Jayne Castle
Przełożyła
Elżbieta Zawadowska-Kittel
Rozdział
pierwszy
Do jasnej cholery! Nie mam ochoty na dyskusje
o sumieniu, panno Lark - Lucas Trent
patrzył twardo na kobietę siedzącą za biurkiem.
- Przyszedłem tu w sprawie eksperta do spraw
bezpieczeństwa.
- W naszej firmie panuje pogląd, że jedno
nie wyklucza drugiego - odparła spokojnie
Amarylis.
Lucas pomyślał, że ta dziewczyna od pierwszej
chwili go irytuje i że nic nie wskazuje na to, aby
sytuacja mogła ulec zmianie.
Jak na złość Lucasowi zależało na usługach
Amarylis Lark, która pracowała dla Psynergii
i była znakomitym fachowcem, ale jednocześnie
bardzo niebezpiecznym partnerem.
Wyglądała jednak bardzo niewinnie ze swymi
zielono-złotymi oczami i włosami o odcieniu
ciemnego bursztynu. Lucas uznał ją za najciekawszy
obiekt, z jakim się zetknął od chwili, gdy
odkrył jaskinię pełną tajemniczych artefaktów.
Bardzo się sobie dziwił. Przecież Amarylis należała do
wymierającego gatunku. Zawsze układna, zasadnicza
i pedantyczna, mogłaby pozować do pomnika swych
bohaterskich, zawziętych i obrzydliwie praworządnych
przodków.
Miała inteligentne, lekko karcące spojrzenie i włosy
związane w prosty węzeł na karku, a jej dokładnie pozapinany
żakiet skrywał wszelkie ewentualne wypukłości
smukłej figury. Spódnica zasłaniała nogi aż do połowy
łydek, lecz sądząc po kształcie kostki, reszta również
nadawała się do pokazania.
Lucas podejrzewał, że Amarylis stanowi uosobienie staromodnych,
nudnych i szalenie niewygodnych zalet.
Ta kobieta zdecydowanie nie była w jego typie.
Nie to jednak stanowiło główny problem. Lucas lubił
podejmować wyzwania, więc równie dobrze mógłby stawić
czoło Amarylis, ale ona pracowała dla Psynergii, a to
wszystko zmieniało.
Nabrał więc powietrza w płuca i zaczął się zastanawiać,
z jakiego właściwie powodu musiał zawitać do tego
wspaniale zorganizowanego i świetnie funkcjonującego
biura.
Wstał, położył ręce na nieskazitelnym blacie biurka
i pochylił się do przodu, by skupić na sobie całą uwagę
- Mówiono mi, że Psynergia to jedna z najlepszych firm
w tym interesie.
- Z całą pewnością, proszę pana. - Amarylis zmarszczyła
gęste brwi. - Trzymamy się również pewnych zasad
i dlatego muszę zadać parę pytań. Jeśli nie zechce pan
odpowiedzieć, to pańska sprawa. Proszę jednak nie oczekiwać,
że będę z panem pracować, dopóki nie sprawdzę, czy
jest pan odpowiednim klientem.
- Odpowiednim klientem? - Lucas zacisnął zęby, by
powstrzymać wybuch. - Nazywam się Lucas Trent. Jestem
prezesem Gwiazdy Polarnej. Posiadam nieograniczone linie
kredytowe we wszystkich bankach w Nowym Seattle.
Zaraz mogę zatelefonować do pani burmistrz i prosić ją
o poręczenie. Gubernator również mi nie odmówi. Czego
jeszcze pani potrzeba, do jasnej cholery?
- Wiem, kim pan jest. - W jej oczach błysnęło podniecenie.
- Znają pana wszyscy mieszkańcy Nowego Seattle.
- Opuściła wzrok i przełożyła leżące na biurku papiery.
- I bardzo się cieszę, że może pan sobie pozwolić na nasze
usługi.
Na jej policzki wystąpił rumieniec, a Lucas oniemiał
z wrażenia. Ta pedantyczna biurokratka naprawdę się
zaczerwieniła.
dłonie i przeniósł wzrok na długie wypielęgnowane palce
i starannie wymanikiurowane paznokcie Amarylis. Nie
zauważył obrączki.
Natychmiast jednak zmusił umysł do podwójnego wysiłku,
by zwalczyć swą typowo męską reakcję na jej
rumieniec.
Nie umawiał się przecież z kobietami o zdolnościach
parapsychicznych. I bez tego nie brakowało mu problemów.
Amarylis należała do szczególnie dobrze wykształconych
pracowników. Nie posiadała wprawdzie takiej siły jak
Lucas, ale pomagała podobnym mu ludziom w odpowiednim
wykorzystaniu umiejętności parapsychicznych.
Problem polegał bowiem na tym, że nawet najsilniejsze
medium nie potrafiłoby się skupić na dłużej niż parę
sekund bez wsparcia pryzmatu.
A w świecie, w jakim przyszło im żyć, takie pryzmaty
jak Amarylis zarabiały świetnie, ponieważ popyt na ich
usługi przekraczał podaż.
- Skoro zadowala panią stan mojego konta, w czym
problem - powiedział Lucas. - Myślałem, że prowadzicie tu
biznes.
- Interesujemy się jednak nie tylko pieniędzmi. - Policzki
Amarylis przybrały normalną barwę. - Na pewno jest pan
tego świadom - dokończyła z profesjonalnym uśmiechem.
Stłumiwszy jęk, Lucas odsunął się od biurka, podszedł
wolnym krokiem do okna i wyjrzał na ruchliwą ulicę.
Zbliżało się południe i miasto tętniło życiem. Lucas
lubił tę nieharmonijną melodię wygrywaną przez samochody
i zaaferowanych przechodniów. Pulsował w niej
bowiem wyraźnie gorący rytm kwitnącej gospodarki
i pobrzmiewało radosne murmurando społeczeństwa patrzącego
z nadzieją w przyszłość. Nowe Seattle, a także
jego bracia bliźniacy, Nowe Portland i Nowe Vancouver,
wyśpiewywały te entuzjastyczne piosenki dopiero od
niedawna.
Znaczna część kolonistów osadzonych na Świętej Helenie
tuż po jej odkryciu przed dwustu laty pochodziła z rejonu
północno wschodniego Pacyfiku. Gdy zrozumieli, że są
całkowicie odcięci od starego świata, nadali swym nowym
siedzibom nazwy miast, jakich nigdy nie było im dane
zobaczyć.
W obecnej dobie Nowe Seattle, Nowe Portland i Nowe
Vancouver tworzyły wspaniały, lecz nader kruchy naszyjnik
nowej cywilizacji powstałej wzdłuż zachodniego wybrzeża
największego kontynentu Świętej Heleny.
Wymyślna technologia, jaką przywieźli ze sobą z Ziemi,
zawiodła ich całkowicie już po paru miesiącach. Święta
Helena przyjęła łaskawie nowe formy życia, lecz odrzuciła
całkowicie maszyny. Urządzenia nierdzewne rozsypały się
w proch, plastik rozpuścił się - w skądinąd przyjaznej
- atmosferze planety. Nie przetrwało nic, co było wytworem
ziemskiej cywilizacji. Święta Helena postawiła przybyszom
okrutne ultimatum: mogli przystosować się do
nowego środowiska lub umrzeć.
Koloniści wybrali oczywiście to pierwsze rozwiązanie, co
wcale nie okazało się łatwe. W końcu jednak nauczyli się
wykorzystywać nowe surowce i metale, lecz ten wysiłek
sporo ich kosztował. A myśl techniczna oraz naukowa
kilku pokoleń poszła na marne.
Potomkowie ojców założycieli dowiadywali się z książek
historycznych, że maszyny ziemskie okazały się zbyt
prymitywne w stosunku do wymogów nowego świata
Nowe pokolenia nie interesowały się jednak specjalnie
Ziemią.
Po dwustu latach samodzielnego życia nikt, z wyjątkiem
członków zapoznanych sekt religijnych, nie liczył na to, że
Ziemianie odnajdą swą utraconą kolonię.
Mieszkańcy Świętej Heleny uznali więc tę bogatą, zieloną
krainę za swój dom. I choć znacznej części planety jeszcze
nie zbadano i nie opisano, istniały podstawy, by sądzić, że
koloniści są jedynymi żyjącymi tam istotami obdarzonymi
rozumem.
Odkryte przez Lucasa artefakty wzbudziły zrozumiałe
zainteresowanie w środowisku akademickim, lecz nie wywołały
paniki w społeczeństwie.
Z uwagi na ich wiek badacze wyrazili opinię, iż najprawdopodobniej
nie pochodzą one w ogóle ze Świętej Heleny.
Uznano je więc za szczątki podróżników, którzy w zamierzchłej
przeszłości stworzyli sobie placówkę na tej planecie.
Z całą pewnością jednak nie przebywali tam długo, więc
albo wyginęli, albo ruszyli dalej w kosmos.
Ziemianie nie znieśliby konkurencji.
- Tak więc, proszę pana - zaczęła znów Amarylis - jeśli
nadal pragnie pan zatrudnić wykształconego i kompetentnego
pracownika, musimy poruszyć kolejne zagadnienie.
Nie siląc się specjalnie na subtelne aluzje położyła akcent
na słowa: wykształcony i kompetentny.
Oczywiście Lucas mógł zatrudnić kogoś nie wykształconego
i nie kompetentnego, lecz byłoby to bardzo
niebezpieczne. Nawet korzystanie z pomocy znanej firmy
stwarzało ogromne ryzyko. Niestety, nie miał innego
wyjścia.
- A co mi pozostało? - Lucas zerknął przez ramię na
Amarylis. - Proszę zadawać te swoje cholerne pytania
- warknął przez zaciśnięte zęby.
Amarylis popatrzyła na niego przenikliwie. Lucas wiedział
jednak doskonale, że potrafi ukrywać swoje myśli.
Nie narzekał na brak doświadczenia w tym względzie.
- Dobrze. - Amarylis zajrzała do notatek. - Mówi pan,
że chodzi tu o sprawy związane z bezpieczeństwem.
- Tak.
- A dokładniej?
- O bezpieczeństwo firmy.
- Rozumiem - odparła cierpliwie. - Interesują mnie
jednak bliższe szczegóły.
- W porządku. Nazywając rzecz po imieniu, ktoś,
komu ufałem, chce puścić mnie z torbami. Czy to pani
wystarczy?
Zacisnąwszy dłoń w pięść, przeniósł wzrok na ulicę.
Poczuł znajomy przypływ niemal fizycznego bólu. Ktoś
go zdradził. I Choć Lucas nie po raz pierwszy w życiu
padł ofiarą spisku, nie przyzwyczaił się jeszcze do tego
dziwnego uczucia, jakie zawsze mu towarzyszyło w takich
sytuacjach.
Krąg zaczyna się poszerzać - pomyślał gorzko. Najpierw
żona, Dora. Potem wspólnik, Jackson Rye. A teraz jego
zastępczyni Miranda Locking - odpowiedzialna za dobre
imię firmy.
Lucas nie chciał nigdy tworzyć tego działu w Gwieździe
Polarnej. To Jackson Rye wpadł na podobny pomysł. On
zresztą zawsze lubił wykazywać się inicjatywą.
- Ach tak.
W głosie Amarylis wyraźnie pobrzmiewało współczucie,
Co natychmiast obudziło jego czujność. Przypomniał sobie
od razu; że przeszkolone pryzmaty z pełnym widmem są
ogólnie znane ze swej przenikliwości i intuicji. W ich
obecności należało zatem zachować ostrożność.
- Ktoś z moich współpracowników sprzedaje konkurencji
ściśle tajne informacje - wyjaśnił Lucas.
- Myślał pan może o zawiadomieniu policji?
- Nie, bo nie chcę stawiać nikogo przed sądem.
- Rozumiem. Wielu naszych klientów postępuje podobnie
w takich sytuacjach. Nikomu nie zależy na złej reklamie.
- Pewnie. I tak już każdy szef firmy na moim miejscu
pluje sobie w brodę. Po co miałby jeszcze czytać o tym
w gazetach? Przecież już wie, że powinien był przedsięwziąć
lepsze środki ostrożności. Z jakiej racji miałby jeszcze
dostarczać tematów Nelsonowi Burltonowi? Już on by to
elegancko rozrobił w popołudniowym wydaniu wiadomości!
A telewizję oglądają wszyscy.
Tak naprawdę Lucas najmniej się przejmował złą prasą.
Zależało mu jednak na tym, by wyjaśnić, dlaczego Miranda
go zdradziła, choć wiedział, że prawda wcale nie poprawi
mu samopoczucia. Kiedy odkrył, jakimi pobudkami kierowała
się jego żona i wspólnik przy podobnej okazji, o mało
nie dostał skrętu kiszek. Gdyby została mu choć odrobina
zdrowego rozsądku, wylałby po prostu Mirandę i o wszystkim
zapomniał.
- Psynergia zachowuje całkowitą dyskrecję w sprawach
swoich klientów. Może pan spać zupełnie spokojnie - zapewniła Amarylis.
- No, mam nadzieję - Lucas znów zerknął na nią przez
ramię.
Oczy dziewczyny nasuwały mu na myśl porośnięte
paprociami jeziorka w grotach na wyspie. Były tak samo
spokojne i niewyobrażalnie głębokie. Natychmiast doszedł
do wniosku, że jest to kolejny powód, by mieć się przed nią
na baczności.
Odchrząknęła.
- Rozumiem, że najpierw musimy się dowiedzieć, kto
sprzedaje tajemnice pańskiej firmy.
- To już zdążyłem ustalić.
- W takim razie, dlaczego pan nie wyrzuci tego osobnika?
- spytała unosząc wzrok znad papierów. - Przecież sam
pan mówił, że nie zależy panu na procesie.
- Mówimy o kobiecie, a nie o mężczyźnie. - Lucas
podszedł z powrotem do krzesła. - A ta kobieta nazywa się
Miranda Locking i jest moim zastępcą. Oczywiście, że
zamierzam ją zwolnić, ale najpierw chciałbym jeszcze coś
wyjaśnić.
- Na przykład?
Lucas zacisnął dłonie na oparciu krzesła.
- Muszę wiedzieć, czy ona zdradziła mnie dla pieniędzy,
czy też z jakiegoś innego powodu.
Amarylis popatrzyła na jego ręce.
- Z innego powodu?
Lucas udał, że nie dostrzega jej pytającego spojrzenia.
Puścił krzesło i rozpoczął wędrówkę po maleńkim biurze.
- Oczywiście jest jeszcze pośrednik. Makler, który wy
kupuje informacje od Mirandy, a później sprzedaje je
temu, kto mu za nie najwięcej płaci. Jego też chcę przyszpilić
Pewnie nigdy nie uda się panu udowodnić, że ten
człowiek złamał prawo - ostrzegła Amarylis. - A zresztą
i tak nic zechce pan stawiać nikogo przed sądem. Co więc
może pan zrobić wspólnikowi Mirandy?
Lucas omiótł wzrokiem kolekcję dyplomów i świadectw
rozwieszonych na przeciwległej ścianie.
- Proszę się o to nie martwić. Już ja sobie z nim poradzę.
Pani musi mi tylko pomóc wyłowić go z tłumu.
- Nie bardzo mi się podoba pański ton. Chyba zdaje pan
Sobie sprawę, że nie mogę przyjąć zlecenia, jeśli zamierza
pan podjąć jakieś bezprawne działania przeciwko temu
maklerowi.
- Nigdy bym się nie ośmielił prosić, by złamała pani
zasady etyki zawodowej, panno Lark. A zapewne ma ich
pani wiele, sadząc po tych wszystkich dyplomach i certyfikatach.
Widzę, że zrobiła pani magisterium z nauk
Ogniskowych oraz filozofii transfizycznej na uniwersytecie
w Nowym Seattle.
- Tak. Moja praca dyplomowa dotyczyła metafizyki
etycznej.
- To fantastyczne.
- Dziękuję.
- Z dyplomu wynika, że posiada pani kwalifikacje do
pracy z talentem klasy dziesiątej.
- Prosił pan o pryzmat z pełnym widmem.
- Rzeczywiście. - Okręciwszy się na obcasie, Lucas patrzył
na Amarylis przez dłuższą chwilę. - Mam, co chciałem.
- W takim razie będzie pan musiał zaakceptować moje
zasady.
- Oczywiście. Proszę się nie martwić. Nie zamierzam
wyrządzić temu pośrednikowi żadnej krzywdy - kłamał
Lucas. - Ale jeśli on rzeczywiście robi to, o co go posądzam,
muszę dopilnować, by prawda wyszła na jaw.
- Nie rozumiem. A o co on pan go właściwie posądza?
...
przygodka23