Robert Charroux - Księga skarbów.pdf - aa e-book - DARKDAR

Robert Charroux

Księga Skarbów:

zakopanych, zatopionych,

zamurowanych

Przekład z francuskiego: Joanna Galewska

Pandora 1992

Tytuł oryginału: Tresors du monde

Skład i łamanie Pandora Books

ISBN 83-900427-1-1 © Librairie Artheme Fayard, 1962

Spis treści:

Przedmowa

Czarodziejska przygoda

Skarby starożytne

Skarby templariuszy

Złoto Nowego Świata i galeony

Skarby Inków

Piraci

Bajeczna przygoda na Wyspie Kokosowej

Skarby rewolucji

Skarby religijne

Złoto, zmysły, szaleństwo

Skarby wojenne 1: Armia i pięćset ton złota idą na dno

Skarby wojenne 2: Złoto Niemiec spoczywa na wysokościach

Skarby legendarne 1: Wyobraźnia i czarodziejska różdżka

Skarby legendarne 2: Niezwykłe zwierzęta i białe damy

Skarby tajemne: Zaklinanie... Latający ludzie... Upiory...

Skarby odwieczne... skarby widma

Skarby Plutona

Amory... rozkosze

Siedemdziesiąt pięć skarbów w jednym opactwie, osiem miliardów w jednym grobie!

Bajeczny skarb Myszołowa

Niech czuwa smok

Największe skarby świata

Przedmowa

Nadeszły czasy nowej przygody, wspanialszej niż w czasach Izabeli Kastylijskiej, a odrzutowe

karawele pędzą w kierunku nowego świata – świata planet.

Przeznaczeniem człowieka nie jest kopanie własnego grobu, ale podróżowanie poza wszelkie

granice i podtrzymywanie prehistorycznych tradycji naszych odległych przodków, niezmordowanie

wędrujących w pogoni za Słońcem.

Wszystkie wielkie wędrówki, inwazja i masowe ucieczki odbywały się wzdłuż rytualnej osi

wschód-zachód zgodnie z ruchem Słońca. Wielbiciele paradoksu mogliby z pewną dozą prawdy

uznać, że Zachód jest biegunem magnetycznym naszego globu!

Znieruchomiałej od siedemnastego wieku ludzkości udało się jednak zbudować pojazdy własnej

emancypacji, aby zdecydowanie podążać po nieznanych drogach i przemierzać tajemnicze morza.

Szlak ze wschodu na zachód został już wytyczony, oznakowany, wyodrębniony, pomierzony i

scharakteryzowany, a wynurzony z wód ziemski świat – od La Rochelle do Tokio, od Thule po

Wyspy Kerguelena – nie może już zaproponować najmniejszego kretowiska, którego wysokość,

obwód i ciężar właściwy nie byłyby znane.

Przygoda na powierzchni globu, unicestwiona przez żeglarzy, eksploratorów, geofizyków,

zniszczona przez samochód, żaglowce transoceaniczne i pomniejsze jachty, musi zmienić azymut,

sięgnąć do innego wymiaru – wspiąć się wzwyż, zstąpić w głąb albo też zniknąć.

Przygoda popycha człowieka na Księżyc, w kierunku Marsa, Wenus i Słońca lub każe mu

sięgnąć do ostatnich nie naruszonych stref skorupy ziemskiej.

A konkwistadorzy jednej i drugiej trasy przywdziewają takie same szaty: kombinezon z syn-

tetycznych substancji i hełm z aparaturą oddechową, by poruszać się na wysokości miliona

kilometrów w przestrzeni międzygwiezdnej czy też w dziesięciokilometrowej oceanicznej głębi.

Konieczny jest wybór między planetarnym Eldorado dalekich światów zewnętrznych a bliskim

wnętrzem marynarskich cmentarzy, kopalń szmaragdów i rubinów, skrytek zawierających szkatułki

pełne złota, ukrytych w starych murach, w podziemiach i w kurzu, liczącym sobie wiele tysięcy lat.

Poszukiwacz skarbów postanowił stawić czoła nieznanemu, odgadnąć to, co cudowne, spenetro-

wać nietknięte dziedziny i skoncentrować się na trzecim wymiarze – w głąb. Nie używa jednak w

tym celu zawodowego arsenału okultystów: czarodziejskiej różdżki, zaklęć, korzenia mandragory [1] .

Wiedza oddała mu do dyspozycji czarnoksiężników na tranzystorach, a elektronika igra ze starymi,

wystraszonymi magami.

Ali Baba mówił: „Sezamie, otwórz się!”

Dziś ze słuchawkami na uszach, manipulując przy miliamperometrze i echosondzie poszukiwacz

skarbów zmaga się z tajemnicą rzeczy nieprzeniknionych i rozświetla mroki zgęszczonej materii.

Wspaniała przygoda odradza się więc: nie wszystko jest opisane, pomierzone i wynalezione, to,

co „wewnątrz”, wciąż pozostaje nie naruszone. Wciąż coś tkwi w murach, w ziemi, w morzach.

I ziemia, i morze, cała kula ziemska naszpikowana jest skarbami, które odkrywane są – na małą

skalę – niemal co dnia: a to skauci z Saint-Wandrille wyciągają z muru pięćset sztuk złota, a to dwaj

robotnicy w Chelles, jakiś grabarz w Thiais czy dzieci z Fontenay odnajdują wielki ukryty skarb,

składający się z luidorów i diamentów...

Skarby? Depczemy po nich całymi dniami, a nasz wzrok przebiega po skrytkach, nie odkry-

wając, na szczęście, ich zawartości!

Iluż to ludzi spoglądało setki razy na konny posąg Henryka IV z Pont-Neuf w Paryżu? Otóż, w

tylnej nodze konia tkwił niewielki skarb, umieszczony tam w 1816 roku przez rzeźbiarza Lemota.

____________________________________________________

1. Bylina Śródziemnomorska, której korzeniowi, przypominającemu ludzką sylwetkę, przypisywano cudow-

ne właściwości.

Diamenty pani du Barry były rozsiane między korzeniami wiosennych margerytek w parku

Sceaux; w Mans, na placu Etoile, tysiące zacnych mieszczan od stu sześćdziesięciu lat deptało po

100 milionach talarów z dawnego klasztoru urszulanek; w Charroux (Vienne) tysiąc mieszkańców

miasteczka przechowywało butelki ze starym winem o parę centymetrów od siedemdziesięciu jeden

skarbów, ukrytych w 1569 roku; w Lille, w kościele Notre-Dame-de-la-Treille, mszę odprawiano na

skarbach zaginionych po splądrowaniu miasta przez Filipa Augusta; w Lionie setki skarbów,

ukrytych w piwnicach, czekają na ewentualnych odkrywców; w Provins złoto spoczywa w

kilometrach korytarzy podziemnych; w Rouen, w starych domach, których dni są już policzone,

skarby drżą z niepokoju; gdzieś w Marsylii ukryta została biżuteria aktorki Gaby Deslys; w

Montauban skarb ukryty jest pod dawnym zamkiem; w Poitiers – zamurowany w murach

obronnych, a jego zwiastuny wskazać mogą drogę tylko wtajemniczonym; w Ćassel, w Bavey, La

Rochelle, Bordeaux, Perpignan, Nicei, Gisors kasetki i kufry znajdują się po prostu w ziemi, na

głębokości kilku stóp; w Chateau-Gontier w Mayenne sterczący głaz zaznacza wejście do krypty z

klejnotami; w Rennes-le-Chateau miliardy Barangera Sauniare'a ukryte są w grobie; w Crain

relikwiarz świętego Germana został schowany gdzieś w ogrodzie; wreszcie w Walonii, Flandrii,

Artois, Pikardii... w maju 1940 roku miliony niemieckich butów wojskowych cynicznie tratowało

niezliczone skarby, zakopane przez masy uciekinierów, opuszczających swe domostwa poprzed-

niego dnia.

Pomnik Henryka IV na Pont Neuf (Nowy Most).

A skarby mórz? Jest ich jeszcze więcej niż w ziemi i jeśli wierzyć przekazom, usłane są nimi

Karaiby, Cieśnina Bassa, zatoka Table, wybrzeża Chile oraz Francji...

Międzynarodowy Klub Poszukiwaczy Skarbów gromadzi w dużej mierze unikalną dokumen-

tację.

W ciągu dwudziestu lat biblioteki narodowe największych państw zostały opodatkowane na

rzecz skarbów. Mapy i plany zakupiono głównie w Ameryce albo przywieźli je członkowie Klubu z

wypraw.

Jeśli chodzi o skarby Francji, to cztery lata poszukiwań za pośrednictwem wysokonakładowej

prasy, pod hasłem „Polowanie na skarby”, przyniosły w latach 1951-1955 taką ilość korespon-

dencji, że zarejestrowano 15 tysięcy miejsc prawdopodobnego ukrycia.

Trzeba przyznać, że na 15 tysięcy ponad 14 tysięcy wiąże się po prostu z istniejącą tradycją,

legendami, często malowniczymi, jednak o niemożliwych do potwierdzenia podstawach.

Najtrudniejsze okazało się sporządzenie fotograficznej kartoteki, zawierającej ostatecznie trzy

tysiące zdjęć, planów, klisz drukarskich i rysunków. Programy radiowe także przyniosły obfite

żniwo – Klub może się poszczycić posiadaniem zbioru prawie wszystkich najważniejszych

opowieści o skarbach na naszym globie, nie licząc kilku skarbów... tajemnych, o których informacje

– co się rozumie samo przez się – nie mogą być rozpowszechniane!

Klub skupia poszukiwaczy wysokich lotów, wielkich podróżników, takich jak: kapitan Tony

Mangel, przeciwnik Malcolma Campbella i Franklina Roosevelta na Kokosowej Wyspie; Floren i

Mireille Ramauge – specjaliści od zatoki Vige; Jean Albert Foex – szef ekspedycji Jonasa na Morze

Czerwone; pani de Gracia – kryptolog; Denise Carvenne, Simone Guerbette, Lucienne Lenoir,

Pierre Lenoir – klubowy elektronik; zuchwały pirat tajlandzki – Alberto Lazaroo i inny jeszcze

pirat, którego niezwykła osobowość dominuje w przygodzie naszych czasów, Henry de Monfreid –

honorowy prezydent Klubu.

A jak wyobrażacie sobie poszukiwacza skarbów? Poszukiwacza skarbów – miłośnika przygody,

przeciwnika drobnomieszczańskich ograniczeń i codziennej monotonii, użytkownika batyskafu i

elektronicznego detektora – dręczy delikatny kompleks. Ze względu na ducha naukowości i

awanturnictwa należy on do następców Marco Polo, Kolumbów, Pizonów, Gabrali. Ze względów

estetycznych zaciekle odrzuca wiedzą empiryczną i demoniczną, demagogię betonu i buildingu,

plastikowej szkatułki, syntetycznego diamentu, planowania rolniczego i normalizacji na siłę.

Jest przywiązany do tradycji, odmawia zatem plucia na groby swych przodków.

Ma, być może, nawet zastrzeżenia do podróży międzyplanetarnych i jest z pewnością reak-

cjonistą w stosunku do aktualnej formuły politycznej, do błędnych dróg postępu i systematycznie

narastającej szpetoty egzystencji.

Te paradoksalne troski i ucieczka od świata, które częściowo potępia, kazały mu wybrać przygo-

dę ze skarbami i w wehikule czasu kurs na przeszłość.

Często nawet odmowa jest bardziej znamienna i czasem badacz bardziej utożsamia się z przesz-

łością, protestując w ten sposób przeciw niebezpiecznym i szaleńczym rewolucjom współ-czesnego

świata, który zmierzając ku bezosobowości, rządy na planecie pragnie powierzyć elektro-nicznym

maszynom.

Człowiek XX wieku jest dumny ze swej wiedzy i najwyższego racjonalizmu.

Wykuwa – z pewnością w dobrej wierze – świeckie i przymusowe szczęście mas, systematycz-

nie oznaczające każdą najmniejszą odrobinę na ziemi, kolonizując Kosmos, naukowo objaśniając

materię i kreację. Zapowiada cuda bardziej zdumiewające niż dokonywane za pomocą pierścienia

Gygesa [2] , panaceum, kamienia filozoficznego – i wszystkie one mają szanse na spełnienie.

Poszukiwacz skarbów nie wierzy jednak w nowych czarnoksiężników, w filozofię stepów,

których bezkres chciałby pochłonąć wymiar właściwy – przedawniony, zużyty, wiekuisty, należący

do znanego nam świata.

____________________________________________________

2. Pierścień Gygesa, pasterza lidyjskiego, czyni niewidzialną osobę noszącą go na palcu.

Robert Charroux - Księga skarbów.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: