IMIONA WIKIŃSKIE
W większości nadawano dzieciom imiona zmarłych krewnych lub bohaterów wierząc, że na drodze swoistej reinkarnacji dziecko wraz z imieniem odziedziczy po nich również cechy charakteru. W ten sposób zmarły członek rodziny będzie mógł odrodzić się na nowo i żyć tak długo, jak długo będzie żyło jego imię. Działo się tak zwłaszcza wtedy, kiedy ktoś z rodziny zmarł tuż przed urodzeniem dziecka (syn urodzony po śmierci ojca zawsze otrzymywał jego imię). Wybitni członkowie rodziny mogli doczekać się swoich imienników za życia, jako że Skandynawowie wierzyli, iż dzieci te będą obdarzone splendorem wiążącym się z osobą krewnego. Imiona dwóch pierwszych synów musiały się różnić między sobą. Bardzo rzadko były to imiona po ojcu czy wuju, częściej po dalszych krewnych (kuzyn, a najczęściej dziadek). W nadziei na wyjątkowe cechy związane z imieniem, często sięgano po te związane z bogami: bóg (Gođ-, Ás-), moc boska (Regin-), Thor (Ţór-), Frey (Frey-) czy zwierzętami - Björn (niedźwiedź), Úlfr (wilk).
Poza tym istniały dwie główne zasady nadawania imion: jedną była aliteracja (wszystkie imiona zaczynały się na tą samą literę), a drugą - wariacja związana z pierwszą sylabą (np. Végeirr miał synów o imionach: Vébjörn, Vésteinn, Véţormr, Vémundr, Végestr) lub z ostatnią (Abjörn, Finnbjörn, Gunnbjörn, Hallbjörn, Ketilbjörn). Podobnie jak u Słowian, większość imion była dwuczłonowa, ale nie można było tworzyć imienia z dwóch przypadkowych elementów. Niektóre były stosowane zawsze jako pierwsze, za to inne pojawiają się zawsze jako drugie. Ponadto pewne elementy mogą być używane tylko z określonymi innymi elementami. Przykładowo imię Hallr (żeńskie: Halla) jest częścią składową wielu imion męskich, takich jak: Hallbjörn, Halldór, Hallfređr, Hallgeirr, Hallgrímr, Hallkell, Hallormr, Hallsteinn, Hallvarđr, oraz żeńskich: Hallbera, Hallbjörg, Halldís, Halldóra, Hallfríđr, Hallgerđr, Hallkatla, Hallveig, Hallvör. Nigdy jednak nie występuje w połączeniach z popularnymi końcówkami męskimi: -brandr, -fiđr, -finnr, -gautr, -gestr, - móđr, -oddr, -ólfr, -valdr i żeńskimi: -finna, -gríma, -hildr, -ný, -unn.
Przezwiska nadawano według kilku zasad: wygląd (król Harald Piękny), cechy charakteru (król Magnus Dobry), nawyki, temperament, zawód, miejsce pochodzenia, biografia czy odziedziczone przydomki.
Wikingowie nie znali nazwisk w dzisiejszym rozumieniu tego słowa, tylko używali tzw. patronimików (łac. patronymicum, nazwisko utworzone na podstawie imienia ojca). Matronimik, czyli nazwisko pochodzące od imienia matki, zdarzało się bardzo rzadko. Nazwiska patronimiczne dla chłopców w Norwegii i Danii kończą się na "-sen", a w Szwecji na "-son". Dla dziewczynek to odpowiednio” -dottir" lub "-dóttir", stąd syn Sigurđra to Sigurđarson, a córka to Sigurđardóttir.
Do dzisiaj patronimiki używane są na Islandii, która z racji swojego odizolowania od reszty Europy zachowała nie tylko język najbardziej zbliżony do staronordyckiego, ale i niektóre tradycje wikińskie. Nie zmieniają się już jednak, tylko funkcjonują podobnie jak nazwiska w Polsce. W książce telefonicznej abonenci ułożeni są jednak w kolejności alfabetycznej według imion. Przestrzega się też zasady, aby dzieciom nadawać jedynie islandzkie imiona. Do niedawna nawet cudzoziemcy, chcący otrzymać islandzkie obywatelstwo, musieli przyjąć dodatkowe islandzkie imię (zachowując jednak przy tym dotychczasowe).
Poniżej lista najpopularniejszych imion wikińskich, opracowana w oparciu o książkę The Old Norse Name autorstwa G. Flecka (Geirr Bassi Haraldson), który z kolei korzystał z sagi zwanej Landnámabók (datowanej na XIII w., a opisującej Islandię w okolicach wieku XI). Sposób zapisu imion został celowo spolszczony, m.in. z braku w naszym alfabecie liter 'thorn' i 'edh' (obie wymawia się jak 'th').
Najpopularniejszym imieniem męskim w Landnámabók jest Thorsteinn (pojawia 83 razy), a kobiecym - Thurídr (58 razy).
IMIONA MĘSKIE
Adils, Aegir, Agnar, Agni, Aki, Alf, Alrek, An, Ansgar, Ansculv, Ansulv, Anund, Arnlaug, Arinbjorn, Ari, Armod, Arnjolf, Arnbjorn, Arnfinn, Arnvald, Arnvind, Asbjorn, Asbrand, Asgaut, Asgeir, Asgrim, Ask, Aslak, Asleik, Asmund, Asolf, Asvald, Atli, Audmund, Audolf, Audun, Aun,
Bard, Beinir, Bersi, Birger, Bjalbo, Bjam, Bjarni, Bjorn, BjornolfBodvar, Borg, Bork, Bolli, Bolvark, Bragi, Brand, Brase, Brodir, Brynjolf,
Dallak,
Egil, Eid, Eilif, Einar, Eldgrim, Ellid, Emund, Erlend, Erling, Erp, Eryk, Esbiorn, Eskil, Eydis, Eyjolf, Eystein, Eyvald, Eyvind, Finnbogi, Floki, Flosi, Fridhleif, Frodi ,
Gamli , Gard, Gardhar, Garm, Gaut, Geir, Geirmund, Geirstein, Gerbjorn, Gest, Giermund, Gili, Gilsi, Gizur, Gjaflaug, Glum, Godfred, Godred, Gorm, Grani, Grettir, Grim, Grimisdal, Gro, Gudfast, Gudfrid, Gudhleif, Gudlaug, Gudmund, Gudred, Gunlaug, Gunnald, Gunnar, Gunnbjorn, Guthurm, Gylve,
Haf, Hafgrim, Haki, Hakon, Halbjorn, Halfdan, Hall, Hallbjorn, Halldor, Hallfred, Hallgrim, Hallkell, Hallstein, Hallvard, Hamund, Harald, Hardekanut, Harek, Harjolf, Harp, Hastein, Hauk, Havard, Hedin, Helgi,Hergils, Herigar, Herjolf, Hermund, Herstein, Hjalti, Hjorleif, Hjort, Hlen, Hlodver, Hogni, Hognieg, Holmstein, Hord, Horik, Hoskuld, Hrafn, Hrafnkel, Hrapp, Hrein, Hroald, Hrolf, Hrut, Hunbogi, Hvamm, Hveinn, Hvit,
Illugi, Ingjald, Ingolf, Ingstad, Ingvar, Iostan, Isleif, Ivar, Jon, Jorund,
Kalf, Karl, Kari, Karlsefni, Ketill, Ketillbjorn, Kjallak, Kjartan, Knut, Kodran, Kolbein, Koll, Kolskegg, Kormak, Kotlell, Kvedulf, Lambi, Leif, Ljot, Lodmunnd, Lyting,
Mar, Magnu, Melkolf, Merlund, Modolf, Mord, Niels, Njal, Njor, Obland, Odd, Oddi, Oddr, Offa, Olaf, Ogmund, Ondott, Onund, Orm, Orn, Ornolt, Ospak, Osvald, Osvif, Osvir, Otkell, Otrygg, Ottar, Ozur, Ragi, Rafn, Ranulf, Ragnald, Ragnar, Rolf, Rollo, Rognvald, Runlof, Ruryk,
Saemund, Sigfus, Sigmunt, Sigtrygg, Sigurd, Sigvat, Sjusta, Skammkell, Skapti, Skarf, Skarphedin, Skeggi, Skidi, Skiun, Skjold, Skokkolf, Snaebjorn, Snorrri, Sofi, Solmund Solv, Sorli, Spjallbude, Starkad, Storolf, Sturla, Styr, Styrbjorn, Starkad, Stein, Steingrim, Steinthor, Stigandi, Styr, Sumarlidi, Surt, Svan, Svart, ...
Flara