Stephen King
Podpalaczka
NOWY JORK z ALBANY
- Tatusiu, jestem zmęczona - marudziła mała, rozdrażniona
dziewczynka w czerwonych spodniach i zielonej bluzce. - Nie mo
żemy się zatrzymać?
- Jeszcze nie, skarbie.
Był wysoki, szeroki w ramionach; miał na sobie znoszoną sztruksową marynarkę i zwykłe
brązowe spodnie. Szli nowojorską Trzecią Aleją, trzymając się za ręce; szli szybko, prawie
biegli. Kiedy mężczyzna obejrzał się za siebie, zobaczył, że zielony samochód wciąż podąża
za nimi, jadąc wolno wzdłuż krawężnika.
- Tatusiu, proszę. Proszę.
Mężczyzna spojrzał na dziewczynkę i dostrzegł, że jest bardzo blada i ma podkrążone oczy.
Wziął ją na ręce, lecz nie wiedział, jak długo wytrzyma jej ciężar. On też był zmęczony, a
Charlie nie była już tak lekka jak dawniej.
Dochodziła siedemnasta trzydzieści. Trzecia Aleja była zapcha
na ludźmi. Mijali przecznice z ostatnimi numerami, ciemniejsze
i mniej zatłoczone... lecz o wiele bardziej niebezpieczne.
Potrącili kobietę pchającą wózek wypełniony zakupami.
- Cholera, moglibyście uważać - syknęła kobieta i znikła, wes-sana w spieszący się tłum.
Ramię zaczęło mu drętwieć, więc przesadził Charlie na drugie.
Zerknął za siebie. Zielony samochód ciągle jechał w ślad za nimi,
oddalony o jakieś pół przecznicy. Wewnątrz siedziało dwóch lu
dzi, a może trzech.
Co mam teraz zrobić?
Na to pytanie nie znał odpowiedzi. Nie potrafił zebrać myśli. Był zmęczony i czuł ogromne
przerażenie. Złapali go w najgorszym momencie i, skurwysyny, pewnie o tym wiedzieli. Jego
jedynym marzeniem było usiąść na brudnym krawężniku i wykrzyczeć z siebie rozczarowanie
i strach. Ale to niczego by nie rozwiązało. Jest przecież dorosły. Musi zadbać o siebie i o
Charlie.
Co mamy teraz zrobić?
Nie mieli pieniędzy. Być może to największy problem mężczyzn w zielonym samochodzie.
W Nowym Jorku przetrwać bez pieniędzy. W Nowym Jorku ludzie bez pieniędzy przestają
istnieć, padają na chodnik i znikają z pola widzenia
Spojrzał przez ramię. Kiedy dostrzegł, że zielony samochód nieznacznie się zbliżył, zimny
pot oblał mu plecyi ramiona. Wiedzą to, co podejrzewał, że wiedzą -jeśli wiedzą, jak mało
zostało mu pchnięcia - mogą spróbować zgarnąć ich tu i teraz. Do diabła z tymi wszystkimi
ludźmi. W Nowym Jorku dopiero wówczas kiedy coś przytrafia się właśnie tobie, dostrzegasz
istnienie zła.
„Czy robili wykresy? - myślał rozpaczliwie Andy. - Jeśli robili, wiedzą i mogę już tylko
krzyczeć. Jeśli robili, znają wzór.
Idź dalej.
Jasne, szefie. Oczywiście, szefie. Dokąd?
W południe poszedł do banku, bo instynktownie wyczuł, że oni znów się zbliżają. W banku
miał pieniądze; dzięki nim mogliby z Charlie uciec, gdyby musieli. I - czy to nie zabawne? -
okazało się, że Andrew McGee nie ma już żadnego konta w Chemical Al-lied Bank w
Nowym Jorku. Pieniądze rozpłynęły się w powietrzu i wtedy właśnie zrozumiał, że tym
razem padnie decydujący cios. Czy to wszystko naprawdę zdarzyło się tylko pięć i pół
godziny temu?
Ale może zostało mu jeszcze trochę pchnięcia? Tylko trochę, troszeczkę? Od ostatniego razu
minął prawie tydzień - od sprawy z tym niedoszłym samobójcą, który przyszedł na regularne
spotkanie Stowarzyszenia Pewności Siebie i z niesamowitym spokojem zaczął mówić o tym,
jak zabił się Hemingway. Przy wyjściu, niby to przypadkowo, obejmując potencjalnego
samobójcę ramieniem, Andy zaaplikował mu pchnięcie. Żywił teraz gorzką nadzieję, że było
warto. Bo wszystko wskazywało na to, że on i Charlie będą musieli za to drogo zapłacić.
Niemal miał nadzieję, że może echo...
Nie. Przerażony, czując obrzydzenie do samego siebie, odrzucił tę myśl. Tego nie życzyłby
nikomu.
„Tylko troszeczkę - modli) się cicho. - Boże, wystarczy tylko odrobina. Tylko tyle, by
wydostać mnie i Charlie z tej matni".
Dochodząc do Siedemdziesiątej Ulicy, trafili na czerwone
6
światło. Przez skrzyżowanie płynął nieprzerwany sznur samochodów, przy krawężniku stali
stłoczeni piesi, nie można było się ruszyć. I nagle nabrał pewności, że mężczyźni z zielonego
samochodu dopadną ich właśnie tu. Jeśli się da, wezmą ich żywcem - ale jeśli coś pójdzie
krzywo, to... Cóż, o Charlie też im pewnie powiedzieli.
Być może już nawet nie chcą mieć nas żywych. Być może zdecydowali się utrzymać status
quo. Co robisz z błędnym równaniem ? Wymazujesz z tablicy.
Nóż w plecy, pistolet z tłumikiem, a może coś bardziej wyrafinowanego - kropla rzadkiej
trucizny na końcu igły. Drgawki na rogu Trzeciej i Siedemdziesiątej. Panie władzo, ten facet
miał chyba atak serca.
Będzie musiał sprawdzić, czy została mu ta odrobina. Po prostu nie ma innego wyjścia.
Na przejściu paliło się czerwone światło, niezmienne i najwyraźniej wieczne. Obejrzał się.
Zielony samochód stanął. Otworzyły się drzwi od strony chodnika; wysiadło dwóch
mężczyzn w ciemnych garniturach. Byli młodzi, gładko ogoleni. Wyglądali znacznie bardziej
rześko, niż czuł się Andy McGee.
Zaczął przepychać się przez tłum, nie żałując łokci. Rozpaczliwie rozglądał się za
taksówką.
- Hej, człowieku... „
- Na litość boską, kolego...
- Proszę pana, pan depcze po moim psie...
- Przepraszam... przepraszam... - powtarzał Andy, wypatrując
wolnej taksówki. Nic. W każdej innej chwili ulice byłyby nimi za
pchane. Czuł, że ludzie z zielonego samochodu depczą im po pię
tach, że chcą położyć łapy na nim i Charlie, że chcą zabrać ich ze
sobą Bóg wie gdzie, Sklepik, nie Sklepik; może zrobią im nawet
coś gorszego...
Charlie położyła mu głowę na ramieniu i ziewnęła.
Andy wreszcie dostrzegł taksówkę.;
- Stój, stój - wrzasnął, wymachując dziko wolną ręką.
Dwaj mężczyźni za jego plecami odrzucili wszelkie pozory. Za-
częlibiec.
7
Taksówka podjechała do krawężnika.
- Stać! - krzyknął jeden z nich. - Policja! Policja!
Za plecami czekających na skrzyżowaniu ludzi rozległ się kobiecy krzyk i tłum zaczął się
rozpraszać.
Andy otworzył drzwi taksówki, wsadził do niej Charlie i sam dał nurka do środka.
- La Guardia, gaz do dechy - powiedział.
- Taksówka, stać! Policja!
Taksówkarz odwrócił się, słysząc krzyk, a Andy pchnął bardzo delikatnie. Sztylet bólu
pojawił się dokładnie w środku czoła i za raz znikł, pozostawiając po sobie nieokreślone jądro
- jak poranna migrena od spania głową w dół.
- Chyba gonią tego czarnego w czapce w kratkę – zasugerował taksówkarzowi.
- Jasne
spokojnie odparł kierowca.
Pojechali Wschodnią Siedemdziesiątą.
Andy obejrzał się. Dwaj mężczyźni stali samotnie przy krawęż niku; reszta przechodniów nie
chciała mieć z nimi nic wspólnego. Jeden z nich odpiął od pasa krótkofalówkę i coś do niej
mówi Później obaj zniknęli.
- Co zmalował ten czarny? - zapytał kierowca taksówki. - Obrabował sklep alkoholowy czy
co, jak pan sądzi?
- Nie wiem - odpowiedział Andy, próbując myśleć, co jeszcze i jak wyciągnąć z taksówkarza
- jak najwięcej jak najmniejszym pchnięciem. Czy spisali numery rejestracyjne? Powinien
założyć, że tak. Ale niechętnie pójdą z tym na policję; są chyba zaskoczeni
''_- i rozbici, przynajmniej na razie.
- Czarni w tym mieście to banda ćpunów - stwierdził taksówkarz. - Już ja to wiem.
^ Charlie zasypiała. Andy zdjął sztruksową marynarkę, zwinął ją i wsunął dziewczynce pod
głowę. Poczuł niewielki przypływ nadziei. Jeśli rozegra to dobrze, może się im udać. Bogini
szczęść zesłała mu człowieka, którego Andy (bez żadnych uprzedzeń na- zywał popychadłem.
Ludzi tego rodzaju najłatwiej było pchnąć, i do końca; był biały (z jakiegoś powodu z
kolorowymi szło najgo rzej), o średniej inteligencji (inteligentnych najłatwiej było pchnąć
8
głupich najtrudniej, z upośledzonymi umysłowo nie wychodziło
wcale.
- Zmieniłem zdanie - powiedział Andy. - Proszę nas zawieźć do Albany. Zdezorientowany
kierowca spojrzał we wsteczne lusterko.
- Człowieku, nie wolno mi wozić ludzi do Albany, zwariowałeś czy co?
Andy wyciągnął portfel, w którym znajdował się jeden dolarowy banknot. Dziękował Bogu,
że nie był to ten rodzaj taksówki, w którym pasażer nie może kontaktować się z kierowcą, bo
oddziela ich kuloodporna szyba ze szczeliną, przez którą wsuwa się pieniądze. Otwarty
kontakt zawsze ułatwiał pchnięcie. Andy nie potrafił określić, czy to tylko bariera
psychologiczna, ale w tej chwili nie miało to najmniejszego znaczenia.
- Mam zamiar dać panu pięćsetdolarowy banknot - powiedział cicho Andy - za zawiezienie
mnie i córki do Albany. W porządku?
- Jeeezu, proszę pana...
Andy wcisnął banknot kierowcy i kiedy ten spojrzał na niego, pchnął... i to pchnął mocno.
Na jedną straszną sekundę przeraziła go myśl, że to się nie uda, że po prostu nic mu już nie
zostało, że wyskrobał resztki, kiedy sprawił, że kierowca dostrzegł tego nie istniejącego
czarnego mężczyznę w kraciastej czapce.
I wtedy przyszło to uczucie - jak zawsze w towarzystwie stalowego sztyletu bólu. W tej
samej chwili żołądek jakby przybrał mu na wadze, a wnętrzności skręciły się w strasznej,
przejmującej męce. Drżącą ręką Andy przykrył twarz i myślał, czy zwymiotuje... czy może
umrze. W tej jednej chwili chciał umrzeć, jak zawsze, kiedy nadużył pchnięcia. Użyj, nie
nadużyj - śpiewny slogan jakiegoś disc-jockeya sprzed lat odbił się boleśnie w jego mózgu.
Gdyby w tej właśnie chwili ktoś włożył mu do ręki pistolet...
A później Andy spojrzał na Charlie, śpiącą Charlie, Charlie ufającą, że on wyciągnie ich z
tego bagna, jak wyciągał ze wszystkich innych, Charlie pewną, że po obudzeniu zastanie go
na miejscu. Tak, te wszystkie bagna... Tylko że przez cały czas jest to
9
to samo bagno, to samo pieprzone bagno, a oni nic nie mogą zro-bić i tylko znów uciekają.
Serce ścisnęła mu czarna rozpacz.
Rozpacz minęła... ale nie migrena, która będzie rosła i rosła aż stanie się wielka, nie do
zniesienia i z każdym uderzeniem serca czerwone ostrza będą mu przebijać czaszkę. Jasne
światło spowoduje, że oczy zaczną łzawić, a strzały cierpienia przeszyją głowę za oczami. W
skronie wkręcą się świdry. Normalne odgłosy będą brzmiały jak uderzenia kowalskich
młotów, głośniejsze staną się nie do wytrzymania. Migrena będzie rosła, aż Andy czuje, jak
głowę zgniata mu dębowy pierścień. I na tym pozie ból się zatrzyma - na sześć godzin, na
osiem, na dziesięć...' razem nie potrafił powiedzieć, na jak długo. Nigdy jeszcze pchnął tak
mocno, kiedy był tak bardzo wyczerpany. A przez czas, który przyjdzie mu spędzić w niewoli
bólu, będzie praktycznie bezbronny. Charlie będzie musiała o niego dbać. Robiła to
przedtem... ale wtedy mieli szczęście. Ile można mieć szczęścia na raz?
- Jeeeezu, proszę pana, no, nie wiem...
Co oznaczało, że kierowca przypuszcza, iż w sprawę wmieszane
jest prawo.
- Jeśli wspomni pan coś o tym mojej małej córeczce, nici z umowy - stwierdził Andy. - Te
dwa tygodnie spędziła ze mną. Jutro rano musi wrócić do matki.
- Prawo do odwiedzin - powiedział taksówkarz. - Wiem o tym
wszystko.
- No i widzi pan, miałem polecieć z nią samolotem.
- Do Albany? Pewnie Ozarkiem. Mam rację?
- Tak. Tylko problem w tym, że ja śmiertelnie boję się samolotów. Wiem, jak głupio to brzmi,
ale to prawda. Zazwyczaj sam ją odwożę, ale tym razem moja była zrobiła mi awanturę i...
no, sam
nie wiem.
I Andy naprawdę nie wiedział. Wymyślił tę historię na poczekaniu i zabrnął z nią w ślepą
uliczkę. Prawdopodobnie był po prostu
wyczerpany.
- Więc podrzucę was na stare lotnisko w Albany i mamusia nie dowie się niczego, poza tym,
że przylecieliście, co?
10
, - Jasne. - Łomot w głowie.
- I mamusia nie będzie podejrzewać, że pan jest fiu-fiu-fiu, co
- Tak.
„Fiu-fiu-fiu"? Co to niby miało oznaczać? Ból był już nie dozniesienia.
- Pięćset dolców, żeby nie lecieć - zadumał się taksiarz.
- Dla mnie to tyle warte - stwierdził Andy i użył ostatecznego argumentu. Bardzo cichym
głosem, pochylając się niemal do ucha kierowcy, dodał: -I chyba dla pana też.
- Słuchaj pan - powiedział taksiarz rozmarzonym głosem. - Ja nie wyrzucam pięciuset
dolców, o nie. Już ja to wiem.
- Więc w porządku - Andy opadł na siedzenie. Zadowolił taksiarza. Taksiarz przestał
powątpiewać w naprędce wymyśloną historyjkę. Nie zastanawiał się, dlaczego siedmioletnia
dziewczynka odwiedza ojca na dwa tygodnie w październiku, kiedy powinna chodzić do
szkoły. Nie zastanawiał się nad tym, że żadne z nich nie ma nawet podręcznej torby. Nie
przejmował się tym. Dostał pchnięcie. \ teraz jemu przyjdzie za to zapłacić.
Andy położył rękę na nodze Charlie. Dziewczynka spała
mocno. Uciekali całe popołudnie —od chwili, gdy Andy dotarł do szkoły i wyciągnął ją z
klasy, używając prawie zapomnianego pretekstu... „Babcia poważnie chora... Zadzwoniła do
domu... Przykro mi, że zabieram ją w środku dnia". A pod tym wszystkim wielka, rosnąca
ulga. Jak strasznie bał się zajrzeć do pokoju pani Mishkin, jak strasznie się bał, że zobaczy
puste krzesło Charlie, książki porządnie złożone w kasetce:
Nie, panie McGee... Dwie godziny temu wyszła z pańskimi przyjaciółmi... Pokazali mi kartkę
od pana... Czy coś nie w porządku?
Wracają wspomnienia o Vicky, ten dzień, pusty dom, porażający strach. Szalony pościg za
Charlie. Bo już ją przedtem mieli, o tak!
Ale Charlie tu była. Jakim cudem mu się udało? O ile ich wyprzedził? Pół godziny?
Piętnaście minut? Mniej? Nie chciał o tym i myśleć. W barze zjedli późny lunch, a potem,
przez całe popołud-
11
nie, po prostu wiali - teraz już Andy potrafił przyznać się przed sobą, że wpadł w panikę -
jeździli metrem, autobusami, lecz głównie wędrowali. Charlie była wykończona.
Obdarzył córeczkę długim, kochającym spojrzeniem. Piękne blond włosy spadały jej na
plecy; we śnie była spokojna i wyglądała cudownie. Aż do bólu przypominała mu Vicky.
Andy zamknął oczy.
Na przednim siedzeniu taksówkarz w zdumieniu przyglądał się pięćsetdolarowemu
banknotowi, który wręczył mu ten pasażer. Wsadził go w specjalną kieszeń paska; trzymał w
niej wszystkie napiwki. Nie zastanawiał się nad dziwnością faktu, że ten facet z tyłu niE
chodził po Nowym Jorku z małą dziewczynką i pięćsetdolarowym banknotem w kieszeni. Nie
myślał o tym, jak załatwi to z dyspozy- -torem. Myślał o tym, jak bardzo zachwyci swą
dziewczynę, Glyn. my c Glyn ciągle mu powtarzała, że prowadzenie taksówki to
przygnębiająca, nieciekawa praca. Dobra, poczekajmy, aż zobaczy przygnębiającą,
nieciekawą pięćsetkę. - W
Andy odchylił głowę na oparcie i przymknął oczy. Migrena zbliżała się, nadchodził ból nie do
uniknięcia. Bum... bum... bum... go, l Czarny, dziki koń o czerwonych oczach rozpoczął galop
przez korytarze jego głowy, żelazne podkowy zaczęły wbijać się w miękkie, nogi szare grudy
tkanki mózgowej, zostawiając ślady wypełnione krwią, Bezustanna ucieczka. On i Charlie.
Ma trzydzieści cztery lata i do tego roku uczył angielskiego na stanowym uniwersytecie dow
w Harrison w Ohio. Harrison było małym, sennym miasteczkiem uniwersyteckim. Dobre,
stare Harrison, samo serce Ameryki. Dobry, stary Andrew McGee - miły, młody człowiek,
filar społeczności. Pamiętasz tę zagadkę? Dlaczego rolnik jest filarem społeczności? Bo na
swoim polu wyrasta nad wszystko. Zdrzemnął się i zobaczył twarz Charlie. Potem twarz
Charlie zmieniła się w twarz Vicky. dy'e -: Andy McGee i jego żona, śliczna Vicky.
Wyrywali jej paznokcie, jeden za drugim. Wyrwali cztery i wtedy zaczęła mówić.
Przynajmniej tego się domyślał. Kciuk, wskazujący, środkowy, serdeczny. „Będę mówić.
Powiem wam wszystko, wszystko. Tylko mnie już nie dręczcie. Proszę". Więc im
powiedziała. A potem... może
12
to był przypadek... Potem jego żona umarła. Cóż, niektóre rzeczy przerastają nas oboje, a inne
przerastają nas wszystkich.
Rzeczy takie, jak na przykład Sklepik.
Bum... bum., bum... Dziki, czarny koń zbliżał się, zbliżał, zbliżał; strzeżcie się czarnego
konia.
Andy zasnął.
I wspominał. ^
Eksperymentem kierował doktor Wanless. Był tłusty, łysiał i miał co najmniej jeden
dziwaczny nawyk.
- Każdemu z was, dwunastu młodych pań i panów, zamierzamy dać zastrzyk - mówił,
rozdzierając papierosa nad stojącą przed nim popielniczką. Jego małe, różowe palce szarpały
cienką papierosową bibułkę, wysypując z niej okruchy złotobrązowego tytoniu. - W sześciu
strzykawkach będzie woda. W sześciu będzie woda zmieszana z maleńką ilością
syntetycznego preparatu chemicznego, który nazywamy Lot Sześć. Dokładny skład tego
preparatu jest tajny, ale zasadniczo jest to środek hipnotyczny i łagodnie halucynogenny.
Rozumiecie państwo, że dzięki temu preparat zostanie wam podany w sposób podwójnie
przypadkowy... przez co chcę powiedzieć, że dopiero w trakcie eksperymentu i państwo, i my
dowiemy się, komu go zaaplikowano, a komu nie. Wasza dwunastka będzie pod ścisłą
obserwacją przez czterdzieści osiem godzin po podaniu zastrzyku. Pytania?
Było kilka pytań, w większości dotyczących dokładnego składu Lotu Sześć - słowo „tajny"
zadziałało jak spuszczenie psów z łańcucha. Wanless wykręcał się całkiem zręcznie. Nikt nie
zadał pytania, które najbardziej interesowało dwudziestodwuletniego An-dy'ego McGee.
Zastanawiał się, czy nie podnieść ręki i nie przerwać nudy panującej w niemal pustej sali
wykładowej wspólnego budynku Wydziału Psychologii i Wydziału Socjologii pytaniem: -
„Proszę mi powiedzieć, dlaczego niszczy pan całkiem dobre papierosy?" - Ale lepiej nie,
lepiej popuścić cugli wyobraźni. A więc, Wanless próbował rzucić palenie. Palacze oralni
palą papierosy,
13
palacze analni drą papierosy. (Ta myśl rozbawiła Andy'ego). Brat doktora zmarł na raka płuc i
doktor w symboliczny sposób mści się na całym przemyśle tytoniowym. A może był to jeden
z tych malowniczych tików, które profesorowie uniwersytetów czują się w obowiązku raczej
pielęgnować niż tłumić. Na drugim roku w Harrison Andy miał wykładowcę (przeniesionego
już litościwie na emeryturę), który wykładając o Williamie Deanie Howellsie i narodzinach
realizmu, bez przerwy wąchał krawat.
- Jeśli nie ma już więcej pytań, proszę wypełnić te formularze i przyjść we wtorek,
punktualnie o dziewiątej.
Dwóch asystentów rozdawało fotokopie formularzy z dwudziestoma pięcioma idiotycznymi
pytaniami, na które trzeba było odpowiedzieć „tak" lub „nie".
Czy kiedykolwiek przechodził PanzPani kurację psychiatryczną? -# 8. Czy jest PanzPani
przekonany(a), że miał PanzPani autentyczne doświadczenieponadzmyslowe? - #14. Czy
używał PanzPani kiedykolwiek środków halucynogennych? - # 18.
Po krótkiej chwili namysłu Andy zaznaczył przy ostatnim pytaniu „nie", myśląc: „Kto ich nie
używał w naszym wspaniałym 1969 roku?"
Wciągnął go w to Quincey Tremont - gość, z którym Andy mieszkał podczas studiów w
jednym pokoju. Quincey wiedział, że sytuacja finansowa Andy'ego nie przedstawia się
różowo. Był maj, ostatni rok studiów, Andy był czterdziesty na roku, na którym studiowało
pięćset sześć osób. W semestrze jesiennym Andy miał objąć asystenturę, która, wraz z
pakietem pożyczki stypendialnej, powinna była mu wystarczyć na jedzenie podczas studiów
dla zaawansowanych; ale to wszystko miało nastąpić jesienią, a tymczasem trwał letni sezon.
Wszystko, co Andy'emu udało się na razie załatwić, to jedynie wymagającą czasu i
odpowiedzialną posadę pomocnika na nocnej zmianie na stacji benzynowej.
- Co myślisz o szybkich dwóch stówach? - zapytał go kiedyś Quincey.
Andy uśmiechnął się podejrzliwie.
- W jakim męskim kibelku mam ustawić stolik? ^^^ 14
- Nie, to eksperyment z psychiatrii - odpowiedział Quincey. -
prowadzi go Szalony Doktor. Ostrzegam.
- Kto to?
- Niejaki Wanless, ciemniaku. Duży, duży szaman na tym ich dziale Psychologii.
- Dlaczego nazywają go Szalonym Doktorem?
- Cóż - odpowiedział Quincey - to eksperymentator od szczurów i facet Skinnera
jednocześnie. Behawiorysta. A behawiory-stów w naszych czasach niekoniecznie otacza się
miłością.
- Aha - mruknął Andy, niewiele z tego rozumiejąc.
- A poza tym nosi bardzo grube malutkie okulary bez oprawki i dzięki nim mocno
przypomina faceta, który zmniejszał ludzi w „Dr Cyclops". Może kiedyś to widziałeś?
Andy, który był namiętnym kinomanem, widział ten film i poczuł się nieco spokojniejszy.
Ale mimo wszystko nie był pewien, czy chce uczestniczyć w eksperymencie profesora,
którego nazywano: a) eksperymentatorem od szczurów i b) Szalonym Doktorem.
- Ale oni nie zamierzają zmniejszać ludzi, co? - zapytał. Quincey roześmiał się serdecznie.
- Nie, to wyłącznie domena ludzi od efektów specjalnych w horrorach klasy B - zapewnił. -
Wydział Psychologii testuje serię łagodnych środków halucynogennych. Pracują ręka w rękę
z wywiadem USA.
- CIA? - zapytał Andy.
- Ani CIA, ani DLA, ani NSA - odpowiedział Quincey. - Bardziej utajnione od nich
wszystkich. Spotkałeś się kiedy z czymś, co nazywają Sklepikiem?
- Może w niedzielnym magazynie... Nie jestem pewien. Quincey zapalił fajkę.
- Te sprawy dzieją się wszędzie mniej więcej tak samo. Psychologia, chemia, fizyka,
...
Velevit