Ostatni raz
He's seen in iron environments with plastic sweat out of chiselled slits for eyes... (Bauhaus)
I
Brudny pokoik, brzydki. Liszaje zacieków na nagich ścianach, śmieci walające się po kątach. Przez szpary w okiennicach dolatują z zewnątrz znajome odgłosy przedmieścia - skrzypienie wozów, szczekanie psów, pokrzykiwania dzieci... A może nie, może to wszystko złudzenie, może to tylko krew boleśnie dudni w ciemnych komorach pod sklepieniem czaszki. Zimno, rozpełzające się po wszystkich zakamarkach ciała. Kontury sprzętów pomału zasnuwają się mgłą. Już wiesz, że nie zostało ci dużo czasu. Minuta, może dwie... Nigdy nie przypuszczałeś, że tak się wszystko skończy. Na każdy z możliwych sposobów, owszem. Ale nie tak. Roześmiałbyś się, gdybyś mógł.
II
Pachołkowie bali się jej, to pewna. Ilekroć kierowała wzrok na któregoś z nich, widziała niemal, jak z wnętrza porów wypełza na skórę lepki strachomiazmat. Cuchnęli tym strachem obydwaj, do ich błyszczących liberii jak śniedź przylgnęła kwaśna zwierzęca woń. Charande też się bała, ale nawet przez chwilę nie dała tego po sobie poznać. Nigdy nie uda ci się pokonać strachu, powtarzali niegdyś jej nauczyciele na Wyspie Skorpionów, kiedy jeszcze była Charande Tayve ar Shiath - przyszłą wojowniczką Elity i służką najdoskonalszej, srebrnej magii. Nigdy go w sobie całkowicie nie zabijesz... ale możesz go kiełznać, trzymać pod kontrolą. Kryj głęboko swój strach, córko Zmroczy. Nigdy nie pozwól, by inni dostrzegli u ciebie słabość. Tego dnia udawało jej się dochować wierności zasadom. Prawie. Gdy - związaną i z zasłoniętymi oczami -prowadzono ją przez niekończący się labirynt korytarzy, nie opierała się. Dopiero gdy zdarto z jej głowy czarną szmatę, a ją samą wepchnięto do maleńkiego, pozbawionego okien pomieszczenia, w którym pachniało piżmem i czymś nieuchwytnie owadzim, zaczęła drżeć. Kiedy zobaczyła, kto spoczywa wśród stosu poduszek na wyściełanej otomanie pod przeciwległą ścianą. Kiedy napotkała spojrzenie trzech par żółtych oczu, wpatrujących się w nią ze złośliwym zainteresowaniem. - Witaj - powiedział Król Pająk. - Dawno nie gościłaś w mych skromnych progach. Zaczynałem już tęsknić... Potężna bryła jego cielska majaczyła niewyraźnie w półmroku; człekokształtny tułów, osiem odnóży, rozdęty czarny odwłok. Popijał wino, zagryzając serem pleśniowym i chrupiącym ciemnym chlebem. Na małym stoliku błyszczały talerze, karafki, srebrne sztućce. Popołudniowa przekąska. Dwie niewolnice przykucnęły w nogach otomany, czekając na rozkazy. - Daruj sobie uprzejmostki, Splatający Sieci - warknęła Charande. Ilekroć spoglądała w jego stronę, czuła przebiegające po plecach dreszcze... ale postanowiła udawać hardą, przynajmniej z początku. Niech nie sądzą, że podporządkowała się bez reszty jak tylu innych. - Czego oczekujesz tym razem? - Niecierpliwa, jak zawsze - odmieniec westchnął głęboko, udając zatroskanie. - To wada. Walcz z nią. Potrafi przysporzyć kłopotów. Już je mam, pomyślała. - Moi słudzy donoszą mi, że szykowałaś się do ucieczki - ciągnął spokojnie, niemalże ojcowskim tonem. - A twoje zobowiązanie nie zostało jeszcze wypełnione. Złamałaś naszą umowę, Charande. Wiesz, jak zwykłem karać wiarołomców? - Mnie nie ukarzesz, Splatający Sieci. - Zmusiła się, by nadać głosowi pewność, której wcale nie czuła. - Nie zdążyłam wyruszyć. Nie wiecie, dokąd zamierzałam jechać. Nie ma dowodów. Pomówienia i pogłoski to za mało. - Oby to była prawda, modliła się w duchu. - Nigdy dotąd cię nie zawiodłam. Próbujesz mnie nastraszyć, bo znów jestem ci potrzebna i chcesz być pewny, że dam z siebie wszystko, byle ułagodzić twój gniew... Mam rację? Cios spadł bez ostrzeżenia; gruba na trzy palce, lepka nić wyprysnęła z półmroku, wijąc się jak żywa. Charande nie zdążyła się uchylić i ból ukąsił drapieżnie, szarpnął każdym nerwem. Nie krzyknęła. Ostrożnie pomacała nabrzmiewającą na policzku pręgę. - Mógłbym zmiażdżyć cię jak muchę - zasyczał pochylając się Król Pająk. - Mógłbym kazać, by powieszono cię głową w dół na dziedzińcu i oćwiczono rózgami... Albo zamknąć cię w klatce z dziesiątkiem zwierzoludów... Albo uśmiercić cię tu i teraz. Chciałaś uciec, to oczywiste, a ja nie toleruję samowoli u moich sług. Doskonale o tym wiesz. Jedna z niewolnic dolała mu wina. Upił łyk i mówił dalej. - Już prawie dwanaście miesięcy minęło, odkąd zaciągnęłaś u mnie dług życia, ślicznotko. Kiedy go spłacisz, pozwolę ci odejść, zgodnie z umową. Na razie należysz do mnie, trwasz przy mnie i wykonujesz moje rozkazy najlepiej, jak potrafisz. Wszystkie moje rozkazy. Tak, jak to czyniłaś do tej pory. Nie odzywała się, czekała cierpliwie, aż on znudzi się i przejdzie do sedna sprawy. Doczekała się. - Istotnie, mam dla ciebie zadanie. A jednak! Uśmiechnęła się z satysfakcją i natychmiast schyliła głowę, by to ukryć. - To ważna sprawa, zbyt ważna, bym ryzykował powierzenie jej komuś nieodpowiedniemu. Dlatego powstrzymuję się na razie od wymierzenia ci kary. Służy mi wielu, ale tylko jedna osoba terminowała pod okiem mistrzów z Wyspy Skorpionów. Tylko jedna osoba została dotknięta łaską Dającej Magię Zmroczy. - Końcem odnóża pogładził delikatnie tatuaż na jej szyi. Zmrużył oczy i krepujące ją sznury rozplotły się same, opadły na posadzkę niby suche badyle. - Nikt nie jest bardziej odpowiedni od ciebie. Niepokój, budzący się gdzieś w głębi duszy, jakby słowa potrąciły jakąś ukrytą strunę... Charande zacisnęła usta. Zaczynała domyślać się, o co chodzi. I ze wszystkich sił pragnęła, żeby podejrzenia okazały się błędne. - Co to za zadanie? - Zadasz śmierć. - Nie! Ja... Pod wpływem jego wzroku słowa uwięzły w gardle. - Wydaję ci rozkaz, Charande. Spisz się dobrze, a zapomnę o twojej chwilowej nielojalności. Rozumiesz? To szansa. Nie zmarnuj jej, dziewczyno. Drugiej nie otrzymasz. - Kto? - spytała bez tchu. Zamiast odpowiedzieć, Król Pająk skinął na niewolnicę. - Laylo, przynieś Zwierciadło N'hel. Po chwili trzymał okrągłe lusterko z białego metalu. Jego powierzchnia, choć idealnie gładka, była mętna, jakby wewnątrz osiadła warstewka mgły. Na rączce wyryto dziwaczne znaki. - We wszystkich Wewnętrznych Krainach jest ponoć tylko pięć czy sześć takich błyskotek - powiedział z dumą odmieniec. - Dawno temu pewien możny mag sprowadził je do tego świata z innej, odległej sfery. Ukazują rzeczy przyszłe i przeszłe. Przechowują wspomnienia. Od czasu do czasu zsyłają wizje. Całkiem interesujące zabawki. Odprawił gestem obie niewolnice. Gdy wyszły, zaczął mamrotać pod nosem jakieś formuły w języku magów. - N'hel, duchu o bystrym spojrzeniu, pokaż mi mego wroga! - zażądał w końcu. Tafla zwierciadełka zamigotała i mgła rozwiała się. Smugi pastelowych barw falowały przez chwilę, potem ułożyły się w obraz. Postać. Charande wzdrygnęła się. Mężczyzna, kimkolwiek był, został upiornie okaleczony. Skórę po jednej stronie twarzy pokrywały pomarszczone sine blizny. W miejscu prawego oka ział pusty oczodół. Pośrodku czoła wypalono piętno, od którego rozbiegały się we wszystkie strony faliste czerwone linie. - Z Wyspy Skorpionów, tak jak ty - powiedział beznamiętnie Król Pająk. - Odrzucony przez srebrnych magów przed końcem szkolenia, tak jak ty. Służył mi kiedyś. Na swoje nieszczęście ośmielił się działać na moją szkodę. Ukarałem go tak, jak widzisz i wygnałem z miasta. Przeżył, ale później przez długie lata ukrywał się gdzieś, z dala od ludzi. Znikł z oczu moim szpiegom i byłem pewien, że nie usłyszę o nim więcej. Myliłem się. Kilka dni temu doniesiono mi, że pojawił się tu, w Othlonie. Zdaje się, że wszedł w układy z sektą złodziei twarzy z Shan Vaola na zachodzie, bo nosi sporządzoną przez nich maskę, ale moi ludzie rozpoznali go pomimo to. Ich zdaniem powrócił, by dokonać zemsty. Bardzo melodramatyczne... i bardzo głupie. - Poruszył lusterkiem i zmasakrowana twarz zniknęła, a jej miejsce na mgnienie oka zajęła szczerząca zęby trupia czaszka. Potem metal zmętniał na powrót. - Jeszcze dzisiaj dowiesz się, gdzie przebywa i którędy chadza. Reszta należy do ciebie. Masz siedem dni, ani więcej, ani mniej. - W jego głosie ponownie zadźwięczały ostrzegawcze nutki. - Nie zawiedź! Znów powtarza się schemat, syknęło coś w jej myślach. On - twój pan, i ty - marionetka w jego rękach, tańcząca tak, jak ci zagra... Dlatego, że rok temu pozwoliłaś, by jego ludzie wyratowali cię z opresji, a on zażądał zapłaty... Dopiero później zorientowałaś się, że wszystko było ukartowane z góry, że to on wynajął zbirów, którzy na ciebie napadli. Bo potrzebował jeszcze jednego ogara w psiarni, jeszcze jednego ostrza w zbrojowni... Rozsnuł swoją sieć i wpadłaś w nią; a teraz nurzasz się w jego plugastwie, wykonujesz bez sprzeciwu jego polecenia... stwora, który włada czarną stroną tego miasta, przed którym korzy się tu każdy rzezimieszek i każda dziwka... A teraz zabijesz dla niego. Zrobisz to, bo nie masz wyboru. Bo chcesz żyć. Do diabła z tym wszystkim! Wrócić jak najszybciej do kwatery, zaraz, gdy tylko opuści to pomieszczenie. Odszukać w skrzyni torebkę z żółtym proszkiem, wartą tyle samo, co sztylet z najlepszej nedgvarskiej stali. Podwójna dawka od razu, jak najprędzej, byle zagłuszyć ten przeklęty skowyt w mózgu... Król Pająk przypatrywał się jej uważnie. - Podejdź tu - rzucił w pewnej chwili. Charande nie zareagowała. Pochwycił ją i przyciągnął do siebie. Jego oddech zalatywał winem i gnijącym mięsem. Zacisnęła powieki i bez powodzenia usiłowała odwrócić głowę. - Potrzebuję cię wiernej, nie wątpiącej - wymamrotał. Coś wilgotnego dotknęło jej twarzy; zimna kleistość jadu, błyskawicznie wnikającego w skórę. Ciało nagle stało się wiotkie, jakby z mięśni uciekła cała siła; chaos ogarnął myśli, policzki paliły, w ustach gęstniał gorzki, przykry smak... I znienacka napłynęło uniesienie, tak potężne, jakby złoty płomień rozlał się po wszystkich zakamarkach umysłu. Charande odetchnęła głęboko. Już wiedziała. Przypomniała sobie. Służy z własnej woli najlepszemu panu, jakiego mogłaby mieć. Potężny, sprawiedliwy, nigdy nie pozwoli, by spotkała ją krzywda. Spełnianie jego poleceń to zaszczyt. Uśmiechnęła się przez łzy i Król Pająk uśmiechnął się również. - Zrobisz to dla mnie, maleńka. Zadasz śmierć. - Tak, Splatający Sieci - szepnęła. - Zrobię to dla ciebie.
III
Miasto wydawało mu się ohydne. Zbyt wielkie, zbyt hałaśliwe, zbyt pełne kontrastów. Trupiobiałe fasady domów, bazary pełne zgiełku i brudu, kapiący od przepychu pałac Księcia-Arcykapłana... a ponad tym wszystkim skwar, od którego zaćmiewały się myśli, i nieznośnie słodki zapach róż. Pąsowe róże tir-tavei kwitły o tej porze roku we wszystkich ogrodach Othlonu. Valdey nienawidził ich woni. Kojarzyła mu się z umieraniem. Cisza ukwieconej Alei Grobów w jego rodzinnym Erron-Lo, gdy słońce zachodzi za szczytami gór... Ostatnimi czasy często myślał o śmierci. Idąc przed siebie rozprażonymi słońcem ulicami, nie zwracał uwagi na turkot powozów i krzyki przekupek, na nagabywania żebraków, czepiających się jego odzieży. W tak gorący dzień ciężki skórzany płaszcz i naciągnięty nisko kaptur przyciągały wiele ciekawskich spojrzeń, ale o to też nie dbał. Osłonięty czuł się pewniej. Siła przyzwyczajenia. Dziewczyna wynurzyła się znienacka z tłumu kłębiącego się wokół straganów na Starym Rynku i pociągnęła go bezczelnie za rękaw. W pierwszym odruchu chciał ją odepchnąć, nie zrobił tego jednak. - Chcesz wodę zapomnienia? - jej uśmiech był wyćwiczony, sztuczny jak u manekina; rozciągnięcie warg i nic poza tym. - A może nieco utalhixtal albo królewskiego grzyba? U mnie są tanie jak piach. - Nie kupuję. - A może jednak? - Nie. Wzruszyła ramionami; znudzone ślepka bez ustanku przeczesywały ciżbę w poszukiwaniu następnych ofiar. Valdey przyjrzał się jej bez zainteresowania. Włosy ścięte przy samej skórze, młodziutka zmęczona twarz. Dżubba z czarnej wełny, znoszona i pokryta kurzem. Pospólstwo. - Nieładnie tak kogoś zbywać, przystojniaku - uśmiechnęła się znowu, nie bardziej szczerze niż za pierwszym razem. - Powiedz, próbowałeś już kiedyś takich frykasów? W tym mieście korzystają z nich wszyscy, od dworzanina po stajennego, nawet sam Książę-Arcykapłan... Inaczej nie da się tu żyć. Królewski grzyb, by ożywić szarość ulic, utalhixtal na miłe sny... Spróbuj dzisiaj. Spróbuj zaraz! Każda okazja jest dobra! - Nie ma mowy. - Strząsnął wreszcie jej dłoń, jednak o wiele delikatniej, niż zamierzał. - Nie tykam waszych trucizn. I nienawidzę śnić. Daj mi przejść! Zachichotała pogardliwie, ale odstąpiła i tłum rozdzielił ich w okamgnieniu; czarna dżubba zniknęła w rojowisku barwnych szat i rozkrzyczanych głów. Valdey odchrząknął i splunął. Kurz drażnił mu gardło. Nie pozbył się jej na długo. Gdy tylko opuścił targowisko, wyrosła przed nim jak spod ziemi. - Kilka ziaren lome-lome? - Bez powodzenia usiłowała wcisnąć mu w rękę niewielki skórzany woreczek. - Czyściutki jak niemowlę. Po pięć drachm uncja. Przedni proch, mówię ci. Sama tego używam. Valdey dopiero teraz zwrócił uwagę na jej przedramiona i nadgarstki, pokreskowane dziesiątkami wąskich blizn. Niektóre wyglądały na świeżo zagojone. Wzdrygnął się. - Lome-lome, przystojniaku! Kupujesz? Stała tak blisko, że czuł zapach jej potu. Pod kapturem i maską jego własna zaogniona od upału skóra zaczęła paskudnie swędzieć i niespodziewanie dla siebie samego Valdey poczuł złość. - Nie rozumiesz po ludzku, dziecino? Odczep się ode mnie! - Już widzę, czego ci potrzeba - stwierdziła poważnie, cofając się o krok. - Chcesz wiedzieć? Nie czekając na odpowiedź uniosła obie ręce, rozcapierzyła palce i wolno, wolniutko przesunęła nimi wzdłuż twarzy. Valdey zamarł. - No? - rzuciła z triumfem. - Mam rację? Zgrzytnął zębami. Zauważyła, na wszystkie demony Otchłani! Zauważyła... Podjął decyzję. Zmusił się, żeby mówić spokojnie, bez śladu emocji. - Owszem - potwierdził krótko. - Zgadłaś. A teraz mów prawdę: to rzuca się w oczy? - Oczywiście - odparła natychmiast. - A co myślałeś? Jedno spojrzenie na ten płaszcz i kaptur i każdy głupi widzi, że coś jest z tobą nie tak. Chociaż jeśli chodzi akurat o twarz... - Urwała, zastanawiała się przez chwilę. - Nie. Niespecjalnie. Zwykły przechodzień niczego by się nie domyślił. Ale to da się dostrzec. Jest coś takiego w mimice... w układzie ust... w barwie cery... - Wspięła się na palce i zanim zdążył zaprotestować, pogłaskała go po policzku; symbiotyczna powłoka zapulsowała nieznacznie pod jej palcami, swędzenie w tym miejscu nasiliło się, a potem znikło. - Oj. To, co nosisz, nie jest już zbyt nowe, prawda? Tak myślałam. Stare maski łatwiej zauważyć... - Zamilkła, jakby coś rozważając. - Jeśli chcesz, żeby ludzie nadal niczego się nie domyślali, powinieneś ją wymienić na dniach. - Zaraz... Czy ja dobrze zrozumiałem? -Valdey rozejrzał się odruchowo, ale uliczka była pusta, okiennice w domach pozamykane. Z oddali dolatywał stłumiony harmider targu; w pobliżu ciszę mąciło tylko bzyczenie much. - To miała być propozycja? W Othlonie za handel twarzami grozi stos! - Wiem. - Teraz była zimna, poważna; żadnego błaznowania. - Dom naprzeciwko Rybiej Bramy, za godzinę od teraz. Pokój na poddaszu. Żadnych świadków. Będziesz tam? Zawahał się, potem skinął głową. ...
mirued