Kodeks Karny Skarbowy.pdf
(
387 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - D19990930Lj.doc
©Kancelaria Sejmu
s. 1/1
Dz.U. 1999 Nr 83 poz. 930
USTAWA
z dnia 10 września 1999 r.
Kodeks karny skarbowy
Opracowano na pod-
stawie: tj. Dz.U. z
2007 r. Nr 111, poz.
765, Nr 112, poz. 766,
z 2008 r. Nr 66, poz.
410.
TYTUŁ I
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe
DZIAŁ I
C z ę ś ć o g ó l n a
Rozdział 1
Przepisy wstępne
Art. 1.
§ 1. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za
wykroczenie skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szko-
dliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego
popełnienia.
§ 2. Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabro-
niony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca
czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
§ 4. Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego
wymagane jest nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniecha-
nia podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowie-
dzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny,
szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.
Art. 2.
§ 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło za-
chowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę
nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest
względniejsza dla sprawcy.
2008-05-16
©Kancelaria Sejmu
s. 2/2
§ 3. Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy
obowiązującej poprzednio.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony
jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę
obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki
czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możli-
wości zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje
się.
§ 5. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już
zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolno-
ści podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden
dzień kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym
kary grzywny.
§ 6. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już
zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie
uważa się za niebyłe.
Art. 3.
§ 1.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło za-
chowanie sprawcy, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego
nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.
§ 2. Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym
lub powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 3. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa
skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz
cudzoziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skiero-
wanego przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego.
§ 3a. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestęp-
stwa skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego
w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego określonego w roz-
dziale 6 i 7 działu II tytułu I, skierowanego przeciwko interesom finansowym
Wspólnot Europejskich.
§ 4. Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 są ka-
ralne także w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wy-
niku czynności kontrolnych przeprowadzonych tam przez polski organ celny
lub inny organ uprawniony na podstawie umów międzynarodowych; przepis
stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe określone w art. 106e,
art. 106f i art. 106h popełnione zostało za granicą.
§ 5. Przepisy kodeksu stosuje się także do obywateli polskich oraz cudzoziemców,
którzy przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub
udzielają pomocy do popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skiero-
wanego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich, określone-
go w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I.
2008-05-16
©Kancelaria Sejmu
s. 3/3
Art. 4.
§ 1. Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a
także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi.
§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego po-
pełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnie-
nia, na to się godzi.
§ 3. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamia-
ru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności
wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego
czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 5.
§ 1. Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn
zabroniony po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.
§ 2. W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykrocze-
nie skarbowe po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast
kary lub środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo popraw-
cze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień roz-
woju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.
Art. 6.
§ 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko
jedno wykroczenie skarbowe.
§ 2. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu
tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa
się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających
na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za
krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.
Art. 7
.
§ 1. Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej
przepisach kodeksu, przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tyl-
ko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się
przepisów.
§ 2. W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu prze-
widującego karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują za-
grożenia takie same – na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej cha-
rakteryzują czyn sprawcy. Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych
środków przewidzianych w kodeksie na podstawie wszystkich zbiegających się
przepisów.
Art. 8.
§ 1. Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skar-
bowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określo-
nego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.
2008-05-16
©Kancelaria Sejmu
s. 4/4
§ 2. Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wyko-
naniu środków karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie
wszystkich zbiegających się przepisów. Środki karne i środki zabezpieczające
oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze
zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające się czyny zabro-
nione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd
stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.
§ 3. Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę
grzywny, również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia
obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko
najsurowsza kara grzywny.
Art. 9.
§ 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam al-
bo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykona-
niem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie in-
nej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
§ 2. Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada
w granicach swej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzial-
ności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą
albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabro-
nionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego ona dotyczy.
§ 3. Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca,
także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umo-
wy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w
szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki or-
ganizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyzna-
ją zdolność prawną.
Art. 10.
§ 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do
okoliczności stanowiącej jego znamię.
§ 2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowie-
dzialność sprawca, który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwio-
nym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu
zabronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy.
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto do-
puszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu,
że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność.
§ 4. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,
kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości
jego karalności.
§ 5.
W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedli-
wiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn za-
broniony jest wykroczeniem skarbowym – sąd może odstąpić od wymierzenia
kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że prze-
padek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.
2008-05-16
©Kancelaria Sejmu
s. 5/5
Art. 11.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z
powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia
czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub
pokierować swoim postępowaniem.
§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania
znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu
ograniczona, sąd może orzec karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trze-
cich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane
sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także nadzwyczajne
złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego
wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2–6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów
określonych w art. 29 pkt 4.
§ 3.
Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe,
sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w
art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w
art. 29 pkt 4.
§ 4. Przepisów § 1–3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości
lub inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalno-
ści, które przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 12.
§ 1. Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z
uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem
godności człowieka.
§ 2. Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania,
w granicach przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie
przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości
czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają
one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowa-
nia świadomości prawnej społeczeństwa.
§ 3.
Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nielet-
niemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.
Art. 13.
§ 1. Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia
w szczególności rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, ro-
dzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego
motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób
życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popeł-
nieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności
publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.
§ 2.
Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka
uwzględnia się tylko co do osoby, której one dotyczą.
2008-05-16
Plik z chomika:
megafranca
Inne pliki z tego folderu:
Kodeks Pracy.rar
(1983 KB)
Kodeks Postępowania Cywilnego.pdf
(1567 KB)
Kodeks Wykroczeń.pdf
(273 KB)
Kodeks Rodzinny i Cywilny.pdf
(416 KB)
Konwencja_o_Prawach_Dziecka.pdf
(174 KB)
Inne foldery tego chomika:
BAJKI
BENEFISY
Danielle Steel
Diabelska edukacja
FILMY RÓŻNE
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin