Lee Wilkinson
Farringdon Hall, Old Leasham
Rudy dotarł pod drzwi pokoju chorego i uniósł rękę, żeby zapukać, kiedy nagle usłyszał niski, kulturalny głos swojego szwagra. Znieruchomiał i natychmiast zaczął nasłuchiwać.
- Co właściwie miałbym zrobić? - zapytał Simon.
- Chcę, żebyś postarał się odnaleźć Marię Bell - Farringdon, moją młodszą siostrę - rozległ się głos sir Nigela.
- Dziadku, przecież twoja siostra nie żyje, prawda? - W głosie Simona słychać było zdumienie.
- Podobno zmarła w dzieciństwie?
- Nie, mój drogi, zmarła Mara, bliźniacza siostra Marii. Obie urodziły się w 1929 roku. Ja miałem wtedy trzy lata. Jeśli Maria jeszcze żyje, skończyła siedemdziesiąt siedem lat.
Zaintrygowany Rudy nie ruszał się z miejsca, z całych sił przyciskając ucho do drzwi.
- Ostatni raz widziałem ją w listopadzie czterdziestego szóstego roku - ciągnął starszy pan.
- Wtedy miała zaledwie siedemnaście lat i była panną, jednak zaszła w ciążę. Mimo nacisku rodziców nie zdradziła nazwiska ojca. Po okropnej awanturze, podczas której oskarżyli ją o to, że okryła hańbą całą naszą rodzinę, Maria obróciła się na pięcie i po prostu zniknęła bez słowa. Rodzice postanowili o niej zapomnieć. Nigdy więcej nie wypowiedzieliśmy jej imienia, było tak, jakby się nigdy nie urodziła. Jednak w marcu czterdziestego siódmego roku napisała do mnie w sekrecie i dzięki temu dowiedziałem się, że urodziła dziewczynkę. Stempel pocztowy był z Londynu, mieszkała w Whitechapel, jednak nie podała mi adresu zwrotnego. Zebrałem niewielką sumę pieniędzy - nie zapominaj, że byłem wtedy w college'u - i czekałem w nadziei, że jeszcze się do mnie odezwie, ale tego nie zrobiła. Nigdy więcej nie napisała. Po śmierci rodziców kilka razy próbowałem ją odszukać, jednak nic z tego nie wyszło. Nie powinienem był rezygnować, ale tak się stało. Zapewne uważałem, że jestem nieśmiertelny i mam na to mnóstwo czasu. Niestety, lekarz uważa inaczej. Parę dni temu oświadczył, że pożyję najwyżej trzy miesiące. Rozumiesz zatem, że odnalezienie Marii lub jej potomków stało się nagle sprawą najwyższej wagi.
- Powiesz mi, dlaczego? - spytał Simon.
- Naturalnie, chłopcze - zapewnił wnuka sir Nigel. - Masz prawo wiedzieć. Zechciej otworzyć mój sejf, znasz przecież szyfr. Wyjmij stamtąd obitą skórą szkatułkę na klejnoty...
Rozległo się szuranie, a po chwili sir Nigel kontynuował:
- Oto dlaczego. Ten brylant to Kamień Carlotty.
Carlotta Bell - Farringdon otrzymała go na początku piętnastego wieku od włoskiego szlachcica, który był w niej do szaleństwa zakochany. Przez wiele pokoleń rzymski brylant przekazywano najstarszej córce w rodzinie, w dniu jej osiemnastych urodzin. Mara miała poważną wadę serca i zmarła w dzieciństwie. Wobec tego brylant powinien trafić do Marii, która była o kilka minut młodsza, a potem do jej córki. Minęło wiele lat, ale przed śmiercią chciałbym naprawić tę niesprawiedliwość. Mam nadzieję, że zdołasz odnaleźć Marię lub jej córkę.
- Zrobię co w mojej mocy, ale w tym momencie jestem ogromnie zajęty fuzją z Amerykanami. Jutro mam się zjawić w Nowym Jorku. Jeśli jednak wolisz, żebym skupił się teraz na poszukiwaniach Marii, wyślę do Stanów kogoś, kto mnie zastąpi - zaproponował Simon.
- Nie, nie, drogi chłopcze... Jesteś tam potrzebny. Negocjacje to delikatna sprawa, nie chcę, żeby na tym etapie coś poszło nie tak. Taka szansa się nie powtórzy.
- Wobec tego, żeby nie marnować ani chwili, wynajmę prywatnego detektywa, niech się zorientuje w sytuacji. Oczywiście z zachowaniem całkowitej dyskrecji - oświadczył Simon.
- Doskonale, chłopcze. Szczerze mówiąc, właśnie na dyskrecji zależy mi najbardziej. Nikomu ani słowa.
- Nawet Lucy?
- Nawet Lucy. Po pierwsze, lepiej, żeby Rudy o niczym się nie dowiedział. Po drugie, o ile mi wiadomo, jeden z jej przyjaciół to tak zwany dziennikarz. Ostatnia rzecz, której mi trzeba, to to, żeby ta historia przedostała się do kronik towarzyskich. Dziennikarze zawsze ubarwiają i dramatyzują wydarzenia. Byłbym niepocieszony, gdyby wybuchł jakiś skandal.
I dobrze by się stało, ty stary snobie, pomyślał mściwie Rudy. Byłby zachwycony, gdyby całej tej arystokratycznej rodzinie ktoś wreszcie utarł nosa.
- Tak czy owak, warto zachować ostrożność - dodał Simon. - Nie zdradzać przyczyny tych poszukiwań, dopóki nie upewnimy się, że mamy do czynienia z właściwą osobą.
- Słusznie, słusznie. Kamień Carlotty jest bezcenny, nie chciałbym, żeby trafił w nieodpowiednie ręce.
Zapadła cisza, po czym Simon powiedział:
- Całkiem możliwe, a nawet prawdopodobne, że Maria zmieniła nazwisko. Mimo to rozwój techniki powinien ułatwić nam poszukiwania...
- Dzień dobry, panie Bradshaw. - Stanowczy głos pielęgniarki sprawił, że Rudy gwałtownie obrócił się na pięcie i niemal upuścił książki, które trzymał w rękach. - Rozumiem, że pan wychodzi?
- Nie, właśnie miałem zapukać. - Zmieszany surowym spojrzeniem jej stalowych oczu, dodał:
- Myślałem, że sir Nigel śpi, i dlatego wolałem się upewnić, że na pewno nie będę mu przeszkadzał.
- Pan Farringdon przyszedł do niego tuż po śniadaniu. Jak sądzę, wciąż tam jest.
Po tych słowach zniknęła w pomieszczeniu obok pokoju starszego pana.
Przeklinając pod nosem swój pech, Rudy zapukał do drzwi.
- Proszę! - zawołał sir Nigel.
Rudy wszedł do środka z beztroskim wyrazem twarzy, jakby dopiero przed chwilą zjawił się w posiadłości.
Sir Nigel, oparty na poduszkach, nie wydawał się uszczęśliwiony widokiem męża ukochanej wnuczki. Simon spojrzał przenikliwie na Rudy'ego i lekko skinął głową. Rudy odwzajemnił mu się tym samym.
Miał nieprzyjemne wrażenie, że przyszedł w nieodpowiedniej chwili. Jak zwykle poczuł się niepewnie w obecności swojego wyjątkowo przystojnego i władczego szwagra. Popatrzył na starca w łóżku.
- Jak się pan miewa, sir Nigel? - zapytał, siląc się na beztroskę.
- Tak jak się można spodziewać po kimś w moim stanie, dziękuję.
Mimo że Rudy był od niemal trzech lat mężem wnuczki sir Nigela, starszy pan traktował go wyjątkowo chłodno i oficjalnie.
- Lucy chciała zwrócić książki, które jej pan pożyczył. Poprosiła mnie, żebym tu wpadł po drodze do miasta.
- Jak się miewa moja mała?
- Robi olbrzymie postępy, odkąd wróciła do domu.
- Może usiądziesz? - Sir Nigel najwyraźniej postanowił wykazać dobrą wolę.
Rudy jednak czuł się w posiadłości bardzo niepewnie i nie zamierzał przedłużać wizyty.
- Dziękuję, ale muszę wracać. Pewnie Simon już wspominał, że mamy teraz mnóstwo pracy. Już nie mówiąc o tych koszmarnych korkach. W takich chwilach żałuję, że nie dysponuję mieszkaniem w mieście.
Często się na to skarżył. Ostatnimi czasy spędzał zbyt wiele nocy w Londynie i Lucy zaczęła podejrzewać, że jej mąż znów ma romans. Wpadła w histerię i zmusiła go, żeby zrezygnował z wynajmu mieszkania w centrum miasta.
- Jutro muszę lecieć do Nowego Jorku, więc jeśli w najbliższych tygodniach będziesz musiał zostać w Londynie, nocuj u mnie - odezwał się Simon, tym samym nieoczekiwanie udowadniając, że życzliwość nie jest mu obca.
- Dziękuję - odparł zaskoczony Rudy. - To by mi znacznie ułatwiło życie.
- Przed wyjazdem dam ci klucze.
- Jeszcze raz dziękuję. Pojadę już - powiedział Rudy.
- Ucałuj od nas Lucy.
- Oczywiście. Do widzenia.
Rudy zamknął za sobą drzwi i zbiegł po schodach. Pomyślał z niechęcią, że on musi zarabiać ciężko na życie, a ten stary diabeł beztrosko rozdaje bezcenne klejnoty obcym kobietom.
To niesprawiedliwe.
W drodze do Londynu zastanawiał się nad sytuacją. Musiał coś zrobić z nowo nabytą wiedzą. Może udałoby mu się odnaleźć Marię lub jej potomków, zanim Simon wróci ze Stanów? Wtedy zdołałby upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu - zarobić na tym i jeszcze sprzedać całą tę historię prasie. Oczami wyobraźni już widział te nagłówki - „Tajemnica arystokratycznej rodziny...”, „Mroczny sekret...”, „Bezcenny brylant...” „Umierający baronet szuka dziedziczki, która, brzemienna, w 1946 roku zniknęła z rodzinnej posiadłości...”
Simon pewnie się domyśli, skąd prasa ma te informacje, ale przecież niczego mu nie udowodni.
Rudy uśmiechnął się do siebie. Jeszcze utrze nosa rodzinie Bell - Farringdonów, której członkowie najwyraźniej uważali, że nie był godzien ich ukochanej Lucy...
Wall Street, Nowy Jork
Dziesięć dni później Simon Farringdon otrzymał raport od prywatnego detektywa:
Udało mi się ustalić, że wkrótce po zniknięciu Z domu Maria Bell - Farringdon zmieniła nazwisko na Mary Bell.
Odkryłem również, Że w marcu 1947 roku Mary Bell zarejestrowała w okręgu Whitechapel narodziny córki Emily Charlotte, ojciec nieznany.
Adres to 42 Bold Lane.
Nie ustawałem w poszukiwaniach i okazało się, Że w 1951 roku ta sama Mary Bell poślubiła niejakiego Paula Yancey'a, który później adoptował jej córkę.
W 1967 roku Emily Yancey wyszła za mąż za mężczyznę o nazwisku Bolton. Dziesięć lat później małżeństwo zakończyło się rozwodem. W1980 roku Emily urodziła córkę, ojciec nieznany, i zmarła pół roku później. Dziecko o imieniu Charlotte zostało adoptowane przez państwa Christie...
Bayswater, Londyn
- Jak wyglądam? - Nietypowo dla siebie, Charlotte była bardzo zdenerwowana.
Sukienka z liliowego szyfonu, kupiona w pośpiechu podczas przerwy na lunch, w sklepie prezentowała się całkiem skromnie. Teraz jednak Charlotte doszła do wniosku, że asymetrycznie uszyty dół odsłania więcej niż należy, podobnie jak dekolt.
Wysoka blondynka o krótkich włosach, współlokatorka Charlotte, popatrzyła na jej śliczną twarz w kształcie serca i burzę ciemnych włosów.
- Tak pięknie, że aż mi niedobrze - odparła.
- Poważnie pytam.
- Poważnie odpowiadam. Dałabym się zabić za takie kości policzkowe i loki, już nie mówiąc o uszach. Twoje są małe i wyjątkowo kształtne. Zawsze uważałam, że ładne uszy są niesłychanie seksowne.
- Twoje uszy też są w porządku - oświadczyła Charlotte.
- Nic podobnego. Są wielkie, wyglądam jak spaniel. Ty masz małe uszka i drobne małżowiny.
- Też coś. Wróćmy do tematu - czy ta sukienka jest odpowiednia?
- Co za pytanie. Oby tylko biedaczysko miał mocne serce...
Dziewczyny mieszkały razem od dwóch lat, kiedy to Sojourner Macfadyen, dla przyjaciół Sojo, wprowadziła się do trzypokojowego mieszkania Charlotte. Charlotte, właścicielka księgarni mieszczącej się na dole budynku, była zmuszona wziąć współlokatorkę ze względu na opłaty, z którymi sobie nie radziła. Na szczęście obie dziewczyny doskonale się dogadywały i bardzo szybko się zaprzyjaźniły. Mimo że księgarnia zaczęła przynosić niewielki dochód i Charlotte mogła sobie pozwolić na opłacenie pracownicy, Sojo została w mieszkaniu. Wielokrotnie wspominała, że jest gotowa się wynieść, gdyby zaszła taka konieczność, ale Charlotte liczyła na to, że do tego nie dojdzie. Czuła, że bardzo by jej brakowało towarzystwa i specyficznego poczucia humoru przyjaciółki.
- Przy okazji, kim jest ten tajemniczy mężczyzna? - zainteresowała się Sojo.
- Nie mam pojęcia, o kim mówisz - odparła Charlotte z niewinną miną.
- Czy to ten, o którym nie chcesz pisnąć ani słówka?
- Nieprawda!
- Daj spokój! Od kilku dni wodzisz dookoła nieprzytomnym spojrzeniem, promieniejesz, wręcz fruwasz nad ziemią, ale nie powiedziałaś ani słówka na temat tego gościa. O niego chodzi, co?
- Jasne, że o jakiegoś niego! - odparła Charlotte niecierpliwie.
- No mów, bo zaraz pęknę.
- Niewiele jest do opowiadania.
- Bzdura! - prychnęła Sojo. - Wyglądasz, jakbyś się zakochała. Jak ten facet ma na imię?
- Rudolf - westchnęła Charlotte. Sojo parsknęła śmiechem.
- Co za beznadziejne imię! - Wymawiała je jak „Ludolf. - No chyba że to renifer.
- Przyjaciele mówią mu Rudy - wyjaśniła Charlotte, lekko urażona.
- Nic dziwnego, wszystko jest lepsze od Ludolfa. Jaki on jest?
- Wyjątkowy. Jest...
- Zarumieniłaś się! Mów szybko.
- Szczupły, tego samego wzrostu co ja.
- Ha, zastanawiałam się właśnie, dlaczego ostatnio wciąż nosisz buty na płaskim obcasie. Blondyn czy brunet?
- Brunet o brązowych oczach. Bardzo przystojny. - Charlotte znowu się zarumieniła.
- Seksowny?
- Ogromnie.
- Bogaty?
- Dobrze się ubiera i ma kawalerkę w Mayfair. Ale tak naprawdę nie wiem.
- No to na biednego nie trafiłaś. Byłaś już u niego?
- Jeszcze nie.
- Załóż się, że cię zapraszał. A czym się zajmuje?
- Odkryłam przypadkiem, że pracuje w jednym z największych londyńskich banków - wyznała Charlotte.
Sojo z podziwem gwizdnęła przez zęby.
- Chyba nie w kierownictwie, co?
- Raczej nie, ale Rudy ma tylko dwadzieścia sześć lat. Chyba i tak wysoko zaszedł.
- Nazwisko? - Sojo postanowiła urządzić przyjaciółce prawdziwe przesłuchanie.
- Bradshaw. Mieszka w Anglii dopiero od trzech lat. To Amerykanin.
- Jak się poznaliście?
- Pewnego ranka wszedł do księgarni. Pogadaliśmy trochę, a potem się ze mną umówił.
- Szybki jest. Spałaś z nim?
- Oczywiście, że nie!
- A chciałabyś?
- Tak - przyznała Charlotte szczerze. Sojo popatrzyła na nią ze zdumieniem.
- Nie mów, że cię nie namawiał.
- Nie będę. - Czerwona jak burak Charlotte spojrzała błagalnie na przyjaciółkę.
- Skoro tak przypadliście sobie do gustu, to co cię powstrzymuje? - Sojo nie potrafiła tego zrozumieć.
- Jest zbyt wcześnie na takie relacje. Nawet jeśli Rudy mi się podoba, nie wskoczę do łóżka mężczyzny, którego ledwie znam.
Sojo westchnęła.
- Jesteś taka cudownie staroświecka. - Uśmiechnęła się do Charlotte. - Jak nie będziesz uważała, skończysz jako stara wyschnięta dziewica.
Charlotte spojrzała na nią z pobłażaniem.
- Przecież spotkaliśmy się zaledwie cztery albo pięć razy.
- Tylko? Dziwne, że nie nalega, żebyście widywali się częściej.
- Nalega, ale ma mnóstwo pracy, a wieczorami spotkania w interesach. Nigdy nie wiadomo, kiedy znajdzie wolną chwilę.
- Dokąd dzisiaj idziecie? Przecież nie bez powodu kupiłaś taką wystrzałową sukienkę.
- Na przyjęcie do St John's Wood - odparła Charlotte z dumą. - Wydaje je Anthony Drayton.
- Ten agent literacki?
- Tak. Mam szczęście, że tam będę, Anthony zaprasza wszystkie ważne szychy z literackiego światka. ...
Asadena1