WYŻEŁ DUŃSKI.pdf
(
45 KB
)
Pobierz
untitled
Wzorzec FCI nr 281
WYŻEŁ DUŃSKI
(Gammel Dansk Honsehund)
Kraj pochodzenia:
Dania
Data publikacji obowiązującego wzorca:
08.01.1998
Użytkowanie:
wszechstronny pies myśliwski, szczególnie przydatny
w polowaniach na ptactwo.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Początek rasy sięga 1710 roku, kiedy Morten Bak, żyjący w Glenstrup
niedaleko miast Randers i Hobro, stworzył pierwsze 8 pokoleń poprzez
skrzyżowanie psów cygańskich z lokalnymi psami farmerskimi;
powstała w ten sposób czysta rasa dereszowatych białych i brązowych
psów nazwanych psami Baka lub wyżłami staroduńskimi. Miejscowi
rolnicy nazywali swoje psy „Bloodhounds”, ale bardziej prawdopodob-
ne jest, że były potomkami psów gończych pochodzących głównie od
Psów Świętego Huberta (Bloodhounds). Prawdopodobne jest również to,
iż psy Cyganów pochodziły od hiszpańskich wyżłów i innych ras
gończych podobnych wyżej wspomnianym, które w różny sposób przy-
czyniły się do powstania wyżła staroduńskiego.
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniego wzrostu, prostokątnej i silnej budowy. Jedną z najbardziej
istotnych cech tej rasy jest wyraźna różnica między psem a suką: samiec
jest potężny i solidnie zbudowany; suka jest lżejsza, kapryśna i pełna
temperamentu.
WAŻNE PROPORCJE:
Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 8 : 9.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Sprawia wrażenie psa spokojnego i zrównoważonego. Podczas polowa-
nia porusza się raczej powoli, zawsze utrzymując kontakt z myśliwym;
spełnia się w roli wyżła bez tworzenia niepotrzebnego niepokoju w polu.
GŁOWA:
Krótka i obszerna, bez wyraźnego przełomu czołowo-nosowego (stopu).
Guzowatość potyliczna uwydatniona i wyraźnie łukowata.
1
Mózgoczaszka:
Czaszka
wystarczająco obszerna i wyraźnie zaokrąglona.
Przełom czołowo-nosowy (stop)
: niewyraźny.
Trzewioczaszka:
Nos:
wierzchołek nosa mięsisty, silnie zaznaczony, z szeroko rozwarty-
mi nozdrzami; koloru od ciemnego do jasnowątrobianego.
Kufa:
grzbiet nosa szeroki.
Fafle:
zwisające mocno od wierzchołka nosa i przykrywające żuchwę.
Zwisające wargi nadają głowie charakterystyczną głębię.
Uzębienie:
potężne szczęki z regularnym zgryzem nożycowym.
Wymagane pełne uzębienie.
Policzki:
dobrze zaznaczone, głębokie, bardzo umięśnione.
Oczy:
średniej wielkości, nie za głęboko osadzone i niewyłupiaste.
Pożądane ciemnobrązowe; lekko opadająca dolna powieka jest
tolerowana, lecz nie powinna być faworyzowana.
Uszy:
raczej nisko osadzone; szerokie i zaokrąglone na końcach płaty
ucha powinny równać się 2/3 długości kufy. Przednia strona ucha
wisząca stosunkowo blisko policzka.
SZYJA:
Umięśniona i mocno pokryta sierścią; podgardle jest uznawane za cechę
charakterystyczną dla rasy, lecz nie może być zbyt wydatne.
TUŁÓW:
Kłąb:
to najwyższy punkt linii grzbietu, dobrze zaznaczony i opadający
nieznacznie w stronę zadu.
Grzbiet:
silny i mocno umięśniony.
Lędźwie:
krótkie, szerokie, silnie związane i umięśnione.
Zad:
obszerny, niezbyt krótki, opadający nieznacznie w kierunku ogona.
Klatka piersiowa:
głęboka (szczególnie u psów), szeroka, ani niepłaska, ani
niebeczkowata; mostek sięgający do łokci; dobrze rozwinięte przed-
piersie bardzo pożądane; żebra dobrze wysklepione i zachodzące
daleko do tyłu.
OGON:
Osadzony raczej wyżej niż za nisko, silny u nasady, zwężający się ku
końcowi. Niekopiowany. Średniej długości, sięgający niemal do stawu
skokowego; noszony naturalnie nisko.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
silne, proste i równoległe.
Barki:
płaskie przy klatce piersiowej, o silnej muskulaturze widocznej
w pozycji statycznej i podczas ruchu.
2
Ramiona:
optymalnej długości, silnie umięśnione.
Łokcie:
przylegające do tułowia, jednakże nieskierowane, ani do
wewnątrz, ani na zewnątrz, ustawione raczej z tyłu. Dobre
kątowanie pomiędzy ramieniem, a przedramieniem.
Przedramiona:
proste, o potężnej muskulaturze i mocnym kośćcu.
Nadgarstki:
silne.
Śródręcza:
lekko pochylone w stosunku do przedramienia.
Łapy:
silne i mocne, wygięte, z jędrnymi opuszkami.
Kończyny tylne:
Widziane od tyłu są proste i równolegle ustawione.
Dobrze kątowane i o mocnym kośćcu.
Uda:
umięśnione, optymalnie długie i szerokie. Dobre kątowanie
pomiędzy miednicą, a udem.
Stawy kolanowe:
silne, dobrze kątowane.
Podudzia:
optymalnie długie, umięśnione.
Stawy skokowe:
silne i mocne.
Śródstopia:
dobre kątowanie pomiędzy podudziem, a śródstopiem.
Stopy:
silne i mocne, łukowate, z twardymi opuszkami.
CHODY:
Zasięg kroków tylnych kończyn z dobrym wyprowadzeniem odpowia-
dający zasięgowi kończyn przednich. Dobre, wysokie noszenie głowy.
OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra:
niezbyt cienka, dość napięta i dopasowana na tułowiu i kończy-
nach; na głowie i szyi bardziej luźna, kształtująca podgardle i za-
łamana w kącikach fafli.
Sierść:
krótka i gęsta, nieco twarda w dotyku, całkowicie pokrywająca
ciało.
Umaszczenie:
białe z brązowymi znaczeniami, z kilkoma dużymi lub
wieloma małymi, brązowymi łatami. Preferowany odcień od śred-
niego do ciemnego brązu.
WZROST:
Wysokość w kłębie:
psy: 54 - 60 cm, preferowana wysokość powyżej 56 cm
suki: 50 - 56 cm, preferowana wysokość powyżej 52 cm
Waga:
dojrzały pies: 30 - 35 kg
dojrzała suka: 26 - 31 kg
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być trak-
towane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
3
Plik z chomika:
AnnaQr
Inne pliki z tego folderu:
WYŻEŁ WŁOSKI SZORSTKOWŁOSY.pdf
(46 KB)
WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY.pdf
(47 KB)
WYŻEŁ WĘGIERSKI SZORSTKOWŁOSY.pdf
(50 KB)
WYŻEŁ WĘGIERSKI KRÓTKOWŁOSY.pdf
(51 KB)
WYŻEŁ WEIMARSKI.pdf
(52 KB)
Inne foldery tego chomika:
Grupa 1 - Owczarki i inne psy pasterskie, z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła
Grupa 10 - Charty
Grupa 2 - Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Grupa 3 - Teriery
Grupa 4 - Jamniki
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin