Co jakiś czas zbiera mi się na komentowanie listów, które dostaję w hurtowych ilościach. Nie sposób, abym poruszył tu wszystkie problemy i odpowiedział na wszystkie pytania, ale postaram się niektórych zadowolić.
Nowi Czytelnicy (a tych ciągle przybywa!) pytają, kto zacz ten facet, który na paginie nad swoim komentarzem umieścił tekst: „Ksiądz nawrócony" i podpisuje się JONASZ. Niektórzy dodają przy tym, że czytali kiedyś książkę pt. „Byłem księdzem" i chcą się upewnić, czy aby ten facet nie podszywa się pod autora bestsellera (do tej pory sprzedano prawie milion egzemplarzy trzech części). Oto sem ja! - jak powiedziałby dzielny wojak Szwejk. - Jonasz w trzech osobach: autor książki, naczelny redaktor oraz wydawca „FiM". Powstanie „Faktów" zapowiadałem już w kolejnych wznowieniach trylogii i słowa dotrzymałem. Pięć lat temu założyłem też Stowarzyszenie Odnowy Kościoła Rzymskokatolickiego na rzecz Osób Poszkodowanych przez Duchownych, a dwa lata później Antyklerykalną Partię Postępu RACJA. Byłem księdzem w archidiecezji łódzkiej (pozdrawiam kolegów!) przez trzy lata i dwa miesiące, co sobie bardzo chwalę, choć innym nie polecam.
„Fakty i Mity" to pismo jedyne w swoim rodzaju, i to nie tylko dlatego, że ukazuje się w piątek (wielu Czytelników pisze: „wielki piątek"). Unikalne na polskim, skatoliczałym rynku mediów antyklerykalne „FiM" składają się z dwóch części: typowo dziennikarskiej, zawierającej artykuły dotyczące aktualnych informacji i wydarzeń, oraz problemowo-historyczno-religijnej. O ile problemy i historia nie budzą wielu wątpliwości, o tyle publikacje na tematy religijne często bulwersują - raz wierzących, innym razem niedowiarków, l o to mi właśnie chodziło! Celowo przyjąłem taką formułę, aby wywołać dyskusję, sprowokować przemyślenia, czasem zaintrygować, pokazać alternatywny sposób postrzegania tych samych zjawisk, historii, archeologii biblijnej oraz samej Biblii. Dlatego kolumny 16 i 17 przedstawiają najczęściej krańcowo różne stanowiska autorów. „FiM" jest bowiem zaprzeczeniem tzw. Nauczycielskiego Urzędu Kościoła i papieża, który oficjalnie zjadł wszystkie rozumy, gdyż ma na swych usługach Ducha Świętego, a - między nami mówiąc - z zasady błądzi. Na naszych łamach lansujemy tezę, że z całą pewnością wiadomo, że nic nie wiadomo na pewno. Jeśli ktoś szczerze wierzy, tak czy inaczej, w Boga takiego czy innego - jego sprawa, byle sposób, w jaki wyznaje wiarę, nie szkodził innym. Jeśli w dodatku jego wiara pomaga mu w życiu, czyni go szczęśliwszym i lepszym wobec bliźnich
- nawet mu zazdrościmy. Z założenia propagujemy szeroko pojęty humanizm, który z wiarą jako taką wcale się nie kłóci. Wręcz przeciwnie, wiara może nawet pomagać i uzupełniać humanizm, o ile naturalnie mu się nie sprzeciwia. Dlatego nasi autorzy
- niezależni, a także ewangeliczni doktorzy, profesorowie biblistyki i dogmatycy
- obalają mity i piętnują jawne oszustwa biblijne oraz dogmatyczne Kościoła rzymskokatolickiego, czyli - krótko mówiąc - okłamywanie milionów nieświadomych ludzi, l żeby to tylko o kłamstwa i straszenie piekłem chodziło! Otóż nasz programowy anty-klerykalizm to przecież „stanowisko postulujące uniezależnienie całokształtu życia społeczno-politycznego i kulturalnego od wpływów Kościoła i kleru" (według „Słownika języka polskiego"). Demaskujemy więc na naszych tamach ekspansywną politykę Kościoła, uzależnianie państwa od jego wpływów. Jeśli jeszcze ktoś nie wie, o co chodzi, to się wszystko zgadza, bo właśnie chodzi o pieniądze, i to ogromne, dokładnie te, których brakuje dosłownie na wszystko, a które lądują w sakiewkach nauczycieli ubóstwa.
Piszemy też o wywieraniu katopresji na mentalność naszego społeczeństwa i zgubnych skutkach tegoż.
„FiM" to pismo kreatywne, zmieniające rzeczywistość. Oprócz tego, że w ciągu 4,5 roku istnienia na rynku udało nam się zmienić świadomość tysięcy rodaków (świadectwem tego są właśnie listy), załatwiliśmy też wiele konkretnych spraw - ujawniliśmy całe zastępy cywilów i księży złodziei, aferzystów, pedofilów (jednego nawet schwytaliśmy!), pozbawiliśmy stołka kilkunastu proboszczów, wykryliśmy setki kościelnych i cywilnych afer, co zaowocowało kilkudziesięcioma procesami karnymi oraz skazaniem winnych. Jednocześnie ukazujemy godne naśladowania przykłady duchownych, po prostu porządnych ludzi i społeczników, którzy swój autorytet wśród wiernych wykorzystują najlepiej jak potrafią. Wychodzimy bowiem z założenia, że to nie ludzie - w tym księża i zakonnicy - są źli, ale system, któremu oni służą.
A wracając do mojej skromnej osoby. Pytacie mnie w listach, i to bardzo często, czy wierzę, czy nie. Jeśli tak, to jakiego jestem wyznania... Już kiedyś pisałem, ale powtórzę: jestem po trosze wierzącym, po trosze deistą i agnostykiem. Ciągle poszukuję. Przyczynę sprawczą wyczuwam raczej intuicją niż rozumem. Z natury jestem bezkompromisowy, ale w kwestii wiary robię wyjątek i wcale się tego nie wstydzę - po prostu nie wiem. Wiem natomiast, że jest w\elu niewierzących księży i biskupów, mieniących się „zastępcami Chrystusa", więc chyba „byłemu" tym bardziej wolno wątpić. Z drugiej strony często wyczuwam jakąś pomocną, niewidzialną dłoń, która pokazuje mi drogi, a te później okazują się właściwe. To dla mnie dziwne, bo nie wierzę w żadną opatrzność nad światem, w ingerencję z wysoka. Wierzę za to w Jezusa, w to, co mówił na Górze Błogosławieństw. Na owe czasy było to nieziemskie. Kto wówczas otworzył ludziom oczy - doskonały Bóg czy genialny człowiek? Nie wiem. Jeśli Żydzi wszystko to wymyślili i sami z siebie napisali ewangelie, jak chcą niektórzy, to chyba zacznę wierzyć w Żydów. Trzydzieści lat w katolicyzmie, w tym trzy lata księżowania, skutecznie zraziło mnie do instytucjonalnej religii; jestem więc bezwyznaniowy. Sam nie czuję potrzeby modlenia się we wspólnocie, choć wiem, że wielu byłych katolików chciałoby do kogoś dołączyć, polecam im wtedy małe wyznania ewangeliczne. Jest ich dość dużo, ale w moim najgłębszym przekonaniu nie jest najważniejsze, do jakiego (i czy w ogóle) należy się kościoła, jeśli tylko uczy on miłości Boga i bliźniego, no i nie przekręca we własnym interesie Pisma Świętego.
Czy spotkamy się kiedyś na łonie Abrahama, czy w innej galaktyce? A czy to takie ważne? Jeśli nawet wcale się nie spotkamy, to też połączy nas jeden los. Chyba, że ktoś wierzy w rogate diabły i skrzydlate aniołki. Ja z kreskówek już wyrosłem. Choć podobno jak ktoś mocno wierzy... JONASZ
jozpod