Zdrajcy w sutannach VI.pdf

(24646 KB) Pobierz

wkladka_niemcy_4.qxd

NASI OKUPANCI

9

karczmie” (patrz PZPR, Lipski i Hozjusz)

aktywnie działał przy uzurpatorze Auguście

III, pomagał w pacyfikacji i przekupywaniu

jego przeciwników. Napisał paszkwil szka-

lujący legalnie wybranego króla Stanisława

Leszczyńskiego. Paszkwil, potępiony przez

prymasa, został publicznie spalony przez ka-

ta na rynku Starego Miasta. August III po

zagarnięciu tronu przemocą i przekup-

stwem (wydał na to 8 milionów talarów!)

– za łamanie polskiego prawa, pogwałcenie

elekcji królów, prześladowanie stronników

legalnie wybranego króla Stanisława Lesz-

czyńskiego i współpracę z Rosją – nagrodził

zdrajcę bogatym biskupstwem płockim, po-

tem jeszcze bogatszym kujawskim oraz sa-

krami biskupimi dla jego dwóch braci. Tak

za zdradę Polski Niemcy i Kościół płacili

zdrajcom godnościami i majątkami w Pol-

sce. Czy mogło skończyć się inaczej niż roz-

biorami?

koronacyjnych – wydał je bezprawnie uzur-

patorowi. Dokonał więc kradzieży koron

i pozwolił ich użyć wbrew prawu! Wszyst-

ko odbywało się pod bagnetami wojsk ro-

syjskich, które wkroczyły do Polski. Ale co

to dla księdza! Któryś z kumpli w sutannie

zaraz pewnie go „rozgrzeszył”. Może zdraj-

ca biskup J.A. Lipski (patrz PZPR), kościel-

ny przełożony Komorowskiego, jeden ze

sprawców „elekcji w grochowskiej karczmie”?

Zapewne dlatego jego nominacja wywo-

łała protesty szlachty, ale za to rok później

saski uzurpator ozdobił go... Orderem Orła

Białego. Komorowski występował za zwięk-

szeniem wojska i dochodów państwa poprzez

zwiększenie ceł i podatków, większe opodat-

kowanie Żydów i sprzedaż urzędów. Tylko

Kościół miał nadal nie płacić podat-

ków . Wywołało to zrozumiały opór szlach-

ty. To wszystko i tak nie miało sensu, bo

przez 30 lat panowania uzurpatora Augusta

III tylko jeden sejm doszedł do skutku, po-

zostałe zerwano, nawet koronacyjny! Prze-

ciw liberum veto i wolnej elekcji nie wystę-

pował...

Prowadził wystawne dwory w Skierniewi-

cach i w Warszawie. Ucztował prawie nie-

ustannie, to i zapił się na śmierć .

Wacław Hieronim Sierakowski – bi-

skup inflancki od roku 1738, kamieniecki od

1739, przemyski od 1741, arcybiskup lwow-

ski w latach 1760–1780, senator.

Po I rozbiorze, kiedy Galicję i Lwów za-

garnęła Austria (za odsiecz wiedeńską i pra-

wie 200 lat wysługiwania się przez Polskę Habs-

Adam Ignacy Komorowski – arcybi-

skup gnieźnieński i prymas Polski w latach

1748–1759, senator. Jako prymas był prze-

wodniczącym senatu, a więc drugą osobą

w państwie. W roku 1739 opublikował plu-

gawą broszurę „Obrona stanu duchownego

przeciw zarzutom stanu świeckiego”. Doma-

gał się rozszerzenia przywilejów Kościoła.

Broszura była reakcyjna nawet dla kołtunów

szlacheckich, wychowanków jezuitów, „obroń-

ców wiary katolickiej”.

Awans na prymasa i bogatą diecezję

wprost z niskiej funkcji proboszcza katedral-

nego w Krakowie był zapłatą za szczególne

2

NASI OKUPANCI

Michał Korybut Wiśniowiecki

Na wszelkie sposoby torpe-

dował próby sojuszu z Fran-

cją, pokoju z Turcją i usiło-

wania odzyskania lenna pru-

skiego. Na sejmie w 1681 r.

gwałtowną przemową zaata-

kował króla.

Fanatyk religijny – w 1666

roku kupił za 6 tys. zł wieś

Górę i założył centrum piel-

grzymkowe – Nową Jerozo-

limę – znaną dziś jako Gó-

ra Kalwaria. Bolało go, że

pielgrzymi z ludnego i fana-

tycznie katolickiego Mazow-

sza idą zostawić kasę do Czę-

stochowy i Świętej Lipki. Za-

kazał osiedlania się tam Ży-

dom, a zakaz znieśli dopie-

ro zaborcy.

Wespazjan Lanckoroń-

ski – biskup kamieniecki

w latach 1670–1677, senator.

Wychowanek jezuitów, sam

jezuita. Sekretarz Władysła-

wa IV, za Jana Kazimierza

rezydent w Wiedniu. Wier-

ny stronnik Wazów i ich prohabsburskiej po-

lityki. Został za to nagrodzony biskupstwem

kamienieckim.

Ten biskup zdrajca jest głównym spraw-

cą poddania Turkom Kamieńca Podolskie-

go w 1672 r. Twierdza, uważana powszech-

nie za nie do zdobycia, broniła się zale-

dwie 10 dni! Turcy za to bronili się w niej

tak skutecznie, że Polska tłukła głową w mu-

ry Kamieńca aż 27 lat. Nie pomógł Chocim

ani Wiedeń, oddali go dopiero w 1699 r.

Stefan Wierzbowski – biskup poznań-

ski w latach 1664–1687, senator. Rezydował

wyłącznie w Warszawie, blisko dworu kró-

lewskiego. Jeden z twórców konfederacji go-

łąbskiej w obronie króla Michała Korybuta

Wiśniowieckiego. Zawzięty wróg Jana III So-

bieskiego, jeden z przywódców stronnictwa

„malkontentów”, intrygował przeciw królo-

wi w Rzymie. Sobieski wielokrotnie zanosił

przeciwko niemu skargi do papieża. Bez skut-

ku, bo był to agent papiesko-habsburski.

NASI OKUPANCI

3

Ocenę współczesnych przekazał kronikarz

Jan Pasek: „Turcy już byli wzięli Kamieniec,

ale verius dictum (prawdę mówiąc), nie wzię-

li, ale go sobie kupili u zdrajców ojczyzny na-

szej i wszystko Podole i Ukrainę zawojowali,

szable nie dobywając”.

Turcy po Kamieńcu bez przeszkód po-

maszerowali, pustosząc kraj, w głąb Polski

i oblegli Lwów. Skończyło się upokarzają-

cym traktatem w Buczaczu, utratą Podola

i Ukrainy oraz haraczem. Polska znalazła

się w rzędzie lenników Turcji, na dnie upad-

ku. Zdobyte Podole Turcy zaczęli oczyszczać

z ludności chrześcijańskiej, wyrzynając ją lub

uprowadzając w jasyr. Pozostać mogli tylko

ci, którzy przeszli na islam. Kamieniec Po-

dolski stał się bazą wypadową najazdów na

Polskę.

Toteż zdrajca biskup „w uznaniu zasług”

do końca życia nie awansował – pozostał bi-

skupem kamienieckim, mimo że było to naj-

niższe krzesło senatorskie, najbiedniejsza

diecezja i de facto tytularna, bo przecież

zajęli ją Turcy. Niestety, kler był wówczas

bezkarny. „Osoba każdego biskupa święta jest

i nietykalna” – mówił nawet 120 lat później

przed sądem zdrajca biskup Kossakowski.

Bonawentura Madaliński – biskup

płocki od roku 1674, kujawski w latach

1681–1691, senator. Sekretarz Jana Kazi-

mierza, a wykorzystał to stanowisko dla za-

pewnienia sobie godności i sowitych do-

chodów z beneficjów im przynależnych.

Agent papiesko-habsburski, zaciekły wróg

Jana III Sobieskiego. Wbrew polskim inte-

resom występował przeciwko jego próbom

sojuszu z Francją, pokojowi z Turcją i od-

zyskaniu Prus. Zwolennik wojny z Turcją

i przynależności do Ligi Świętej. Posuwał się

do pisania paszkwili przeciwko królowi.

Michał Antoni Hacki – przeor klasz-

toru w Oliwie od 1660 r., opat w latach

1683–1703. Syn Niemca Hacke, kryptogra-

fii uczył się w Belgii. Sekretarz Jana III, szef

tajnych służb, organizator kontrwywiadu.

Służby jego w 1681 r. wykryły spisek fran-

cusko-brandenburski przeciwko królowi

i zdradziecką działalność podskarbiego Morsz-

tyna, który w efekcie zbiegł do Francji.

Dla wykradzenia korespondencji święty

opat nie cofał się przed mordowaniem ku-

rierów dyplomatycznych. Ponieważ ginęli jak

muchy, przeciwnicy zorientowali się i zmie-

nili sposób przesyłania listów. W 1688 r.

przejęto korespondencję opozycji m.in.

z Rzymem, Habsburgami i Prusakami. Król,

polegając na Hackim, na sejmie w 1689 r.

przystąpił do rozprawy ze zdrajcami. Sejm

powołał komisję – z prymasem Radziejow-

skim na czele oraz biskupami Witwickim

i Załuskim w składzie. Ponieważ listy te mo-

gły doprowadzić do wystąpienia Polski

z Ligi Świętej i zerwania z Habsburgami,

spiskować zaczął nuncjusz Cantelmi. Dopro-

wadził do tego, że Hacki nagle... nie po-

trafił odczytać listów, które odczytał wcze-

śniej! Zdrajcy triumfowali. To wtedy biskup

Opaliński obraził króla, a sejm zerwano.

Zdrada poszła łatwo z uwagi na skład ko-

misji, naszpikowanej sutannami. Wojna do-

mowa wisiała na włosku, Sobieski jednak

nie zdecydował się na zbrojną rozprawę

z klerem.

W 1690 r., po przejęciu i rozszyfrowa-

niu francuskiej korespondencji dyploma-

tycznej, francuscy dyplomaci w atmosferze

NASI OKUPANCI

5

papiescy i jezuici. Zdrajca biskup Opaliń-

ski na sejmie w 1689 r., występując za so-

juszem z Austrią, a przeciwko pokojowi

z Turcją i przejawom tolerancji religijnej ze

strony króla, obraził go słowami: „(...) albo

króluj sprawiedliwie, albo przestań rządzić”.

O mało nie został za to na sali sejmowej

rozsiekany szablami przez posłów. Woje-

woda Matczyński proponował wtedy odesła-

nie wszystkich biskupów do Rzymu. Król

nie mógł szubrawca w sutannie powie-

sić, więc tylko... bezsilnie płakał.

To listy Opalińskiego były wśród przeję-

tej przez kontrwywiad korespondencji zdraj-

ców z Habsburgami i papieżem. To jego m.in.

skórę chronili nuncjusz Cantelmi, jezuici

i opat Hacki w obawie przed wystąpieniem

Polski z Ligi Świętej.

„Przepełniony katolicką miłością” biskup

zmarł, gdy, rozgniewany na swego sługę, ka-

zał go katować, przy czym „wpadł w apo-

pleksję”.

Lidze Świętej i storpedowały plany sojuszu

z Francją. Zaś Vota brał od Niemców żołd

800 talarów . Jakby tego było mało, został

potem jeszcze spowiednikiem uzurpatora

Augusta II Mocnego.

Jak wroga Polsce była polityka Kościo-

ła i Habsburgów, zobrazował Lubomirski

w liście do Jana III, w którym jasno okre-

ślił rolę nuncjusza Pallaviciniego: „(...) jest

to wielki całej Rzeczypospolitej i imienia JKM

nieprzyjaciel i domowy szpieg”.

Stanisław Dąmbski – biskup chełmski

od roku 1673, łucki od 1676, płocki od 1682,

kujawski od 1692, krakowski (i książę sie-

wierski) od 1700. Senator, od 1688 r. kanc-

lerz wielki koronny. Agent niemiecki i pa-

pieski, wróg Francji.

W roku 1697 przeprowadził bezpraw-

ną elekcję Augusta II Mocnego na kró-

la Polski. „Wybór” ogłosił poza polem

elekcyjnym , chociaż większością głosów zo-

stał wybrany Francuz książę Conti i jego wy-

bór ogłosił już prymas Radziejowski! Nie-

mieckie pieniądze krążyły jednak z rąk do

rąk. Jak pisze Paweł Jasienica, elekcja ta

„ była orgią pijaństwa i korupcji” . Patrono-

wał temu gwałceniu prawa nuncjusz papie-

ski Davia, który wydał Augustowi, świeżo

przechrzczonemu na katolicyzm luteranino-

wi, poświadczenie katolickiej prawowierno-

ści. Biskup Dąmbski był wyjątkową kana-

lią, skoro w katedrze warszawskiej wzy-

wał do zabicia na miejscu protestują-

cych przeciwko temu bezprawiu . Biskup

wzywał do zabójstwa w kościele! Smaczku

Carlo Maurizio Vota – ksiądz, od 1683

roku spowiednik i sekretarz Jana III Sobie-

skiego, jezuita, szara eminencja na dworze.

Miał dostęp do najskrytszych tajemnic kró-

la i państwa. Oficjalnie prowadził sprawy

papiestwa i Habsburgów przy królu, który

wysyłał nawet tego agenta do Rzymu w mi-

sjach dyplomatycznych. Między innymi w ro-

ku 1692 pojechał do Rzymu w celu uzyska-

nia subsydiów na dalszą wojnę z Turcją. Wró-

cił z niczym, bo polski Murzyn już zrobił

swoje – było po odsieczy wiedeńskiej.

NASI OKUPANCI

5

papiescy i jezuici. Zdrajca biskup Opaliń-

ski na sejmie w 1689 r., występując za so-

juszem z Austrią, a przeciwko pokojowi

z Turcją i przejawom tolerancji religijnej ze

strony króla, obraził go słowami: „(...) albo

króluj sprawiedliwie, albo przestań rządzić”.

O mało nie został za to na sali sejmowej

rozsiekany szablami przez posłów. Woje-

woda Matczyński proponował wtedy odesła-

nie wszystkich biskupów do Rzymu. Król

nie mógł szubrawca w sutannie powie-

sić, więc tylko... bezsilnie płakał.

To listy Opalińskiego były wśród przeję-

tej przez kontrwywiad korespondencji zdraj-

ców z Habsburgami i papieżem. To jego m.in.

skórę chronili nuncjusz Cantelmi, jezuici

i opat Hacki w obawie przed wystąpieniem

Polski z Ligi Świętej.

„Przepełniony katolicką miłością” biskup

zmarł, gdy, rozgniewany na swego sługę, ka-

zał go katować, przy czym „wpadł w apo-

pleksję”.

Lidze Świętej i storpedowały plany sojuszu

z Francją. Zaś Vota brał od Niemców żołd

800 talarów . Jakby tego było mało, został

potem jeszcze spowiednikiem uzurpatora

Augusta II Mocnego.

Jak wroga Polsce była polityka Kościo-

ła i Habsburgów, zobrazował Lubomirski

w liście do Jana III, w którym jasno okre-

ślił rolę nuncjusza Pallaviciniego: „(...) jest

to wielki całej Rzeczypospolitej i imienia JKM

nieprzyjaciel i domowy szpieg”.

Stanisław Dąmbski – biskup chełmski

od roku 1673, łucki od 1676, płocki od 1682,

kujawski od 1692, krakowski (i książę sie-

wierski) od 1700. Senator, od 1688 r. kanc-

lerz wielki koronny. Agent niemiecki i pa-

pieski, wróg Francji.

W roku 1697 przeprowadził bezpraw-

ną elekcję Augusta II Mocnego na kró-

la Polski. „Wybór” ogłosił poza polem

elekcyjnym , chociaż większością głosów zo-

stał wybrany Francuz książę Conti i jego wy-

bór ogłosił już prymas Radziejowski! Nie-

mieckie pieniądze krążyły jednak z rąk do

rąk. Jak pisze Paweł Jasienica, elekcja ta

„ była orgią pijaństwa i korupcji” . Patrono-

wał temu gwałceniu prawa nuncjusz papie-

ski Davia, który wydał Augustowi, świeżo

przechrzczonemu na katolicyzm luteranino-

wi, poświadczenie katolickiej prawowierno-

ści. Biskup Dąmbski był wyjątkową kana-

lią, skoro w katedrze warszawskiej wzy-

wał do zabicia na miejscu protestują-

cych przeciwko temu bezprawiu . Biskup

wzywał do zabójstwa w kościele! Smaczku

Carlo Maurizio Vota – ksiądz, od 1683

roku spowiednik i sekretarz Jana III Sobie-

skiego, jezuita, szara eminencja na dworze.

Miał dostęp do najskrytszych tajemnic kró-

la i państwa. Oficjalnie prowadził sprawy

papiestwa i Habsburgów przy królu, który

wysyłał nawet tego agenta do Rzymu w mi-

sjach dyplomatycznych. Między innymi w ro-

ku 1692 pojechał do Rzymu w celu uzyska-

nia subsydiów na dalszą wojnę z Turcją. Wró-

cił z niczym, bo polski Murzyn już zrobił

swoje – było po odsieczy wiedeńskiej.

Sobieski darzył tego papiesko-niemiec-

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

@7@7@-Weto Kościelne-Piotr Światły 06.09.009.wer.3-FIN.pdf (23335 KB)
Bez.miłosierdzia-JanaPawłaII.wojna.z.ludzmi.doc (1988 KB)
P.L. Williams - Watykan zdemaskowany.txt (376 KB)
Zdrajcy w sutannach I.pdf (8020 KB)
Deschner_Karlheinz=Krzyz_Panski_Z_Kosciolem_by_adam_xyz.zip (3522 KB)

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin