dla zmiany średnicy,
Drill
- zmiana otworu wierconego,
Shape
-
zmiana kształtu,
Via
- zmiana warstw
łączonych przez przelotkę. Jeżeli chce-
my umieścić przelotki w określonych
miejscach używamy polecenia
VIAS
.
Żeby podłączyć je następnie do ist-
niejących już sygnałów wystarczy
nadać im ich nazwy.
Na tym zakończymy opis ręczne-
go routowania ścieżek, w następnej
części artykułu opiszemy autorouter,
który nas w tym zadaniu wesprze. Je-
żeli potrzebujemy informacji na temat
możliwości poprowadzonych przez
nas ścieżek to warto uruchomić pro-
gramik
length-freq-ri.ulp
. W okienku
pokazanym na
rys. 26
wyszczególnio-
no wszystkie sygnały znajdujące się
na płytce. Obok nich umieszczone są
wyliczone wartości, między innymi
maksymalna częstotliwość oraz natę-
żenie prądów płynących przez nie.
Innym przydatnym programikiem jest
plik
count.ulp
. Jego uruchomienie po-
woduje otwarcie okna widocznego na
rys. 27
, w którym umieszczono infor-
macje na temat liczby otworów na
płytce (
Pads
,
Vias
,
Holes
) oraz licz-
by pól SMD (razem oraz osobno dla
warstwy
Top
i
Bottom
). Informacje te
mogą być potrzebne w czasie składa-
nia zapytania do firmy która wypro-
dukuje nam naszą płytkę.
Na zakończanie artykułu warto
wspomnieć jeszcze o obszarach za-
bronionych. Edytor płytki drukowanej
ma możliwość określenia obszarów
w których nie dopuszczalne jest pro-
wadzenie ścieżek lub umieszczenie
przelotek. Uruchomiony później test
DRC sprawdza czy znajdują się tam
takowe i jeżeli tak to sygnalizuje błąd.
Obszary te są zwykłymi obiektami
graficznym które umieszczamy na na-
stępujących płaszczyznach:
41-tRestrict
Dla warstwy TOP
42-bRestrict
Dla warstwy BOT-
TOM
43-vRestrict
aby uniemożliwić
umieszczanie przelotek.
Aby je narysować używamy
poleceń
WIRE
– linia,
CIRCLE
–
okrąg,
ARC
– łuk,
RECT
– prosto-
kąt,
POLYGON
– wielokąt. Obsługa
ich jest zbliżona do obsługi podob-
nych narzędzi z innych programów
graficznych.
inż. Henryk Wieczorek
henrykwieczorek@gmx.net
kształt złagodzenie ścieżki na łuk
lub proste. W polu
Width
definiuje-
my szerokość ścieżki. Potrzebną nam
wartość możemy wybrać z rozwijane-
go menu, lub wpisać z klawiatury.
Następne trzy ikonki służą do zmia-
ny kształtu przelotek. Do wyboru
mamy przelotki kwadratowe, okrą-
głe lub ośmiokątne. Dalej możemy
zmienić warstwy, pomiędzy którymi
zostaną utworzone połączenia przy
pomocy przelotek. Ponieważ używa-
my wersji demo programu EAGLE
ograniczonej do tylko dwu warstw
miedzi, w okienku tym wyświetlo-
na jest tylko jedna możliwość: 1-16.
W polu
Diameter
ustalamy średnicę
zewnętrzną przelotki. Wartość tam
wpisywaną najlepiej ustalić na
Auto
,
wtedy to przelotki będą miały śred-
nicę którą zdefiniowaliśmy wcześniej
w oknie DRC. W ostatnim polu
Drill
ustalamy średnicę otworu wiercone-
go w przelotce.
W czasie rozmieszczania ścieżek
program wylicza automatycznie naj-
krótsze połączenie do najbliższego
punktu danego sygnału. Używając po-
lecenia
RATSNEST
(....) program okre-
śla najkrótsze połączenia dla wszyst-
kich sygnałów znajdujących się na
płytce. Warto go użyć wielokrotnie
w czasie projektowania, skutki jego
działania możemy zawsze cofnąć (jak
zresztą każdej innej funkcji) polece-
niem
UNDO
.
Narysowane już ścieżki możemy
przesuwać poleceniem
MOV
(...).
Możemy do nich dodać nowe punk-
ty zagięcia - polecenie
SPLIT
. Może-
my również złagodzić lub wyostrzyć
ich zagięcia: polecenie
MITER
. Przy
pomocy polecenia
CHANGE
zmie-
niamy szerokość danego segmentu
ścieżki lub przesuwamy go na inną
warstwę, przelotki (jeśli są potrzeb-
ne) zostaną dodane automatycznie.
W pierwszym przypadku klikamy na
opcję
Change-Width
następnie wybie-
ramy potrzebną nam wartość i klika-
my na segment którego szerokość
chcemy zmienić. Jeżeli wymaganej
przez nas wartości nie ma w rozwi-
janym menu, to możemy ją w cza-
sie zmieniania szerokości wpisać
z klawiatury i potwierdzić przez
En-
ter
. Aby natomiast przenieść ścieżkę
na inną warstwę należy zaznaczyć
Change-Layer...
w powstały następ-
nie okienku wybieramy potrzebną
nam warstwę. Pamiętajmy że ścieżki
umieszczamy tylko na warstwach 1-
-
Top
oraz 16-
Bottom
, na pozostałych
warstwach możemy umieszczać do-
wolne inne elementy graficzne. Aby
narysowany już segment ścieżki
z powrotem zmienić w
Airline
używa-
my polecenia
RIPUP
poczym klika-
my w wybranym miejscu na ścieżce.
Aby pozmieniać wszystkie sygnały,
należy (po wydaniu komendy
Ripup
)
kliknąć na ikonkę
GO
. W powstałym
następnie okienku potwierdzamy na-
sze zamiary klikając OK i wszyst-
kie narysowane już ścieżki zostają
zmienione w linie powietrzne. Jeżeli
chcemy zmienić tylko wybrane sy-
gnały wystarczy wpisać ich nazwy
z klawiatury.
Rys. 27.
92
Elektronika Praktyczna 8/2006
Plik z chomika:
sq9nip
Inne pliki z tego folderu:
Kurs_Eagle_cz01.pdf
(784 KB)
eagle-win-5.3.0.exe
(25100 KB)
Kurs_Eagle_cz09.pdf
(893 KB)
Kurs_Eagle_cz08.pdf
(486 KB)
Kurs_Eagle_cz07.pdf
(351 KB)
Inne foldery tego chomika:
Audio
EasyTrax
GPS
Orcad
Programowanie portu szeregowego
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin