Każdy sposób, który przynajmniej raz przyniesie pozytywny skutek, przekształci się w zachowanie kompulsywne, a to będzie stosowane nieświadomie. „Dobre sposoby" zaczynają się gromadzić około dziewiątego roku życia.
. Na defekt uczenia się składają się wszystkiekompulsywne rozwiązania stosowane przezosobę. Kompulsywne rozwiązania to „protezyumysłowe", takie jak uczenie się na pamięć czysztuczki, jakie dziecko stosuje, by stworzyć pozory,że rozumie temat. Nie mają one prawie nic wspólnego z prawdziwym uczeniem się ani z rozumieniemprzerabianego materiału.
. Kompulsywne rozwiązania uniemożliwiająprawdziwe uczenie się. Korzystając ze swychkompulsywnych sposobów dziecko jest w stanienauczyć się „czytać" tak, jak papuga uczy się mówić
- bez zrozumienia treści. Dzięki kilku podobnym procesom umysłowym dziecko może częściowo rozszyfrować znaczenie czytanego tekstu, lecz korzystanie z takich rozwiązań to bardzo męczący proces.
Dysponując taką podstawową strukturą, możemy ocenić właściwości funkcjonowania umysłowego dającego w rezultacie rozmaite odmiany dysleksji: zdolność myślenia niewerbalnego i zdolność do dezorientacji percepcji.
T
Rozdział 23
— • •
Symptomy dezorientacji
Ludzie najpierw zauważają objawy, a potem, na ich podstawie, zaczynają podejrzewać istnienie defektu uczenia się. Zanim stwierdzimy, że powstał problem, musimy być dobrze zorientowani w najczęściej występujących objawach lub przynajmniej zrozumieć, na czym problem polega.
Wszystkie objawy dysleksji są objawami dezorientacji. Nie można z pewnością rozpoznać istnienia dysleksji, natomiast można rozpoznać dezorientację. W stanie dezorientacji zostaje zniekształcona percepcja człowieka. To, co spostrzegamy jako rzeczywiste, naprawdę nie jest zgodne z faktami i sytuacją w otoczeniu. Wypaczeniom ulegają głównie wrażenia ze zmysłu wzroku, słuchu, równowagi oraz poczucie czaśuffl Do powszechnie spotykanych symptomów dezorientacji można zaliczyć chorobę lokomocyjną, uczucie spadania podczas jazdy windą lub na krawędzi urwistego brzegu, „rzeczy słyszane" oraz złudzenie ruchu, jakiego doznają ludzie siedzący w stojącym samochodzie i widzący sąsiedni pojazd w ruchu.
141
terapia_mowy