PNF 2.doc

Monika Janowska gr.5

Michał Kościelniak gr.5

PNF

Wzorce ruchowe:

Dla każdej części ciała można wyróżnić cztery podstawowe wzorce jednostronne (unilateralne). Nazwa wzorca jest to zawsze pozycja końcowa ćwiczenia.

Każdy ze wzorców podstawowych można wykonać na trzy sposoby, biorąc pod uwagę ustawienie stawu pośredniego:

·         Staw pozostaje w wyproście

·         Ruch przebiega ze zgięciem w stawie pośrednim (od wyprostu do zgięcia)

·         Ruch przebiega z prostowaniem w stawie pośrednim (od zgięcia do wyprostu)

Zarówno dla kończyny górnej jak i dolnej jest 12 wzorców jednostronnych. Wzorce można wykonywać także obustronnie (bilateralnie). Są cztery warianty wykonania ruchu:

·         Wzorzec bilateralny symetryczny - w płaszczyźnie strzałkowej ruch obu kończyn przebiega w tym samym kierunku, w tych samych skośnych

·         Wzorzec bilateralny asymetryczny - w płaszczyźnie strzałkowej ruch obu kończyn przebiega w tym samym kierunku, w przeciwnych skośnych

·         Wzorzec reciprokalny symetryczny - w płaszczyźnie strzałkowej ruch kończyn przebiega w przeciwnych kierunkach, w tych samych skośnych

·         Wzorzec reciprokalny asymetryczny - w płaszczyźnie strzałkowej ruch obu kończyn przebiega w przeciwnych kierunkach, w przeciwnych skośnych.

Metodyka:

·         Opór – nie maksymalny, ale odpowiedni dla danego pacjenta

·         Promieniowanie i wzmacnianie – wykorzystanie synergii mięśniowych i pracy sprawnych obszarów ciała

·         Elongacja – wydłużenie mięśni przez dobór pozycji wyjściowej

·         Wykorzystanie odruchu na rozciąganie – bierne rozciągnięcie mięśnia tuż przed rozpoczęciem ćwiczenia

·         Właściwa sekwencja ruchu – najpierw aktywność mięśni obwodowych z zaakcentowaniem w stawie bliższym ruchu w płaszczyźnie poprzecznej

·         Odpowiednie ustawienie terapeuty – zawsze w płaszczyźnie ruchu

·         Odpowiedni kontakt dotykowy – chwyt nad pracującymi grupami mięśni

·         Właściwy kontakt słowny – krótkie, zdecydowane, precyzyjne komendy

·         Kontrola ruchu wzrokiem przez pacjenta – wykorzystanie narządu wzroku dla dodatkowej stymulacji

·         Alternatywne zastosowanie kompresji lub trakcji – kompresja w poprawie stabilizacji, trakcja dla ułatwienia dynamiki.

Istota torowania:

Doprowadzenie do największej sprawności w tej metodzie jest możliwe dzięki rozbiciu ćwiczeń na trzy etapy:

·         Prowadzenie ruchu bierne bez udziału pacjenta w celu "zakodowania" w systemie nerwowo-mięśniowym jego schematu

·         Próba wykonania ruchu przez pacjenta z pomocą terapeuty, dodatkowo wzmacniana jest siła mięśniowa potrzebna do przejścia do kolejnych etapów rehabilitacji

·         Wykonanie ruchu przez samego pacjenta bez udziału terapeuty (wymaga to najczęściej słownej korekty). Następnie wykonanie ruchu razem z pacjentem i przyłożenie siły przeciwnej (oporującej) zwiększającej napięcie i elastyczność mięśni osłabionych lub usztywnionych jego brakiem.

Ćwiczenia można podzielić na następujące etapy:

·         Przetaczanie z leżenia tyłem do leżenia przodem

·         Ćwiczenie równowagi w leżeniu bokiem

·         Przetaczanie z leżenia przodem do leżenia tyłem

·         Ćwiczenia dolnej części tułowia

·         Pełzanie do przodu i do tyłu

·         Unoszenie się do tzw. pozycji kolanowo – łokciowych ćwiczenie równowagi w tej pozycji

·         Podnoszenie się do klęku podpartego, „huśtanie się” w tej pozycji oraz ćwiczenie w niej równowagi

·         Poruszanie się w klęku podpartym

·         Przejścia z klęku podpartego do pozycji „czworonożnej” oraz czworakowanie w tej pozycji

·         Przejścia do siadu z leżenia oraz ćwiczenia równowagi w tej pozycji

·         Przejścia do klęku prostego ćwiczenia równowagi w tej pozycji

·         Przejścia do siadu z leżenia oraz ćwiczenia równowagi w tej pozycji

·         Przejścia do klęku prostego ćwiczenia równowagi w tej pozycji

·         Przejścia do pozycji stojącej z klęku prostego zwieszonego, ćwiczenie równowagi w tej pozycji oraz stawianie kroków.