Contemporary Political Culture.doc

(29 KB) Pobierz
Contemporary Political Culture

Contemporary Political Culture

Politics in a Postmodern Age

John R. Gibbins

 

·         Według Webera, polityka jest dziś prowadzona za pomocą mowy i pisma – staje się prawdą przez słowa.

·         Język polityki pośredniczy pomiędzy interpretacją sytuacji a konwencjonalnymi, społecznymi symbolami. Daje to możliwość do angażowania się w społeczną interakcję oraz służy jako główny pośrednik ludzkiej integracji w kulturę.

·         Wspólnie  podzielane symboliczne wyrażenia, które są artykułowane przez język są znakami socjalizacji i kreują więź między jednostkami i grupami, Natomiast role i relacje społeczne dostępne w społeczeństwie są transmitowane i internalizowane przez język.

·         Język staje się realny dopiero w użyciu, w mowie.

·         Dzisiejszy system polityczny skupia się na pojęciu legitymizacji jak nigdy dotąd  - zakłada, że legitymizacja na drodze założeń bierze się z mowy.

·         Dylemat – czy legitymizacja idealna rozkłada się i bierze się z mowy, czy może z ciszy (z ‘rozmowy’ politycznego ducha mowy, gdzie nie wszystko jest wypowiadane na głos)

·         Kto w przypadku nowych zdarzeń ma tworzyć język?

 

Koncepcja symbolu

·         Rzeczywistość i idee są zarówno sferami języka, jak i doświadczeń egzystencjalnych  - oznacza to, że za pomocą symboli i symbolizacji innych członków społeczeństwa możemy doświadczyć: społeczeństwa, państwa, politykę, czy przywództwo polityczne.

·         Symbol wskazuje na coś co nie istnieje jako rzecz czy sprawa natychmiastowo odczuwalna przez zmysły. Jest raczej środkiem, który nie jest natychmiastowo odbierany, ale jest tworzony przez zmysły.

·         W symbolizacji „natychmiastowej rzeczywistości” i doświadczeń pochodzących z niej, nie są wyrażane jako takie, ale z wysublimowanych, symbolicznych wyrażeń dla głębszego definiowania istoty rzeczywistości. Symbol jest też krystalizacją języka lub obrazu – jako opis.

·         Umberto Eco definiuje symbol jako specyficzny semantyczno- pragmatyczny fenomen – „symboliczny tryb”

·         Ten „symboliczny tryb” charakteryzuje się:

I chociaż symbol jest formą zewnętrznego istnienia, natychmiastowo przedstawioną przez zmysły  - symbol nie jest akceptowany ze względu na swoją własną wartość, ale ma szersze i bardziej ogólne znaczenie, które oferuje nam nasza refleksja.

 

II symbole mają zdolność do budzenia się wśród wielu znaczeń jednocześnie. Symbole są niejasne, otwarte i nieskutecznie wyrażają „ostateczne” znaczenie. W ostateczności są niewyczerpane, także z symboli i przez symbole, jedyne co wskazuje jest poza jedynym zasięgiem. W „prawdziwym symbolizmie” przedmiot nigdy nie oznacza samego siebie.

 

III nie istnieją jedyne, poprawne interpretacje symboli – jeden symbol może mieć bardzo wiele różnych znaczeń.

·         Symbole mają dwa aspekty:

I symbol może pełnić funkcje osadu języka, który funkcjonuje w sposób nie upolityczniony

II symbol może mieć znaczenie w procesie upolitycznienia; może być rozumiany jako forma politycznej mowy, która stara się mówić o tym, co nie jest dokładnie widoczne dla zmysłów

·         Polityczne symbole, szczególnie ich potencjał do manipulowania, są bardziej widoczne w przejściowych, kryzysowych okresach niż okresach pokoju. Przejściowe okresy są upolitycznione przez walkę między symbolami, które próbują mówić jak rzeczywistość wygląda naprawdę.

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin