CLIVE CUSSLER
CZARNY WIATR
Pamięci mojej matki Barbary.
Wszystkim, którzy ją znali,
bardzo brakuje jej miłości,
współczucia, życzliwości i wsparcia.
D.E.C.
MAKAZE
Japoński okręt podwodny 1-403 i hydroplan Seiran
12 grudnia 1944 roku, Baza morska w Kure, Japonia
Komandor podporucznik Takeo Ogawa zerknął na zegarek i z irytacją pokręcił głową.
- Już pół godziny po północy - mruknął niecierpliwie. - Trzy godziny spóźnienia i ciągle czekamy.
Młody chorąży z oczami szklistymi z niewyspania skinął lekko głową, ale nic nie powiedział. Stali na szczycie kiosku okrętu podwodnego Marynarki Wojennej Cesarstwa Japonii 1-403 i patrzyli wyczekująco na portowe nabrzeże. Za rozległą bazą morską błyszczały światła malowniczego miasta Kure. Mżyło. Nocną ciszę zakłócały dalekie odgłosy młotków, dźwigów i palników. W innych częściach stoczni bez przerwy naprawiano okręty uszkodzone przez wroga i budowano nowe, w daremnej próbie utrzymania słabnącej potęgi floty wojennej.
Nad wodą rozległ się odległy warkot ciężarówki z silnikiem Diesla. Hałas narastał. Po chwili zza rogu ceglanego magazynu wyłoniło się szare ciężarowe isuzu. Kierowca prowadził ostrożnie, usiłując dostrzec krawędzie falochronu, ledwo widoczne w słabym świetle przyciemnionych reflektorów. Z piskiem zużytych hamulców ciężarówka zatrzymała się przy szerokim trapie.
Ze skrzyni ładunkowej zeskoczyło sześciu uzbrojonych żołnierzy, którzy otoczyli pojazd. Kiedy Ogawa zszedł z kiosku na brzeg, wyczuł, że jeden z wartowników wycelował w niego broń. Komandor zauważył, że to nie żołnierze regularnej armii cesarskiej, ale elitarna, budząca postrach żandarmeria wojskowa Kempei Tai.
Z szoferki wysiedli dwaj umundurowani mężczyźni i podeszli do niego. Rozpoznał starszego stopniem oficera, stanął na baczność i zasalutował.
- Czekałem na pański przyjazd, panie admirale - powiedział z nutą niezadowolenia w głosie.
Kontradmirał Miyoshi Horinouchi zignorował jego ton. Był oficerem sztabowym Szóstej Floty i miał na głowie ważniejsze sprawy. Japońska flota podwodna ponosiła duże straty na Pacyfiku. Nie mogła sobie poradzić z amerykańską bronią przeciwpodwodną. Desperackie walki z przeważającymi siłami wroga kończyły się utratą okrętów i załóg. Horinouchi był tym przybity; jego krótkie włosy przedwcześnie posiwiały, twarz poorały głębokie zmarszczki.
- Komandorze, to doktor Hisaichi Tanaka z Wojskowej Akademii Medycznej. Będzie panu towarzyszył podczas pańskiej operacji na morzu.
Ogawa nawet nie spojrzał na niskiego mężczyznę w okularach.
- Panie admirale - powiedział do przełożonego - nie jestem przyzwyczajony do zabierania pasażerów na patrol.
- Pańskie rozkazy patrolowania rejonu Filipin przestały obowiązywać - odparł Horinouchi i wręczył Ogawie brązową kopertę. - Tutaj są nowe. Z polecenia dowództwa floty zabierze pan na pokład doktora Tanakę oraz jego ładunek i natychmiast zaatakuje przeciwnika.
Ogawa zerknął na jednego z wartowników z niemieckim pistoletem maszynowym Bergman MP34 wycelowanym w jego stronę.
- To coś nowego, panie admirale.
Horinouchi przechylił głowę i zrobił kilka kroków w prawo. Ogawa poszedł za nim. Tanaka został poza zasięgiem słuchu.
- Nasza flota nawodna została rozbita w zatoce Leyte - wyjaśnił cicho kontradmirał. - Liczyliśmy, że w decydującej bitwie zdołamy zatrzymać Amerykanów, ale ponieśliśmy klęskę. Wszystkie pozostałe środki będziemy musieli skierować do obrony ojczyzny. To tylko kwestia czasu.
- Amerykanie drogo zapłacą za atak - rzucił gniewnie Ogawa.
- Z pewnością, ale nie ma wątpliwości, że będą chcieli zwyciężyć bez względu na własne straty. Dojdzie do rzezi naszych rodaków. - Horinouchi pomyślał o śmierci swojej rodziny. - Armia poprosiła nas o pomoc w przeprowadzeniu śmiałej operacji - podjął po chwili. - Doktor Tanaka został przydzielony do jednostki 731. Zabierzesz jego i jego ładunek w rejs przez Pacyfik i zaatakujesz kontynent amerykański. Po drodze nie możesz zostać wykryty i musisz chronić okręt za wszelką cenę. Jeśli ci się uda, Ogawa, Amerykanie poproszą o rozejm i nasz kraj będzie bezpieczny.
Ogawa milczał zaskoczony. Jego koledzy, dowódcy innych okrętów podwodnych, prowadzili głównie działania obronne, żeby chronić resztki floty
nawodnej, a on miał w pojedynkę przepłynąć Pacyfik i dokonać ataku, który zakończy wojnę. Wyśmiałby ten pomysł, gdyby nie to, że rozkaz wydał mu zdesperowany oficer sztabowy w środku nocy.
- Jestem zaszczycony, że ma pan do mnie takie zaufanie, panie admirale. Zapewniam, że moja załoga i oficerowie nie zawiodą cesarza. Jeśli wolno spytać, jaki dokładnie ładunek ma doktor Tanaka?
Horinouchi wpatrywał się chwilę w wody zatoki.
- Makaze - odparł w końcu. - Zły wiatr.
Pod czujnym okiem doktora Tanaki wartownicy z Kempei Tai ostrożnie załadowali do dziobowej torpedowni 1-403 pół tuzina podłużnych drewnianych skrzyń i mocno przywiązali ładunek. Ogawa kazał uruchomić cztery dieslowskie silniki i odcumować. O wpół do trzeciej nad ranem okręt ruszył wolno przez atramentowe wody portu i minął kilka podobnych jednostek stojących w stoczni. Ogawa zauważył ze zdumieniem, że Horinouchi siedzi w zaciemnionej ciężarówce na nabrzeżu i najwyraźniej czeka, aż 1-403 zniknie mu z oczu.
Okręt przepłynął obok doków i magazynów bazy i wkrótce zbliżył się do wielkiego cienia na tle ciemności przed dziobem. W doku remontowym spoczywał potężny pancernik „Yamato". Górował nad okrętem podwodnym jak wieża. Miał 457-milimetrowe działa i pancerz grubości czterdziestu centymetrów. Był najgroźniejszą jednostką pływającą. Ogawa podziwiał sylwetkę i uzbrojenie największego okrętu wojennego na świecie, czuł jednak smutek. Obawiał się, że tak jak bliźniaczy „Musashi" zatopiony ostatnio w rejonie Filipin, „Yamato" też znajdzie swe przeznaczenie na dnie oceanu.
Światła Kure powoli znikały w oddali. 1-403 ominął grupę dużych wysp i wydostał się na Wewnętrzne Morze Japońskie. Gdy górzyste wyspy zostały za rufą, a niebo na wschodzie zaczęło jaśnieć, Ogawa kazał zwiększyć prędkość. Kiedy razem z nawigatorem wyznaczał kurs, do kiosku wszedł pierwszy oficer.
- Gorąca herbata, panie komandorze. - Porucznik Yoshi Motoshita podał dowódcy małą filiżankę. Szczupły, sympatyczny Motoshita potrafił się uśmiechać nawet o piątej nad ranem.
- Dziękuję. - Ogawa wypił łyk. Gorący napój świetnie smakował w chłodny grudniowy poranek, szybko więc opróżnił filiżankę.
- Morze jest dziś wyjątkowo spokojne - zauważył Motoshita.
- Idealne warunki do łowienia - odparł Ogawa.
Był synem rybaka i wychował się w małej wiosce na południu Kiusiu. Miał trudne życie, ale celująco zdał egzaminy do Etajimy, akademii morskiej. Po
jej ukończeniu zaciągnął się do rozbudowywanych z myślą o wojnie sił podwodnych. Służył na dwóch okrętach, zanim pod koniec 1943 roku objął dowodzenie 1-403. Pod jego komendą okręt zatopił pół tuzina statków handlowych i australijski niszczyciel w rejonie Filipin. Ogawę uważano za jednego z najlepszych dowódców, którzy jeszcze pozostali w szybko kurczącej się flocie podwodnej.
- Kiedy dotrzemy do cieśniny, zaczniemy zygzakować, a potem się zanurzymy - instruował porucznika. - Nie możemy ryzykować spotkania z wrogimi okrętami patrolującymi ocean wzdłuż naszego wybrzeża.
- Zawiadomię załogę, panie komandorze.
- I doktora Tanakę. Dopilnuj, żeby było mu wygodnie.
- Odstąpiłem mu swoją kajutę - rzekł Motoshita ze zbolałą miną. - Sądząc po stosach książek, które ze sobą zabrał, będzie wystarczająco zajęty, żeby nie wchodzić nam w drogę.
- Mam nadzieję - mruknął Ogawa.
Kiedy wzeszło słońce, 1-403 skręcił na południe do cieśniny Bungo i popłynął wzdłuż położonej na południu wyspy Kiusiu na Pacyfik. Po drodze minęli szary niszczyciel wracający do portu. Miał duży przechył na burtę, a w pokładach i mostku ziały dziury po pechowym spotkaniu z parą amerykańskich hellcatów. Na kiosku okrętu podwodnego stłoczyło się kilku podoficerów. Chcieli jeszcze raz popatrzeć na swój zielony wyspiarski kraj, bo jak wszyscy marynarze ruszający do walki nie byli pewni, czy wrócą.
Wkrótce Ogawa wydał rozkaz zanurzenia. Na 1-403 zabrzmiał głośny dzwonek i marynarze rozbiegli się, żeby zabezpieczyć pokłady i włazy.
- Głębokość piętnaście metrów - rozkazał dowódca.
Wielkie zbiorniki balastowe napełniono wodą, stery głębokości ustawiono do zanurzenia. Wśród szumu wody dziób zniknął pod powierzchnią i cały okręt pogrążył się szybko w ciemnym morzu.
W rejonie cieśniny Bungo czaiły się w głębinach amerykańskie okręty podwodne, które polowały na statki handlowe z zaopatrzeniem i jednostki japońskie wychodzące z bazy w Kure. Ogawa nie zamierzał paść ofiarą wroga, skierował więc 1-403 na północny wschód i szybko oddalił się od tras okrętów wojennych zdążających na południe ku Filipinom.
Jak większość okrętów podwodnych swojej epoki, 1-403 był napędzany silnikami Diesla i elektrycznymi. W dzień płynął w zanurzeniu na akumulatorowych silnikach elektrycznych z prędkością zaledwie sześciu węzłów. Pod osłoną ciemności wynurzał się i uruchamiał silniki wysokoprężne. Rozwijał wtedy prędkość ponad osiemnastu węzłów i ładował akumulatory. Ale nie był zwykłym okrętem podwodnym. Miał prawie sto dziewiętnaście metrów
długości i należał do niewielkiej grupy okrętów podwodnych typu Sen toku, wówczas największych na świecie. Jego wyporność wynosiła ponad pięć tysięcy dwieście ton, a moc każdego z czterech silników Diesla siedem tysięcy siedemset koni mechanicznych. Ale najbardziej niezwykłe było uzbrojenie 1-403. Okręt mógł transportować trzy hydroplany Seiran, przerobione na małe bombowce nurkujące, które wystrzeliwano z katapulty na przednim pokładzie. Podczas rejsu samoloty trzymano rozmontowane w wodoszczelnym hangarze o długości trzydziestu trzech i pół metra biegnącym wzdłuż kadłuba. Ale lotnictwu brakowało samolotów i Ogawa musiał odstąpić jeden hydroplan siłom powietrznym do lotów zwiadowczych nad wybrzeżem. Teraz jego okręt miał na pokładzie tylko dwa seirany.
Kiedy 1-403 wydostał się bezpiecznie na ocean, Ogawa wycofał się do swojej kajuty i jeszcze raz przeczytał rozkazy operacyjne, które dał mu Horinouchi. Zwięzłe instrukcje nakazywały mu płynąć trasą północną przez Pacyfik i zatankować okręt na Aleutach. Potem miał podejść do północno-zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych i przeprowadzić atak lotniczy swoimi dwoma samolotami na miasta Tacoma, Seattle, Victoria i Vancouver.
To bez sensu, pomyślał Ogawa. Japonia potrzebuje okrętów podwodnych do obrony swoich wód terytorialnych, a nie do ofensywy w wykonaniu dwóch małych samolotów. Ale był jeszcze doktor Tanaka i jego tajemniczy ładunek.
Ogawa wezwał naukowca do siebie. Tanaka skłonił się uprzejmie, potem wszedł do ciasnej kwatery komandora i usiadł przy małym drewnianym stole. Był drobnym mężczyzną o niesympatycznej, ponurej twarzy. Grube okulary powiększały jego czarne oczy bez wyrazu i nadawały mu złowrogi wygląd.
Ogawa darował sobie formalności i przeszedł od razu do rzeczy.
- Doktorze Tanaka, mam rozkaz doprowadzić ten okręt do zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej i zaatakować z powietrza cztery miasta. Nie znalazłem żadnej wzmianki o pańskich obowiązkach ani o rodzaju pańskiego ładunku. Muszę zapytać, jaka jest pańska rola w tej operacji.
- Komandorze Ogawa, zapewniam pana, że moją obecność tutaj zatwierdzono na najwyższym szczeblu - odrzekł Tanaka. - Moim zadaniem jest pomoc techniczna przy ataku lotniczym.
- To okręt wojenny. Nie rozumiem, jak lekarz może pomóc przy uderzeniu sił morskich - skontrował Ogawa.
- Komandorze, pracuję w Zespole Badawczym Zapobiegania Chorobom Zakaźnym Wojskowej Akademii Medycznej. Dostaliśmy materiały z ośrodka
naukowego w Chinach, które umożliwiły nam stworzenie nowej, skutecznej broni. Pański okręt podwodny wybrano jako środek transportu tej broni, by użyć jej po raz pierwszy przeciwko Amerykanom. Jestem odpowiedzialny za jej wykorzystanie i bezpieczeństwo w czasie tej operacji.
- Czy te materiały będą zrzucone z moich samolotów?
- Tak, w specjalnych pojemnikach przystosowanych do przeniesienia przez bombowce. Dokonałem już niezbędnych ustaleń z pańskimi pilotami.
- Czy ta broń nie zagraża załodze mojego okrętu?
- Absolutnie nie - skłamał Tanaka z nieodgadnioną miną.
Ogawa nie uwierzył, ale uważał, że siły przeciwpodwodne amerykańskiej marynarki wojennej są groźniejsze dla jego okrętu niż cokolwiek na pokładzie. Spróbował wyciągnąć z Tanaki więcej informacji, ale lekarz podał mu niewiele faktów. Nie zdradził żadnych szczegółów tajemniczej broni. W tym człowieku jest coś złowieszczego, pomyślał Ogawa i poczuł niepokój. Po wypiciu filiżanki herbaty pożegnał małomównego naukowca. Siedział sam w swojej kajucie i przeklinał dowództwo floty za to, że wybrało jego okręt do tej operacji. Nie chciał brać w niej udziału.
Sporadycznie pojawiające się na oceanie statki handlowe i kutry rybackie zniknęły wkrótce z widoku, gdy wybrzeże Japonii zostało za rufą i okręt zapuścił się dalej na północ. Przez następnych dwanaście dni i nocy rejsu na północny wschód załoga wykonywała rutynowe czynności. 1-403 wynurzał się nocami i zwiększał prędkość. Niebezpieczeństwo wykrycia przez aliancki okręt lub samolot zmniejszyło się na północy Pacyfiku, ale Ogawa wolał nie ryzykować i w dzień płynął pod wodą. Wewnątrz zanurzonego okrętu było gorąco jak w piecu. Rozgrzana maszynownia podnosiła temperaturę do ponad trzydziestu stopni, z upływem godzin zanieczyszczone powietrze ledwo nadawało się do oddychania. Załoga nie mogła się doczekać zmroku, wiedząc, że w ciemności będzie można wreszcie się wynurzyć, otworzyć włazy i wpuścić do dusznego wnętrza zimne, świeże morskie powietrze.
Na okrętach podwodnych nie obowiązywał ścisły regulamin, nawet w japońskiej marynarce wojennej. 1-403 nie był wyjątkiem. Oficerowie i załoga spędzali razem czas, jedli takie same posiłki i znosili takie same niewygody. W przeszłości trzy razy przeżyli atak bomb głębinowych i śmiertelne niebezpieczeństwo zbliżyło wszystkich do siebie. Wyszli cało z zabójczej zabawy w kotka i myszkę i uważali 1-403 za szczęśliwy okręt, który nie ulegnie przeciwnikowi.
Po dwóch tygodniach 1-403 wynurzył się w pobliżu aleuckiej wyspy Amchitka i szybko znalazł okręt zaopatrzeniowy „Morioka" zakotwiczony w małej zatoczce. Ogawa podpłynął ostrożnie do jego burty i rzucono liny cumownicze. Kiedy do zbiorników paliwa okrętu podwodnego przepompowywano olej napędowy, marynarze na obu pokładach żartowali z siebie wzajemnie na lodowatym zimnie.
- Nie jest wam trochę za ciasno w tej puszce sardynek? - zapytał opatulony podoficer przy relingu „Morioki".
- Nie, mamy jeszcze kupę miejsca na puszkowane owoce, kasztany i sake! - odkrzyknął podwodniak, żeby pochwalić się lepszym jedzeniem, które dostawały załogi stalowych rekinów.
Tankowanie trwało niecałe trzy godziny. U jednego z członków załogi 1-403 stwierdzono ostre zapalenie wyrostka robaczkowego i przekazano go na okręt zaopatrzeniowy pod opiekę lekarza. Marynarze „Morioki" dostali od podwodniaków pudełko landrynek, po czym 1-403 ruszył na wschód w dalszą drogę do Ameryki Północnej. Niebo poczerniało, na szarozielonym oceanie pojawiły się spienione fale i okręt podwodny wpłynął prosto w paszczę wczesnozimowego sztormu. Przez trzy noce morze miotało gwałtownie 1-403, fale przelewały się przez pokład i rozbijały o kiosk, gdy okręt próbował naładować akumulatory. W pewnym momencie obserwator omal nie został zmyty za burtę do lodowatej wody. Wielu doświadczonych marynarzy miało chorobę morską. Ale silny zachodni wiatr dął w rufę, pchał mocno okręt przez wzburzone morze i zwiększał jego prędkość rejsową na wschód.
Wiatr stopniowo słabł i morze się uspokajało. Ogawa był zadowolony, że okręt przetrwał bez uszkodzeń atak Matki Natury. Wymęczona załoga odzyskała formę i wysokie morale, kiedy ogromne fale opadły i okręt zbliżył się do ojczyzny nieprzyjaciela.
- Panie kapitanie, wyznaczyłem kurs ostatniego etapu rejsu - powiedział Seiji Kakishita i rozłożył przed Ogawą mapę północno-wschodniego Pacyfiku. Jak wielu marynarzy, nawigator 1-403 przestał się golić po wyjściu okrętu z portu. Kępka rzadkich włosów na podbródku nadawała mu wygląd postaci z kreskówki.
Ogawa popatrzył na mapę.
- Gdzie teraz jesteśmy?
- Tutaj. - Kakishita wskazał cyrklem punkt. - Około stu dziesięciu mil na zachód od wyspy Vancouver. Utrzymując obecny kierunek, o świcie będziemy osiemdziesiąt mil od lądu.
Ogawa przez chwilę uważnie studiował mapę.
- Jesteśmy za daleko na północ. Chcę przeprowadzić atak z punktu leżącego centralnie w stosunku do czterech celów, żeby maksymalnie skrócić czas lotu. Popłyniemy na południe i podejdziemy do wybrzeża tutaj. - Wskazał niewielki półwysep w stanie Waszyngton, który przypominał kształtem pysk psa. Leżąca na północ stamtąd cieśnina Juan de Fuca tworzyła naturalną granicę z Kolumbią Brytyjską i była głównym szlakiem morskim z Vancouver i Seattle do Pacyfiku. Kakishita szybko wyznaczył nowy kurs i obliczył odległości.
- Wychodzi na to, że za dwadzieścia dwie godziny możemy dotrzeć do punktu oddalonego o osiem mil od przylądka Alava.
- Doskonale. - Ogawa spojrzał na chronometr. - Będziemy mieli dużo czasu na przeprowadzenie ataku przed świtem.
Ogawa chciał być jak najkrócej w rejonie dużego ruchu, gdzie mógł zostać zauważony przed uderzeniem. Na razie wszystko układało się dobrze. Jeśli dopisze im szczęście, za dwadzieścia cztery godziny będą w drodze powrotnej do domu po udanej operacji.
Wieczorem na 1-403 zapanowała gorączkowa krzątanina. Okręt wynurzył się i rozpoczęto przygotowania do ataku lotniczego. Mechanicy wyciągnęli z hangaru kadłub, skrzydła i pływaki pierwszego hydroplanu i zaczęli składać samolot jak gigantyczny model. Marynarze przygotowali i dokładnie sprawdzili katapultę hydrauliczną, z której miały być wystrzelone bombowce. Piloci studiowali mapy topograficzne regionu i wyznaczali kurs do strefy zrzutu i z powrotem. Pod kierownictwem doktora Tanaki przystosowano seirany do przeniesienia dwunastu srebrzystych pojemników, które spoczywały w torpedowni dziobowej.
O trzeciej nad ranem 1-403 podpłynął na pozycję u wybrzeża stanu Waszyngton. Mżyło. Sześciu obserwatorów, których Ogawa ustawił na pokładzie, wytężało wzrok, wypatrując w ciemności nieprzyjaciela. Dowódca spacerował na odkrytym mostku, niecierpliwie czekając na start samolotów. Chciał jak najszybciej ukryć okręt pod powierzchnią wody.
Minęła godzina. Na mostek wybiegł mechanik w brudnym kombinezonie.
- Przepraszam, panie kapitanie, ale mamy problemy z samolotami - zameldował.
- Jakie? - zapytał Ogawa.
- W maszynie numer jeden nie działa iskrownik. Musimy go wymienić, żeby uruchomić silnik. Maszyna numer dwa ma uszkodzony ster wysokości. Najwyraźniej przesunęła się w czasie sztormu. To też musimy naprawić.
- Ile to potrwa?
Mechanik zastanawiał się chwilę.
- Około godziny, panie kapitanie - odparł. - Potem będziemy potrzebowali jeszcze dwudziestu minut na załadunek bomb.
Ogawa ponuro skinął głową.
- Pospieszcie się.
Po dwóch godzinach samoloty nadal nie były gotowe do startu. Zniecierpliwienie Ogawy wzrosło, gdy zauważył na niebie pierwsze oznaki nadchodzącego świtu. Mżawka ustała. Zastąpiła ją lekka mgła, która spowiła okręt. Widoczność spadła poniżej jednej trzeciej mili. Jesteśmy jak kaczki na wodzie, pomyślał. Ale przynajmniej niewidoczne.
Nagle poranną ciszę rozdarł krzyk operatora sondy spod pokładu.
- Panie kapitanie, mam echo!
- Tym razem cię mam, Wielki Bracie! - zawołał Steve Schauer z szerokim uśmiechem i pchnął dźwignie przepustnic do oporu. Dwaj zmęczeni i cuchnący rybami nastoletni załoganci spojrzeli po sobie i przewrócili oczami. Schauer zignorował ich miny, obrócił lekko kołem sterowym i zaczął gwizdać pijacką piosenkę.
Bracia Steve i Doug Schauerowie dobiegali czterdziestki, ale mieli młodzieńczą fantazję. Od lat zajmowali się łowieniem ryb w zatoce Puget i okolicach, a wszystkie zarobione pieniądze przeznaczali na coraz większe kutry. W końcu kupili dwa identyczne piętnastometrowe drewniane trawlery. Pracowali razem u wybrzeży stanu Waszyngton i wyspy Vancouver. Potrafili wywęszyć największe ławice halibuta. Teraz, po trzydniowej wyprawie, mieli ładownie pełne ryb i ścigali się w drodze powrotnej do portu jak dwaj chłopcy na wrotkach.
- Sprawa nie jest przesądzona, dopóki pierwszy nie zadrapiesz farby o nabrzeże! - odkrzyknął przez radio Doug. Po wyjątkowo dobrym sezonie w 1941 roku bracia zainstalowali radia na swoich trawlerach. Choć łączność miała im pomagać w koordynacji połowów, korzystali z niej głównie dla zabawy.
Trawler Steve'a płynął ze swoją maksymalną szybkością dwunastu węzłów. Nocne niebo zaczynało szarzeć i światło reflektora na dziobie stopniowo bladło. W lekkiej mgle przed sobą Steve zobaczył na wodzie niewyraźny ciemny kształt. W środkowej części dużego obiektu błysnęło na moment pomarańczowe światło.
- Wieloryb z prawej burty? - Ledwo skończył mówić, coś przeleciało z przeraźliwym gwizdem obok sterówki i eksplodowało za lewą burtą. Pokład zalała woda.
Przez moment Steve stał jak wryty. Ocknął się na widok drugiego pomarańczowego błysku.
- Padnij! - ryknął do załogantów i mocno obrócił koło sterowe w lewo.
Obciążony trawler zareagował ospale. Zdążył uniknąć trafienia drugim
pociskiem ze 140-milimetrowego działa pokładowego 1-403, który wylądował w morzu za rufą, ale siła eksplozji uniosła trawler do góry, rzuciła go z powrotem na powierzchnię i urwała ster. Steve starł krew z rany na skroni i sięgnął po mikrofon.
- Doug, tu są Japonce. Okręt podwodny. Walą do nas jak cholera. Nie żartuję. Zasuwaj na północ i sprowadź pomoc.
Nim skończył nadawać, trzeci pocisk przebił burtę i eksplodował w ładowni dziobowej. Sterówkę zasypały odłamki szkła, drzazgi i kawałki ryb. Wybuch rzucił trzech mężczyzn na tylną ścianę. Steve podniósł się i spojrzał przez dziurę z przodu sterówki. Cały dziób trawlera zniknął w morzu. Chwycił się koła sterowego i patrzył z niedowierzaniem, jak resztki pokładu pod jego stopami pogrążają się w wodzie.
Ogawa obserwował przez lornetkę tonący trawler. Ratowanie rozbitków nie wchodziło w grę, nie tracił więc czasu na wypatrywanie ciał w wodzie.
- Zarejestrowaliście jakieś inne echa? - zapytał swojego zastępcę.
- Nie, panie kapitanie. Zanim otworzyliśmy ogień, operator sondy zameldował, że może być drugi cel, ale dźwięk ucichł. To był albo odgłos w tle, albo jakiś mały statek.
- Niech szuka dalej. Przy tej widoczności usłyszymy przeciwnika dużo wcześniej, niż go zobaczymy. I przyślij do mnie szefa mechaników samolotowych. Bombowce muszą wreszcie wystartować.
Gdy Motoshita odszedł, Ogawa spojrzał w stronę wybrzeża. Może dopisze nam szczęście, pomyślał. Trawler prawdopodobnie był sam i nie miał radia. Na lądzie mogli usłyszeć strzały, ale z tej odległości niezbyt wyraźnie. Poza tym z map wynika, że ta część wybrzeża jest słabo zaludniona. Może uda się uniknąć wykrycia i wykonać zadanie.
Starszy radiooperator Gene Ff ampton w pierwszej chwili pomyślał, że się przesłyszał. Wiadomość była tak nieprawdopodobna, że dwa razy prosił o jej potwierdzenie. Wreszcie zerwał się z miejsca i podszedł do dowódcy stojącego na mostku.
- Panie kapitanie, właśnie odebrałem cywilne wezwanie SOS - zameldował. - Jakiś rybak twierdzi, że niedaleko brzegu Japonce ostrzeliwująz okrętu podwodnego kuter jego brata.
- Mówił przytomnie? - Potężnie zbudowany brodaty komandor nie krył sceptycyzmu.
- Tak, sir. Powiedział, że nie widział okrętu z powodu mgły, ale dostał wiadomość radiową od brata. Usłyszał kilka wystrzałów z działa dużego
kalibru, a potem stracił kontakt z bratem. Dostałem potwierdzenie informacji o strzałach z innego kutra.
- Podali pozycję?
- Tak, sir. Dziewięć mil na południowy zachód od przylądka Flattery.
- Dobrze. Skontaktuj się z „Madisonem" i powiedz im, że wychodzimy z cieśniny sprawdzić meldunek o nieprzyjacielskim okręcie podwodnym. Przekaż pozycję nawigatorowi. - Kapitan odwrócił się do wysokiego porucznika, który stał obok niego. - Panie Baker, alarm bojowy.
Na pokładzie USS „Theodore Knight" zabrzmiał dzwonek. Członkowie załogi pobiegli na stanowiska. Po drodze wkładali hełmy i kapoki. Niszczyciel typu Farragut nie po raz pierwszy wkraczał do akcji. Zwodowany w 1931 roku w stoczni Bath Iron Works w Maine, w pierwszym okresie wojny eskortował konwoje na północnym Atlantyku, gdzie wymknął się kilka razy atakującym U-Bootom. Potem został skierowany do patrolowania Zachodniego Wybrzeża od San Diego do Alaski.
Teraz eskortował statek handlowy „Madison", który płynął do San Francisco z ładunkiem tarcicy i puszkowanego łososia. „Theodore Knight" zostawił za rufą eskortowany statek i wydostał się z cieśniny na Pacyfik. Na oceanie kapitan okrętu Roy Baxter kazał zwiększyć prędkość do maksymalnej. Smukły, szary niszczyciel napędzany dwiema turbinami dieslowskimi mknął po morzu jak ogar ścigający królika. Załoga, przyzwyczajona do spokojnych rutynowych patroli, była w stanie niezwykłego podniecenia.
Nawet Baxter czuł przyspieszone bicie serca. Służył w marynarce od dwudziestu lat i nudziło go patrolowanie wybrzeża. Tęsknił za walką na morzu. Nie bardzo jednak wierzył w wiadomość radiową. Japońskie okręty podwodne nie pojawiały się tu od ponad roku, flota cesarska była teraz w defensywie.
- Radar? - powiedział.
- Do farwateru zbliżają się trzy małe statki, panie kapitanie. Dwa z północy, jeden z zachodu - zameldował operator radaru, nie odrywając wzroku od monitora. - Na południowym zachodzie mam też niezidentyfikowany cel stacjonarny.
- Kurs na południe - rzucił Baxter. - Przygotować baterie dziobowe.
Musiał stłumić uśmiech podniecenia, kiedy wydawał rozkazy. Może dzisiaj zasłużymy na wypłatę żołdu, pomyślał, zapinając pasek hełmu.
W przeciwieństwie do swoich amerykańskich odpowiedników, większość japońskich okrętów podwodnych nie była wyposażona w radary. System wczesnego ostrzegania wprowadzono w cesarskiej flocie dopiero w połowie 1944 roku i tylko na wybranych jednostkach. Na większości okrętów
podwodnych do wykrywania nieprzyjaciela używano sondy. Miała mniejszy zasięg niż radar, ale mogła być wykorzystywana pod wodą i pomogła wielu okrętom uniknąć fatalnego w skutkach spotkania z bombami głębinowymi. Na 1-403 obecność niszczyciela wykrył operator sondy.
- Mam na wprost nadpływający statek - zameldował po pierwszym sygnale urządzenia. - Natężenie dźwięku jeden.
Na pokładzie wciąż trwała naprawa samolotów. Gdyby okręt musiał się teraz zanurzyć, trzeba byłoby poświęcić kompletne, ale niezdolne do startu hydroplany.
- Przygotować działo pokładowe - rozkazał Ogawa, mając nadzieję, że intruz to kolejny kuter rybacki.
- Natężenie dźwięku dwa i rośnie - zameldował operator sondy. - To okręt - dodał, co nikogo nie zaskoczyło.
- Zabezpieczyć samoloty i oczyścić pokład startowy - powiedział Ogawa do chorążego, ten zaś zbiegł na dół i zaczął wykrzykiwać rozkazy do mechaników i pilotów.
Piloci szybko przywiązali hydroplany, zebrali narzędzia i wp...
anetka3211