Diagnostyka sekcyjna.pdf
(
86 KB
)
Pobierz
Diagnostyka sekcyjna
Plan sekcji
. Badanie (oględziny) przy rozbiorze zwłok obejmuje 2 fazy.
Pierwszą stanowią
oględziny zewnętrzne
oraz przygotowawcze
czynności, polegające na otwieraniu jam ciała.
Druga faza sekcji (
oględziny wewnętrzne
) sprowadza się do
wyjmowania i sekcji narządów. W instytucjach naukowych i większych
zakładach leczniczych dla zwierząt odpowiednio wyposażone są sale
sekcyjne, jednak większość lekarzy praktykujących w terenie wykonuje
w warunkach, które nie zawsze do tego sprzyjają.
Oględziny zewnętrzne
obejmują część wstępną i szczegółową.
Pierwsza z nich dotyczy:
▬
ogólnych informacji identyfikujących badanego osobnika,
▬
cech budowy jego ciała (konstytucja),
▬
stanu odżywienia (kondycja),
▬
widocznych zmian pośmiertnych.
Diagnostyka sekcyjna
Oznaki śmierci
. Mają one ważne znaczenie przy ustalaniu okoliczności i
czasu zgonu i dotyczą: ochłodzenia ciała, bladości jego powłok, stężenia
pośmiertnego, plam pośmiertnych, przekrwienia pośmiertnego oraz
procesów gnilnych.
Ochłodzenie zwłok
(algor s. frigor mortis). W pierwszej dobie po śmierci
temperatura zwłok obniża się o 1oC na godzinę, a o 0.2oC na godzinę w
następnej. Wspomniany proces przyśpiesza chłód, a spowalnia go wysoka
temperatura zewnętrzna. Ponadto nieco inaczej przebiega on w takich
chorobach jak tężec i wąglik.
Diagnostyka sekcyjna
Stężenie pośmiertne
(rigor mortis). Rozpoczyna się już od 1 godziny po
śmierci i postępuje od przodu ku tyłowi ciała obejmując zarówno mięśnie
poprzecznie prążkowane, jak i gładkie. Nasilenie tego stężenia zależy od stanu
mięśni już za życia. Dlatego mięśnie uwstecznione w następstwie zwyrodnienia
lub rozpadu włókien, a także zwierząt padłych z powodu wąglika, chorób
posocznicowych, charłactwa oraz zatrucia tlenkiem węgla lub cyjanowodorem,
nie ulegają stężeniu pośmiertnemu lub brak go z powodu wysokiej temperatury
ciała lub ciepłoty zewnętrznej. Natomiast tężec, zatrucie strychniną lub
kamforą, czy atropiną przyśpieszają szybkość stężenia pośmiertnego. Podobnie
nagła śmierć zwierzęcia poprzedzona dużym wysiłkiem fizycznym przyśpiesza
przebieg stężenia pośmiertnego. Miśnie gładkie ulegają stężeniu pośmiertnemu
szybciej niż poprzecznie prążkowane, osiąga ono w nich bswój szczyt po
upływie 20-30nminut, po czym ustępuje w ciągu najbliższych 2 godzin. Stężeniu
temu ulega też mięsień sercowy, który zatrzymuje swą pracę w fazie rozkurczu.
Ustępowanie stężenia pośmiertnego odbywa się wolniej niż jego narastanie, i
przebiega ono w tym samym porządku, jak następowało. Zazwyczaj stężenie
pośmiertne utrzymuje się 24-48 godzin (w normalnej temperaturze).
Diagnostyka sekcyjna
Plamy pośmiertne
(livores mortus) wyraźne są jedynie u zwierząt o
skórze bez pigmentu (świnie, króliki, drób). U zwierząt o skórze
pigmentowanej widoczne stają się dopiero po zdjęciu z nich skóry.
Występują jako rozlane plamy o niewyraźnie zaznaczonych brzegach.
Przekrwienie pośmiertne
(hypostasis) zjawia się z chwilą ustania akcji
serca. W następstwie działania siły ciężkości krew spada do miejsc niżej
położonych. Zjawisko to występuje już po upływie 30-60 minut po
śmierci, gdy zwłoki leżą w tej samej pozycji jak w chwili śmierci.
Gnicie
(putrificatio, putrescentia). Charakterystyczna gnilna woń wynika
przede wszystkim z bakteryjnego rozkładu substancji białkowych.
Przebieg tego procesu zależy od warunków przechowywania zwłok.
Przyśpieszony rozkład gnilny towarzyszy posocznicom oraz ciężkim
chorobom przewodu pokarmowego.
Plik z chomika:
gizia2592
Inne pliki z tego folderu:
Dobrostan zwierzat i kryteria jego
(7827 KB)
Diagnostyka laboratoryjna_w_toku_modernizacji.pdf
(3199 KB)
DSCF9002.JPG
(1624 KB)
Diagnostyka sekcyjna.pdf
(86 KB)
Patofizjologia ćwiczenia 29.01.2014.pdf
(4556 KB)
Inne foldery tego chomika:
anatomia zwierząt
BHP i OWI i TI
biochemia
biologia komórki
botanika
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin