Cicha opowieść
(Zabawa pobudzająca słuch i fantazję)
Dzieci siedzą przy stolikach. Nauczycielka opowiada historyjkę, a przedszkolaki dodają do niej odgłosy stukając palcami albo wydają różne dźwięki: „Kropi deszcz, z rynny na dachu spływają kropelki. Myszka wystawiła głowę ze swojej norki i porusza noskiem, wyłapując dolatujące do niej zapachy. Biegnie szybko do domku, gdzie wyczuła jedzenie. Tam sprawnie rozłupuje znalezione ziarenko słonecznika. Widzi to kot i miękkimi krokami podkrada się bliżej. Myszka chrupie ziarenko swoimi ostrymi ząbkami. Nagle obok przejeżdża rowerzysta. Myszka odwraca się, zauważa kota i biegnie małymi kroczkami do norki. Kot wraca miękko i posuwiście na swoje legowisko. Układa się na nim i głośno woła: miau!".
Zaśnij – obudź się
(Zabawa rozwijająca spostrzegawczość i koncentrację)
Dzieci siedzą przy stołach. Dla każdego z tych stołów ustalony zostaje czarodziejski dźwięk, po którym śpiące dzieci będą się powoli budziły: wciskanie długopisu, brzęk pęku kluczy, rozcinanie papieru nożyczkami, zasuwanie zamka błyskawicznego, przewracanie strony w książce, odgłos wydawany przy ostrzeniu ołówka temperówką.Teraz dzieci kładą ramiona na stole i chowają w nich swoje twarze. Oznacza to, że zasnęły, dlatego panuje cisza jak makiem zasiał. Gdy tylko grupa siedząca przy jednym stole usłyszy swój czarodziejski dźwięk, budzi się: wszyscy podnoszą głowy. Aby pozostałe osoby przy innych stołach wiedziały, kiedy mogą się obudzić, musi nadal panować cisza.Na koniec wszyscy są obudzeni. Jeśli usłyszą swój dźwięk jeszcze raz, znowu zasypiają.
Głowa, barki, kolana i stopa
(Zabawa rytmiczna)
Dzieci dobierają się parami i siadają naprzeciwko siebie, tak blisko, by ich kolana stykały się ze sobą. Dotykają palcami wymienionych w wierszyku części ciała – po raz pierwszy u siebie samych, po raz drugi u partnera i tak wciąż na zmianę. Wyjątkiem są oczy, uszy i nos, których dotykają wyłącznie u siebie samych; nos chwytają dwoma palcami i poruszają nim w obie strony. Prowadzący wymawia wierszyk powoli i rytmicznie, z czasem przyłączają się do niego wszystkie dzieci. Stopniowo przyśpieszamy tempo. Wierszyk ten brzmi w następujący sposób:Głowa, barki, kolano i stopa,Kolano i stopa,Głowa, barki, kolano i stopa,oczy, uszy, nos,oczy, uszy, nos,Głowa, barki, kolano i stopa.
Zabawa relaksacyjna
W tle odtwarzamy muzykę spokojną bez akcentowania rytmu. Najważniejsza tu jest melodia.
· Siedzimy wygodnie. Będziemy poruszać rękami, nogami i głową. Za chwilę będziecie się czuć dobrze. Zaczniecie lubić siebie i inne dzieci. Wasze serduszko będzie bić mocno i równo.
· Oddychamy spokojnie i głęboko. Oddychamy tak jak oddycha lokomotywa. Nabieramy powietrze noskiem i wypuszczamy ustami. Powietrze wchodzi lekko przez nosek i wychodzi buzią. Każde dziecko ma nosek i każde dziecko ma buzię. Oddychamy równo, głęboko i spokojnie (kilka razy).
· Unosimy wysoko rączki. Trzymamy tak. Oddychamy spokojnie. Powoli opuszczamy rączki.
· Unosimy rączki tak wysoko, jak tylko możemy. Zaciskamy rączki, mocno je zaciskamy, a teraz zamykamy oczka, mocno je zamykamy. Otwieramy oczy, rozluźniamy palce i szybko opuszczamy ręce. Uśmiechamy się.
· Unosimy wyprostowane rączki do góry. Trzymamy tak. Powoli opuszczamy je i uśmiechamy się.
· Unosimy ręce do góry. Napinamy je mocno tak, żeby drżały. Oddychamy normalnie. Otwieramy lekko usta. Opuszczamy ręce. Uśmiechamy się.
· Skręcamy głowę w prawo. A teraz w lewo. Patrzymy prosto. Pochylamy głowę. Dobrze podnosimy głowę. Uśmiechamy się.
· Otwieramy usta tak szeroko jak tylko można. Jeszcze szerzej. Dobrze. Zamykamy usta. Uśmiechamy się.
· Zaciskamy wargi. Mocno. Jeszcze mocniej. Rozluźniamy wargi. Uśmiechamy się.
· Wargi wysuwamy do przodu. Głośno mówimy "uuuuu...", a teraz mówimy "aaaaa..." Jeszcze raz "uuuu ", aaaa", "uuu – aaaa". Uśmiechamy się. Oddychamy normalnie.
· Usta są zamknięte. Oblizujemy ząbki. Jeszcze raz. Dobrze. Uśmiechamy się.
· Liczymy głośno do dziesięciu. Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. Uśmiechamy się. Oddychamy normalnie.
· Liczymy bardzo cicho do dziesięciu. Jeden, dwa, trzy, cztery pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. Uśmiechamy się i oddychamy normalnie. Siedzimy wygodnie.
· Otwieramy oczy tak szeroko jak tylko to jest możliwe. Otwieramy, jeszcze szerzej. Dobrze. Uśmiechamy się. Patrzymy normalnie.
· Marszczymy czoło tak silnie jak tylko to możliwe. Marszczymy. Dobrze. Uśmiechamy się wesoło.
· Oddychamy spokojnie. Czujemy się wspaniale. Oddychamy bardzo spokojnie, powoli. Jest nam dobrze. Nasze ręce stają się ciężkie jak duże domy, nogi są ciężkie jak wielkie góry. Głowa staje się ciężka jak duży worek. Bardzo ciężka.
· Nabieramy dużo powietrza i mocno napinamy brzuszki. Mocno. Jeszcze mocniej. Brzuszek musi być twardy. Klepiemy się po brzuszku. Dobrze. Wypuszczamy szybko powietrze. Uśmiechamy się.
· Kładziemy się. Jesteśmy na plaży. Zamieniamy się w leżący na piasku latawiec. Jest piękna pogoda. Nie ma ani jednej chmurki. Jest ciepło. Nagle czujemy od morza lekki podmuch. To wesoły wiaterek chce nas unieść do góry. Powoli, ciężko unosimy się, klękamy, unosimy się, rozchylamy szeroko ramiona. Unosimy się w powietrze, stajemy na obu nóżkach. Unosimy się jeszcze wyżej, stajemy na jednej nóżce. Unosimy się w powietrze. Lekko szybujemy jak latawiec. Wysoko, Bardzo wysoko. Jeszcze wyżej. A teraz zaczynamy lekko opadać. Jesteśmy coraz niżej. Bardzo nisko. Już blisko jest ziemia. Lądujemy. Uśmiechamy się. Jest nam dobrze. Jest nam wesoło. Teraz możemy bawić się z innymi dziećmi. Teraz możemy wesoło śpiewać i tańczyć. Jest nam lekko. Jest nam dobrze.
Terapeuta proponuje wesołą zabawę, muzyka staje się bardziej dynamiczna i rytmiczna, dzieci są szczęśliwe i rozluźnione.
Opowiadanie o listku
W wielkim lesie na końcu grubej gałęzi olbrzymiego dębu kołysał się łagodnie malutki listek. Listek był cały zielony i tak skrzył się w słońcu, że podziwiały go wszystkie leśne ptaki i zwierzęta. Podnosiły ku niemu wzrok wiewiórki zbierające opadłe na ziemię żołędzie, nawet sam lis zwrócił uwagę na ten najpiękniejszy w całej puszczy listek. Ale minęła wiosna, minęło lato i nadeszła jesień. Powoli kolor listka zmieniał się. Jednak choć miejsce pięknej zieleni zajęła żółć, a później brąz, to nadal wszyscy podziwiali oświetlony słońcem listek. Niestety! Pewnego dnia powiał wiatr tak mocny, że zerwał listek z drzewa. Ten zaś uniósł się ponad sosny, brzozy i dęby. Z początku bardzo się bał, lecz wiatr wiał coraz słabiej i słabiej, aż posadził go na mięciutkim mchu, w najbezpieczniejszym miejscu w całym lesie. A jak bardzo to miejsce jest bezpieczne, przekonacie się sami, gdy podczas spaceru po wielkim lesie ujrzycie wciąż piękny, błyszczący w słońcu brązowy listek, który czeka teraz na spotkanie z wami.Po opowiadaniu dzieci siadają, powoli wstają. Mogą przejść do spokojnych zabaw, malowania na dużej folii swoich wrażeń po wysłuchaniu opowiadania
Sztafeta patyczkowa
Dzieci podczas zabawy muszą być skupione, gdyż precyzja utrzymania patyczków jest bardzo ważna. Od tego zależy powodzenie całego zajęcia. Podczas podawania sobie patyczków zawodnicy muszą ze sobą ściśle współpracować, co solidaryzuje grupę. Dzieci siedzą w dwóch rzędach na krzesełkach, twarzami do siebie. Na początku i na końcu rzędu znajdują się krzesełka, na których ustawiono pudełka. Na krzesełku z przodu w pudełku są patyczki. Pudełko na końcu jest puste. Każde dziecko trzyma w rękach dwa patyczki, którymi będą podawać sobie patyczki z pudełka. Dzieci z pomocą swoich patyczków podają jeden drugiemu patyczki z pudełka. Ostatnie z dzieci w rzędzie wrzuca patyczek do pustego pudełka. Zabawę można przeprowadzić w formie zawodów na czas, można też brać pod uwagę ilość podanych patyczków w ciągu np. minuty. Cała zabawa powinna przebiegać w ciszy i skupieniu się na wykonywanym zadaniu. Do zabawy można wykorzystać zapałki, wykałaczki, patyczki matematyczne, itp.
Wesołe minki
Podczas zajęcia dzieci „wyluzowują się", a narysowane przez nich minki mają na celu wprowadzenie grupy w wesoły nastrój, by zajęcia zorganizowane przebiegały w miłej atmosferze. Rozdajemy siedzącym przy stolikach dzieciom po kilka małych karteczek oraz kredki. Ich zadaniem jest namalować śmieszne minki, wykorzystując swoją wyobraźnię. Można dzieci naprowadzić na pomysł wykorzystując pory roku, np.: minki na liściu, na kasztanku, smutny bałwanek, zwiędnięty kwiatek, zmoczony piesek, itp. Dzieci mają rysować tylko same minki, a prowadzący naprowadza dzieci na pomysł samym hasłem. Po namalowaniu swoich obrazków pokazują je sobie nawzajem, wymieniają uwagi: "twoja mina ma krzywy nos", "a twoja duże oczy," "twojej brakuje ucha", itp. Te spostrzeżenia wywołują najczęściej salwy śmiechu, co wprowadza całą grupę w pogodny nastrój i w tej atmosferze możemy prowadzić dalej zajęcia dydaktyczne.
Podaj balonDzieci podczas zabawy muszą ze sobą współpracować, aby wygrać zawody. Jednocześnie muszą zharmonizować swoje ruchy, aby wędrujący balon mógł dotrzeć do celu bez pęknięcia. Zabawa może być przeprowadzona po zabawach ruchowych i aktywnych, aby dzieci się uspokoiły przed zajęciami przy stolikach. Uczestnicy zabawy siedzą w dwóch rzędach na podłodze twarzą do siebie tak blisko żeby nogi były lekko ugięte. Są dobrani parami. Prowadzący pierwszej parze podaje balon między stopy i zadaniem dzieci jest przeniesienie balonu stopami aż do końca rzędu. Należy uważać aby zbyt nie ściskać balonu, bo może pęknąć. Tą samą zabawę można przeprowadzić wśród dzieci siedzących na krzesełkach, balon wędruje między kolanami dzieci. Można również utworzyć dwa rzędy, a wówczas zabawa będzie miała charakter zawodów.
Lampa, nos
Tę zabawę możemy bardzo skutecznie przeprowadzić podczas oczekiwania na posiłek, kiedy dzieci siedzą już przy stolikach, po skończonych zajęciach i po uporządkowaniu sali. Prowadzący pokazuje na swojej twarzy poszczególne jej części: nos, oko, ucho. Równocześnie mówi „lampa" wskazując ją. Dzieci naśladują gesty prowadzącego. Po kilkakrotnym prawidłowym wskazaniu poszczególnych części prowadzący zaczyna mylić. Pokazuje nos, a mówi lampa. Dzieci oczywiście wskażą lampę. Zabawa wywołuje u dzieci wiele radości i bardzo chętnie się w nią bawią. Można ją prowadzić kilka minut, nawet w czasie, gdy są rozdawane talerze do posiłku.
W sieci
Dzięki przeprowadzaniu tej zabawy dzieci mogą lepiej i prędzej poznać swoje imiona. Zmusza ona również do skupienia się i precyzji w podawaniu kłębka nici koledze. Zajęcie ma charakter spokojny i mobilizuje do współpracy całej grupy. Wszystkie dzieci siedzą w kole na krzesełkach. Prowadzący podaje jednemu dziecku kłębek wełny, którego koniec uczestnik zabawy chwyta do lewej ręki. Prawą natomiast rzuca kłębek koledze głośno wypowiadając jego imię. Ten z kolei chwyta koniec nitki prawą ręką, a lewą rzuca do dowolnie wybranego kolegi. Zabawa toczy się tak długo, aż wełna w kłębku skończy się, a pomiędzy dziećmi zostanie utworzona sieć. Zabawę można również wykorzystać z powodzeniem jako wprowadzenie do tematu bloku jesiennego, podczas omawiania zjawiska „Babiego lata".
Walka na plecy
Tego rodzaju zajęcie ma na celu rozładowanie napięcia oraz możliwość wyładowania swojej energii. Dla dzieci silniejszych jest to szansa pokazania swojej siły. Oczywiście należy pilnować, aby dzieci nie wyrządziły sobie krzywdy. Przez środek sali rozciągamy na podłodze linę lub skakankę. Uczestnicy zabawy ustawieni parami stoją do siebie plecami, po dwóch stronach liny. Należy dobrać dzieci tak, aby w parze było dwoje uczestników o zbliżonej sile fizycznej. Na znak dany przez prowadzącego, dzieci starają się plecami przepchać swojego przeciwnika na drugą stronę liny. Wygrywa ten, który przepcha swojego przeciwnika.
Bitwa balonowa
Przeprowadzając tą zabawę mamy na celu rozładowanie nadmiaru energii, jaka tkwi w dzieciach. Dajemy im również możliwość poznania nowego zajęcia, które nie przyniesie nikomu żadnej szkody. Zabawa ta jest dobrym zajęciem o każdej porze roku i nie wymaga dużo miejsca. Jednocześnie przynosi dzieciom wiele radości. Wciągamy też w kolektyw grupy dzieci bardziej nieśmiałe. Każdy uczestnik zabawy dostaje do ręki nadmuchany balon. Tymi balonami dzieci prowadzą ze sobą wojnę, która może być rozgrywana " jeden na jeden", lub "wszyscy na wszystkich". Na balonach można również wymalować buzie, które mogą być złe i dobre, lub smutne i wesołe. Wtedy wojna jest prowadzona: "smutasy na wesołków", lub "złośliwcy na dobrodusznych".
Rakieta
Dzieci podczas naśladowania startu rakiety mają możliwość wykrzyczenia się, co pozwoli na większą szansę utrzymania spokoju i ciszy podczas prowadzenia późniejszych zajęć dydaktycznych. Dzieci siedzą przy stolikach. Na znak prowadzącego uderzają delikatnie jednym palcem o stolik. Później zaczynają uderzać wszystkimi palcami, potem całą ręką. Uderzanie w stolik nasila się coraz bardziej, aż prowadzący daje znak ręką, że rakieta startuje. Wtedy dzieci wstają z głośnym okrzykiem np., "hej". Zabawę tę można rozszerzyć i dzieci mogą tupać również nogami o podłogę.
Zabawa w bajki
Dzieci leżą na plecach na podłodze, nogi proste, stopy lekko rozchylone, ręce rozluźnione, wyciągnięte wzdłuż ciała, dłonie stroną wewnętrzną skierowane ku górze, oczy zamknięte (jak przy ćwiczeniu relaksacyjnym). Zadaniem dzieci jest wymyślenie lub wyobrażenie sobie jakiejś bajki. Należy powiedzieć dzieciom, aby miały zamkniętą buzię i oddychały tylko noskiem. Ostatnie polecenie nie może być podane w formie nakazu, ani też powtarzane, gdyż przystępując do ćwiczeń oddechowych nie znamy możliwości oddechowych dziecka. W tym przypadku staramy się skupić jego uwagę na myśleniu o czymś przyjemnym (bajce), a zasygnalizowany proces oddychania ma odbywać się poza świadomością koncentracji uwagi na nim. Po zakończeniu ćwiczenia, które nie powinno trwać zbyt długo, dzieci opowiadają swoje bajki. Obserwujemy proces oddychania i zachowania zarówno w czasie leżenia jak też w trakcie opowiadania bajki. Pierwszą sprawą, na którą zwracamy uwagę, jest to, czy dziecku nie sprawia kłopotu oddychanie nosem, a więc czy prawidłowa jest drożność nosa. Jak zachowuje się dziecko, czy ruchy jego ciała obejmują całą klatkę piersiową, czy tylko jej część. Czy brzuch dziecka bierze udział ruchach wydechu i wdechu i czy ruchy te są prawidłowe (wdech - unoszenie się części przeponowej, a wraz z nią prawie całego brzucha, wydech - opadanie tej części ciała), czy mamy wrażenie, że twarz, ręce i nogi też biorą udział w oddychaniu, czy procesowi temu towarzyszą dodatkowe niepotrzebne ruchy tych części ciała lub napięcie mięśniowe. Po ćwiczeniu tym - w zależności od zachowania i trudności oddechowych - będziemy wiedzieć, które z ćwiczeń należy powtarzać częściej i jak długo należy pozostać z dziećmi w pozycji leżącej.
Rozpędzanie chmurek
Dzieci leżą na podłodze na plecach. Nogi ugięte w kolanach, swobodnie, oparte całymi stopami o podłogę, ręce leżą wzdłuż ciała. Dzieci wciągają powietrze nosem, płynnym ruchem kolistym unoszą ręce – „rozpędzając chmurki" i kładąc je na podłodze za głową. Ponieważ ręce nie „rozpędziły chmurek", teraz przy powrocie rąk do pozycji wyjściowej dzieci pomagają sobie dmuchaniem „rozpędzać chmurki", wydychając powietrze.
Ćwiczenia oddechu przeponowego
Dzieci znajdują się w pozycji leżącej na plecach, mają rozluźnione wszystkie mięśnie, nogi ugięte w kolanach, stopy przylegają do podłogi. Teraz starają się nabrać powietrza do przepony, tak aby było widoczne wyraźne unoszenie brzucha na wysokość kąta żebrowego. Powietrza nabierają nosem, a wydychają buzią. W czasie wydechu brzuch powinien przyjmować pozycję coraz bardziej wklęsłą. Ćwiczenie to często sprawia dzieciom wiele trudności. Aby ułatwić zrozumienie i wykonanie tego ćwiczenia, proponuję najpierw wykonanie samego wypychania i wciągania brzucha bez zwracania - w pierwszej fazie - uwagi na oddychania. Po opanowaniu tej fazy ćwiczenia przystępujemy do ćwiczenia właściwego, czyli napełniania powietrzem „balonika" znajdującego się w brzuszku.
Ukłon
Dzieci siedzą z nogami skrzyżowanymi, dłonie swobodnie opierają na kolanach, plecy lekko zaokrąglone, głowa pochylona. Słuchają muzyki. W czasie przerwy w muzyce, w rytm własnego oddechu wykonują rękami, głową i tułowiem gest ukłonu tanecznego. Wciągając przez nos powietrze, prostują tułów, wypinają lekko do przodu klatkę piersiową, unoszą głowę odsuwając ją nieco do tyłu i miękkim, powolnym ruchem podnoszą ręce w bok. Następnie wydychają powietrze ustami, opuszczają ręce na kolana, głowę lekko przechylają do przodu, rozluźniają mięśnie grzbietu i w tej pozycji pozostają przez chwilę słuchając spokojnej nie za głośno granej muzyki. Podczas następnej przerwy w muzyce powtarzają ten sam gest.
Gorące mleko
Dzieci siedzą ze skrzyżowanymi nogami lub w siadzie klęcznym. Przed sobą trzymają ręce ułożone w taki sposób, jak trzyma się dwoma rękami garnuszek z gorącym mlekiem. Każde dziecko wciąga powietrze nosem, następnie małymi "dmuszkami" studzi mleko. W ćwiczeniu tym następuje jeden krótki, głęboki wdech nosem i kilka dość szybko (ale bez pośpiechu) wykonywanych wydechów. Należy uważać, by dziecko nie męczyło się przy wykonywaniu „końcówki" wciągniętego powietrza co powoduje niepotrzebne napięcie mięśni aparatu głosowego i klatki piersiowej.
Przygotowanie do ruchu
Dzieci siedzą w pozycji klęcznej, pośladki oparte o pięty, tułów i głowa wyprostowane, ręce swobodnie opuszczone wzdłuż ciała. Wciągają powietrze nosem do płuc i przepony, równocześnie prostują się do pozycji klęcznej prostej (prostują ciało od kolan przez tułów do głowy, pozostawiając je przez chwilę prostopadłe do podłogi). W tej pozycji pozostają przez kilka sekund, po czym pomału ustami wypuszczają powietrze i wracają do pozycji siedzącej (wyjściowej).
Zatrzymaj piłeczkę
Dzieci siedzą przy stolikach, nogi swobodnie oparte całymi stopami o podłogę, dłonie leżą na udach, tułów wyprostowany. Liczba siedzących dzieci przy jednym stoliku zależy od jego kształtu i wielkości. Na stoliku kładziemy lekką piłeczkę, najlepiej pingpongową. Zadaniem dzieci jest dmuchanie w piłeczkę tak, aby była cały czas w ruchu i nie spadła ze stołu. Ćwiczenie to budzi wiele emocji, jest chętnie wykonywane przez dzieci, ale nie można je przedłużać gdyż jest męczące i ze względu na towarzyszące mu silne emocje powoduje niepotrzebne napięcia mięśniowe.
Piórko
Do ćwiczenia potrzebne są małe, delikatne „ptasie" piórka lub bardzo lekkie papierki. Dzieci swobodnie poruszają się po sali i starają się tak dmuchać w papierek – piórko, aby utrzymać je jak najdłużej w powietrzu. W ćwiczeniu tym dzieci w sposób naturalny, poprzez zwiększone zapotrzebowanie tlenowe aktywizują funkcję narządów oddechowych.
Ćwiczenia relaksacyjne na plecach
Dzieci leżą na plecach, głowa ułożona prosto z linią kręgosłupa, ramiona przylegają do podłogi, ręce wyciągnięte swobodnie wzdłuż ciała, dłonie odwrócone wewnętrzną stroną do góry, nogi wyprostowane, pięty złączone, palce stóp lekko rozchylone. Przy objaśnianiu tego ćwiczenia należy podejść do każdego dziecka i pokazać mu na jego rękach i nogach (przez delikatne podniesienie i puszczenie rąk i nóg), na czym polega rozluźnienie ciała. Kiedy dzieci potrafią już leżeć w rozluźnieniu, prosimy, aby zamknęły oczy i wyobrażały sobie coś bardzo pięknego, np. wspaniałe wakacje, cudowną podróż, ulubioną zabawkę itp. Do relaksu dołączamy bardzo cichy i spokojny, relaksowy akompaniament. Po zakończeniu ćwiczenia dzieci w pozycji leżącej przeciągają się tak jak po przebudzeniu, wyginając tułów raz w prawo, raz w lewo.
Krzyknij jeden raz
Ćwiczenie to połączone jest z ćwiczeniem oddechowym, zalecam je szczególnie przy nadmiernym napięciu mięśniowym lub wysokiej pobudliwości grupy. Dzieci siedzą w pozycji klęcznej, pośladki oparte na piętach, dłonie swobodnie leżą na udach, głowa prosto. Po przyjęciu takiej postawy wciągają nosem powietrze, następnie jednym krótkim krzyknięciem ha! (głębokim, wyrwanym z wnętrza organizmu) wydychają powietrze, wyrzucając z siebie nadmiar energii. W czasie tego ćwiczenia nie należy uciszać dzieci, lecz pobudzać do spontanicznego wyrzucenia z siebie jednym krzyknięciem nagromadzonej energii czy napięcia. Ćwiczenie to można powtórzyć 2 - 3 razy, ponieważ wymaga ono dużej koncentracji. Potem dzieci przestają być zainteresowane dokładnym jego wykonaniem i zaczynają krzyczeć, przekrzykiwać się, niepotrzebnie wysilając głos i napinając mięśnie. Poza tym większa liczba powtórzeń nie jest wskazana, a przy zniekształceniu ćwiczenia może dać odwrotny - od zamierzonego - skutek.
Kłębuszek
Dzieci leżą swobodnie w najwygodniejszej dla siebie pozycji, tzn. na plecach, brzuchu, boku i słuchają muzyki. Na sygnał muzyczny zwijają się w kłębuszek, chowają głowę, podkurczają nogi, na których zaciskają ręce. Przez chwilę trwają w tej pozycji. Powrót pierwszej melodii oznacza powrót do leżenia w pozycji wyjściowej.
Jabłko
Dzieci poruszają się po całej sali, na umówiony sygnał muzyczny lub słowny zatrzymują się, aby "strącić z drzewa" wysoko rosnące jabłko. Nogi uginają w kolanach i wyskakują pionowo jak najwyżej, tak żeby wyprostować całe ciało w powietrzu i wyciągniętymi w górę rękami "strącić" jabłko. Po czym "opadają" do przysiadu, a następnie do pozycji leżącej i naśladują toczące się po ziemi jabłko.
Szmaciane laleczki
Dzieci stoją w rozsypce w dowolnie wybranym miejscu sali, przodem zwrócone do osoby prowadzącej. Na sygnał muzyczny stają na palcach, ręce wyciągają jak najwyżej w górę. Na następne kolejno po sobie następujące sygnały dzieci rozluźniają i opuszczają bezwładnie w dół najpierw palce dłoni, potem całe dłonie, przedramiona, ramiona, głowę, górną część tułowia, uginają kolana i stopy, dotykają całymi stopami podłogi, pochylają się coraz niżej i wreszcie kładą się na podłodze. Ćwiczenie to z początku wykonywane dość wolno, po pewnym czasie ćwiczeń nabiera dość żywego tempa i sprawia dzieciom wiele radości.
mpieprzak1