3_2007.pdf

szuka Boga, choćby

o tym nie wiedział

Kto szuka prawdy,

szuka Boga, choćby

3-2007

Kochani Czytelnicy!

W tym roku przeżywamy 90. rocznicę objawień Matki

Bożej w Fatimie. Orędzie fatimskie jest jasne i jednoznaczne:

ostateczną kon se kwen cją od rzu ce nia Boga przez czło wie ka

jest piekło. Największym zagrożeniem dla człowieka, rodziny

i narodu jest więc trwanie w grzechu, czyli życie takie, jakby

Boga nie było – a więc praktyczny ateizm. Jan Paweł II tak mó-

wił w Fatimie 13 maja 1982 r.: „Największą przeszkodą w dro-

dze czło wie ka do Boga jest grzech, trwanie w grzechu, a w koń-

cu wy par cie się Boga. Świa do me wy rzu ce nie Boga ze świa ta

ludzkiej my śli. Ode rwa nie od Niego całej ziem skiej ak tyw no-

ści człowieka. W rze czy wi sto ści wieczne zba wie nie czło wie ka

znajduje się tylko w Bogu. Od rzu ce nie Boga przez czło wie ka

– jeżeli jest zde cy do wa ne – pro wa dzi logicznie do od rzu ce nia

człowieka przez Boga (por. Mt 7, 23; 10, 33), do potępienia.

Czy Matka, która całą mi ło ścią, jaką budzi w Niej Duch Święty,

pra gnie zbawienia każdego, może milczeć w obliczu kwe stio-

no wa nia samej podstawy ich zba wie nia? Nie, nie może. Tak

więc, po nie waż orędzie Matki Bożej Fa tim skiej jest orę dziem

ma cie rzyń skim, jest ono silne i jednoznaczne. Brzmi po waż-

nie. Brzmi jak mowa Jana Chrzci cie la nad brze giem Jor da nu.

Nawołuje do po ku ty. Ostrze ga. Wzy wa do mo dli twy. Poleca

ró ża niec. Orędzie jest skierowane do każdego czło wie ka”.

Fatimskie orędzie jest ciągle aktualne, przypomina o ko-

nieczności codziennej modlitwy, regularnego przystępowania

do sakramentów pokuty i Eucharystii. Matka Boża pro si każ-

dą i każdego z nas o włą cze nie się w dzie ło ratowania siebie,

swoich naj bliż szych, Pol ski i świa ta. Wie my, że tyl ko miłość

Chry stu sa może prze zwy cię żyć całą gro zę zła, które cią ży nad

nami i nad całą ludz ko ścią. Chrystus po trze bu je jed nak na szej

zgody, aby mógł dzia łać przez nas i docierać swo ją mi ło ścią

do naj więk szych grzesz ni ków. Je ste śmy więc we zwa ni do zjed-

noczenia się z Nie po ka la nym Ser cem Matki Naj święt szej, aby

nas uczyła ży wej wiary, która ma się wy ra zić: 1. W odwró-

ceniu się od grze chu i ży ciu zgodnie z zasadami mo ral ny mi

oraz na uką Kościoła katolickiego; 2. W co dzien nej mo dli twie,

na którą po wi nien skła dać się różaniec i czytanie Pi sma św.;

3. W praktyce pierw szych piąt ków i sobót mie sią ca w intencji

wy na gro dze nia Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Nie po ka la-

ne mu Ser cu Mat ki Bo żej za grze chy wła sne i świa ta; 4. W co-

miesięcznej spo wie dzi i jak naj częst szym przyj mo wa niu Je zu sa

w Eu cha ry stii, a także – je że li to jest moż li we – po ście o chle bie

i wo dzie w środy i piątki. Niech przykład bezkompromisowego

poszukiwania prawdy w życiu św. E. Stein oraz jej wstawienni-

ctwo u Boga pomogą nam w dobrych postanowieniach życia

na co dzień w duchu fatimskiego orędzia.

Kochani Czytelnicy! Serdecznie dziękujemy Wam za nie-

ustanne wspieranie naszej misji ewangelizacyjnej modlitwą,

cierpieniem i ofiarami. W sposób szczególny polecamy naszą

pracę redakcyjną modlitwie ludzi chorych. My w redakcji pa-

miętamy codziennie o Was w modlitwie różańcowej, koronce

do Bożego Miłosierdzia, a raz w tygodniu w Waszych inten-

cjach jest sprawowana Msza św. Spisujcie i przesyłajcie do na-

szej redakcji świadectwa doznanych łask, uzdrowień, nawró-

ceń. Matka Boża zachęca i prosi, abyście dzielili się skarbem

wiary z innymi na łamach Miłujcie się! . Niech błogosławień-

stwo Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego,

pozostanie z Wami na zawsze.

W numerze:

Od ateizmu do świętości

Święta Edyta Stein o miłości

Święta Edyta Stein o sensie cierpienia

Mądrość płynąca z Wiedzy Krzyża

Miłość św. Edyty Stein

Noc wiary drogą do zjednoczenia

„Niewolnik Maryi”

Fatima dzisiaj

Portugalia – masoneria – Fatima. W 90-lecie

objawień Matki Bożej w Fatimie (cz. I)

Czekał na mnie 35 lat

Wszystko jest w rękach Boga

Zanim nastoletnia córka powie Ci:

„Jestem w ciąży”

Ruch Czystych Serc Małżeństw

Otwórzcie drzwi Chrystusowi!

Do małżeństwa trzeba się przygotować (cz.II)

O wojnie toczonej przeciwko młodym

Jezus może wszystko

Zawierzyłam

Sekret szczęśliwej przyszłości

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy” (Mt 11, 23)

Ruch Czystych Serc

XX Światowe Dni Młodzieży,

Kolonia, 2005 r.

„Miłujcie się!” – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego

ks. Tadeusz Winnicki, 22.05.2007

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Zastępca redaktora: Tomasz Tuchowski

Redakcja: Robert Bil, br. Mieczysław Chmiel TChr, Marie Cofta, Lilla Danilecka,

Agata Dąbek, Tadeusz Figiel, Mieczysław Guzewicz, ks. Edward Janikowski TChr,

Tomasz Kaźmierczak, Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM,

Jarosław Matecki, Katarzyna i Robert Pilarscy, Jacek Pulikowski, Małgorzata

Radomska, Mirosław Rucki, Mariusz Sonnak, ks. Andrzej Trojanowski TChr,

Teresa Tyszkiewicz, Eugenia i Julian Umławscy

Opracowanie graficzne: Paweł Fiszer

Adres redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax 061 8523282, tel. 061 6472686, 061 6472100

www.milujciesie.org.pl, e-mail: milujcie@tchr.org

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4,

tel./fax 061 8523282, tel. 061 6472686

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian

w nadesłanych tekstach. Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie

świadectw i artykułów są całkowicie przypadkowe.

milujciesie.org.pl

sklep internetowy

ks. M. Piotrowski TChr z zespołem redakcyjnym

www.milujciesie.org.pl / aktualno ci / archiwum / sklep / prenumerata on–line / www.milujciesie.org.pl / aktualno ci / archiwum / sklep

Od ateizmu

Edyta Stein

do świętości

Święta Edyta Stein była jedną z najwybitniejszych osobistości

europejskiej elity filozoficznej i kulturalnej XX wieku.

Bezkompromisowe poszukiwanie prawdy z głębokiego ateizmu

doprowadziło ją na wyżyny świętości. Zginęła śmiercią męczeńską

w KL Auschwitz w 1942 r. Została kanonizowana w 1998 r.

i ogłoszona patronką Europy przez Jana Pawła II.

Dzieciństwo

ności ducha i ludzkiej godności” (Dzieje

pewnej rodziny żydowskiej, ss. 87-88 ).

Edyta nigdy się nie godziła na prze-

ciętność. Od dzieciństwa uczyła się pano-

wania nad sobą, solidnego spełniania

obowiązków, osiągania wyznaczonych

sobie celów przez wytrwałą pracę oraz

podporządkowanie swoich uczuć decy-

zjom woli, co nie było łatwe, gdyż odzna-

czała się wielką wrażliwością serca.

Edyta Stein urodziła się we Wrocławiu

12 października 1891 roku w zamożnej

rodzinie żydowskiej, przy dzisiejszej ulicy

Dubois. Była najmłodszym, jedenastym

dzieckiem Zygfryda i Augusty Stei nów;

czworo z nich zmarło wkrótce po uro-

dzeniu. Ojciec Edyty umarł nagle, kiedy

miała niespełna 21 miesięcy. Po śmierci

ojca matka Augusta musiała przejąć

zarządzanie i rmą handlującą drewnem.

Matka Edyty była wyjątkową osobą, jed-

noczyła całą rodzinę ciepłem wymagają-

cej miłości. Była wzorem głębokiej wiary

w Boga, wierności codziennej modlitwie,

skrupulatnego przestrzegania postów

i innych praktyk religijnych.

„Prosty sposób życia, jego naturalna

i niewymuszona atmosfera” – takie było

rodzinne środowisko, w którym wzra-

stała mała Edyta. Sama przyznaje, że jako

dziecko tryskała radością i pogodą ducha,

lecz była uparta i psotna: „W pierwszych

latach życia byłam jak żywe srebro, cią-

gle w ruchu, kipiąca nadmiarem pomy-

słów, zuchwała i wścibska, nieokiełznanie

przy tym uparta, gdy coś sprzeciwiało się

mej woli. (...) Lecz w moim wnętrzu krył

się drugi świat. Wszystko, co w czasie

dnia widziałam lub słyszałam, przeżywa-

łam w nim na nowo. Widok pijaka potra-

i ł mnie prześladować i męczyć dniem

i nocą. (…) Nie mogłam też nigdy pojąć,

jak można się z tego śmiać. W moich cza-

sach studenckich – nie wstępując do żad-

nej organizacji ani nie składając ślubu

– zaczęłam unikać każdej kropli alko-

holu, aby z własnej winy nie utracić wol-

Radykalne odrzucenie wiary

Edyta wychowywała się w środowi-

sku wierzących, ale nie ortodoksyjnych

Żydów. Z mamą i rodzeństwem modliła

się nie po hebrajsku, lecz po niemiecku.

Także w sobotę ich i rma funkcjonowała

jak w normalny dzień. W 1897 r. Edyta

rozpoczęła naukę w szkole podstawowej.

Natomiast w latach 1908 – 1911 uczyła

się w Liceum im. Wiktorii we Wrocławiu.

Była wybitnie uzdolniona i odznaczała się

wewnętrzną dyscypliną, samozaparciem

i wytrwałością w pracy, dzięki czemu

osiągała znakomite wyniki w szkole.

Św. Teresa Benedykta od Krzyża

tałam, a także słyszałam o sprawach, które

nie wychodziły mi na dobre. Specjaliza-

cja zawodowa mego szwagra wymagała

posiadania w bibliotece książek nie nada-

jących się zupełnie na lekturę dla piętna-

stoletniej dziewczyny. Oprócz tego Max

i Elza byli zdecydowanymi ateistami

i w ich domu nie było śladu jakiejkolwiek

religijności. Tutaj także całkiem świado-

mie i z własnej woli zaprzestałam się

modlić ” (tamże, s. 179). Duchowy kryzys

jedyną modlitwą. (…) Kto szuka

prawdy – szuka Boga, choćby nawet

tego sobie nie uświadamiał

W wieku 15 lat Edyta przestała się

modlić i odrzuciła wiarę w Boga. Przeby-

wała wtedy u swojej siostry Elzy w Ham-

burgu. Tak opisuje tę przełomową decyzję

w swojej autobiograi i: „Po uporaniu się

z obowiązkami domowymi czytałam. Czy-

rozpoczął się u Edyty już dwa lata wcześ-

niej. Nieustannie nurtowało ją szukanie

prawdy. Widziała, jak jej bracia modlili

się bez wewnętrznego przekonania w ist-

nienie Boga. Szczególnie mocno przeżyła

pogrzeby dwóch swoich wujków, któ-

nr 3-2007 •

Tęsknota za prawdą była moją

nr 3-2007 •

Edyta Stein

Rodzina Edyty Stein, Edyta u dołu fotografii

rzy popełnili samobójstwo. Swoim nie-

zwykle wrażliwym dziewczęcym sercem

wyczuła, że podczas pogrzebów modlono

się bez wiary w osobowe życie po śmierci

i powtórne spotkanie się ze zmarłymi.

Po latach pisała: „Nieśmiertelność duszy

ludzkiej nie jest u Żydów przedmio-

tem wiary. Cały ich wysiłek odnosi się

do doczesności. Nawet nabożność poboż-

nych skierowana jest na uświęcenie tego

życia” (tamże, s. 98).

Edyta była bezkompromisowa w szu-

kaniu prawdy. Odrzuciła wiarę w istnie-

nie Boga, którego obraz ukształtował się

w jej świadomości w okresie dzieciństwa,

i do 21. roku życia uważała się za ateistkę.

„Stan mojej duszy przed nawróceniem

to grzech radykalnej niewiary” – pisała

po swoim nawróceniu. Jednak w tym okre-

sie „radykalnej niewiary” Edyta z wielką

żarliwością tęskniła za prawdą i szukała

jej na drogach poznania i lozoi cznego.

W jednym ze swoich listów do Romana

Ingardena pisze: „Gdy spoglądam wstecz

na te czasy, w tle widzę zawsze rozpacz-

liwy stan ducha, w którym się znajdowa-

łam, ten niebywały zamęt i ciemności”.

Jej szczere i pełne pasji poszukiwanie

prawdy było w swej istocie drogą prowa-

dzącą do Boga, chociaż wtedy nie zdawała

sobie jeszcze z tego sprawy. Kiedy odnala-

zła prawdę w osobie Chrystusa, napisała:

„Tęsknota za prawdą była moją jedyną

modlitwą. (…) Kto szuka prawdy –

szuka Boga, choćby nawet tego sobie

nie uświadamiał” . Trzeba pamiętać,

że w okresie zamętu i ciemności, roz-

paczliwego stanu ducha spowodowanego

przez ateizm, Edyta zachowywała wielką

wewnętrzną uczciwość, zdyscyplinowa-

Edyta z siostrą Erną

Dom rodzinny Steinów we Wrocławiu

Jedne po drugich opadały ze mnie więzy

racjonalistycznych przesądów, w jakich

wzrastałam, nie wiedząc o tym,

i nagle stanął przede mną świat wiary

nie, czystość serca, wierność etycznemu

radykalizmowi. W poszukiwaniu prawdy

była bezkompromisowa, gotowa była

dla niej ponieść największe wyrzeczenia.

Pisała: „Życie naukowe zobowiązuje.

Żyłam zawsze jak zakonnica” . Tylko

dzięki czystości serca Edyta wytrwale szła

drogą dojrzewania do prawdy i nie sto-

czyła się „w otchłań krańcowego scep-

tycyzmu agnostycznego” (J.I. Adamska

OCD: Błogosławiona E. Stein , s. 32).

W okresie studiów wyjątkowym uczu-

ciem darzyła polskiego studenta Romana

Ingardena oraz Hansa Lippsa. „Mimo wiel-

kiego oddania się pracy żywiłam w sercu

nadzieję, że zaznam wielkiej miłości

i szczęścia w małżeństwie – pisała w auto-

biograi i. „Nie znając zupełnie zasad

wiary i moralności katolickiej, byłam

jednak zupełnie przeniknięta katolickim

ideałem małżeństwa. Spośród młodych

ludzi, z którymi się spotykałam, zwłasz-

cza jeden bardzo mi się podobał i chęt-

nie wyszłabym za niego za mąż” ( Dzieje

pewnej rodziny żydowskiej, s. 284). Edyta

potrai ła swoje zaangażowanie uczuciowe

uduchowić, aby miłość była pragnie-

niem dobra ukochanej osoby, a nie dąże-

• nr 3-2007

Edyta Stein

fot. Archiwum MS!

Uniwersytet Wrocławski

Tylko ten, kto przyżywa siebie jako

osobę, jako głęboko pomyślaną całość,

potrafi zrozumieć innych

Edyta Stein – studentka

niem do jej zdobycia i posiadania. Broniła

swojego dziewictwa jako drogocennego

skarbu. Wspomina w autobiograi i:

„Naszą przyjaźń opierałam na niezłom-

nym przekonaniu, że jest to człowiek

bardzo czysty. (…) Nie chciałam mieć

kontaktu z ludźmi kulejącymi na tym

punkcie” (tamże, s. 264).

czywistości, w tym również rzeczywisto-

ści nadprzyrodzonej. Dzięki temu Edyta

zrozumiała, że również ona ma możli-

wość dojścia do poznania istnienia nie-

widzialnego Boga. W sposób szczególny

była zafascynowana wykładami dwóch

żydowskich profesorów: Adolfa Reina-

cha, który przyjął chrzest, oraz nawró-

conego na katolicyzm w 1899 r. Maksa

Schelera, którego genialne wykłady

na temat pokory i świętości otworzyły

przed Edytą nieznane jej dotąd perspek-

tywy poznawcze w sferze ducha. Studia

w Getyndze, na najbardziej prestiżowej

z humanistycznych uczelni ówczesnej

Europy, przyczyniły się do tego, że mury

ateistycznych uprzedzeń Edyty zaczęły

się kruszyć i rozpadać, a jej duch powoli

otwierał się na przyjęcie tajemnicy niewi-

dzialnego Boga.

Oddajmy głos E. Stein: „Maksa Sche-

lera przepełniały idee katolickie i umiał

dla nich zjednywać zwolenników całym

blaskiem swego ducha i potęgą wymowy.

Było to moje pierwsze zetknięcie się z nie-

znanym mi dotąd światem. Nie doprowa-

dziło mnie jeszcze do wiary, ale otwarło

pewien zakres »fenomenu«, obok któ-

rego nie mogłam przejść jak ślepiec.

Nie na darmo wpajano nam stale zasady,

abyśmy do każdej rzeczy podchodzili bez

uprzedzeń, odrzucając wszelkie »obawy«.

Jedne po drugich opadały ze mnie

więzy racjonalistycznych przesądów,

w jakich wzrastałam, nie wiedząc

o tym, i nagle stanął przede mną świat

wiary. Przecież ludzie, których codzien-

nie spotykałam, na których patrza-

łam z podziwem – wiarą tą żyli. A więc

musiała ona stanowić wartość godną

co najmniej przemyślenia. Chwilowo

byłam aż nadto zajęta innymi sprawami,

dlatego problemami wiary nie zajęłam się

systematycznie. Zadowalałam się tylko

bezkrytycznym wchłanianiem w siebie

impulsów, płynących z mego otoczenia,

które – prawie niepostrzeżenie – prze-

kształciły mnie wewnętrznie” (tamże,

ss. 333-334); „W Getyndze nauczyłam

się poszanowania dla problemów wiary

i czci dla ludzi wierzących. Chodzi-

łam nawet czasem z mymi przyjaciółmi

do kościoła protestanckiego (pomieszanie

polityki i religii panujące tam w kazaniach

nie mogło mnie, naturalnie, doprowadzić

do poznania prawdziwej wiary i raczej

mnie odstręczało), ale drogi do Boga

jeszcze nie odnalazłam” (tamże, s. 409).

Tak więc studia w Getyndze sprawiły,

że u Edyty rozpoczął się proces powol-

nego rozpadu jej ateizmu oraz odkrywanie

fascynującej i tajemniczej nadprzyrodzo-

nej rzeczywistości i wiary w Boga.

W 1915 r., podczas szalejącej I wojny

światowej, Edyta przerwała studia, aby

przez pięć miesięcy pracować w szpi-

talu polowym na Morawach jako pielęg-

niarka Czerwonego Krzyża. Z wielkim

zaangażowaniem, troską i bezinteresowną

miłością opiekowała się tam rannymi

Rozpad ateistycznych

uprzedzeń

Edyta Stein była jedną z pierwszych

i nielicznych dziewcząt, które w 1911 r.

zaczęły studia na Uniwersytecie Wroc-

ławskim. Przez dwa lata studiowała tam

psychologię, historię oraz i lologię nie-

miecką. W roku 1913 przeniosła się

do Getyngi, aby na tamtejszym uniwer-

sytecie zdobywać i lozoi czną wiedzę

pod kierunkiem światowej sławy i lozofa

Edmunda Husserla, założyciela słynnej

szkoły fenomenologii, w której zdecy-

dowaną większość studentów stanowili

Żydzi. „Husserl i jego żona byli z pocho-

dzenia Żydami, lecz bardzo wcześnie

przeszli na protestantyzm” (tamże, s. 320).

Fenomenologia była nowym kierunkiem

i lozoi cznym, który wielu zainspirował

do przyjęcia chrześcijaństwa. Dotych-

czas panująca i lozoi a idealizmu Kanta

redukowała każde ludzkie doświadczenie

oraz naturę Boga do pojęć czysto subiek-

tywnych. Natomiast Husserl podkreślał

możliwość poznania obiektywnej rze-

nr 3-2007 • 5

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: