1.Przedstaw w maksymalnie 12 zdaniach zasadnicze stanowiska w tzw. sporze o uniwersalia.
Spór o uniwersalia to spór o to w jaki sposób one istnieją jeśli w ogóle istnieją. Uniwersalia to przedmioty ogólne; nazywa się je też powszedni kami. Wyróżniamy 4 główne stanowiska:
Skrajny realizm pojęciowy: uniwersalia istnieją rzeczywiście i samoistnie.
Umiarkowany realizm pojęciowy: uniwersalia istnieją rzeczywiście, ale niesamoistnie - mają byt ufundowany w przedmiotach jednostkowych.
Konceptualizm: uniwersalia istnieją w sposób tylko pomyślany - są znaczeniami nazw ogólnych, czyli pojęciami
ogólnymi.
Nominalizm: istnieją tylko przedmioty jednostkowe - nie istnieją nawet pojęcia ogólne, lecz jedynie nazwy ogólne,
- nazwy ogólne nie mają wyraźnie określonej treści.
2.Dlaczego Platon uważał, że poza światem zmiennych rzeczy istnieje również świat niezmiennych idei?
Idee platońskie istnieją rzeczywiście i samoistnie. Według Platona idee są pozaczasowe, pozaprzestrzenne i niezmienne, są wzorcami rzeczy i są od nich doskonalsze. Rzeczy, które znamy dzięki doświadczeniu są złożone i zmienne. Idee są niezmienne tak samo jak niezmienne są pojęcia, są niezniszczalne i wieczne przez to są niezmienne. Idee istnieją, natomiast rzeczy tylko stają się na wzór idei. Dla Platona idee istnieją poza umysłem i poza przedmiotami fizycznymi
3.Dlaczego Platon uważał, że rzeczy są tylko niedoskonałymi kopiami idei?
Odwiecznie istnieją: idee, materia (rozumiana jako pozbawiony wszelkich jakości substrat) oraz Demiurg. Demiurg ukształtował świat z materii, mając za wzorce idee. Ponieważ jednak tworzywo było niedoskonałe, świat rzeczy jest, jaki jest – rzeczy są niedoskonałymi kopiami idei.
4.Przedstaw w maksymalnie 12 zdaniach, czym różnią się poglądy Platona i Arystotelesa w
sprawie istoty i sposobu istnienia uniwersaliów.
PLATON: przedstawiciel skrajnego realizmu pojęciowego. Uniwersalia w jego koncepcji noszą nazwę idei. Idee istnieją rzeczywiście i samoistnie, są pozaczasowe, pozaprzestrzenne i niezmienne, są wzorcami rzeczy, istnieją poza umysłem i poza przedmiotami fizycznymi.
ARYSTOTELES: przedstawiciel umiarkowanego realizmu pojęciowego. Uniwersalia utożsamiał z istotami gatunkowymi przedmiotów jednostkowych. Uniwersalia istnieją rzeczywiście, bo są zespołami cech przedmiotów jednostkowych, ale niesamoistnie, bo w przedmiotach jednostkowych mają swój “fundament bytowy”.
5.Przedstaw w maksymalnie 10 zdaniach, dlaczego sceptycy uważali, że o żadnym zdaniu nie
możemy rozstrzygnąć, czy jest ono prawdziwe.
Aby wiedzieć, czy zdanie jest prawdziwe, musimy odwołać się do jakiegoś wiarygodnego kryterium prawdy, o którym wiemy, że jest wiarygodne, Kryterium prawdy 1 jest wiarygodne tylko wtedy, gdy wiemy, ze zdanie” Kryterium prawdy 1 jest wiarygodne” jest prawdziwe. Aby wiedzieć, że zdanie “kryterium prawdy 1 jest wiarygodne” jest prawdziwe potrzebujemy kolejnego wiarygodnego kryterium prawdy, o którym również musimy widzieć, ze jest wiarygodne.. I tak w nieskończoność, więc wg sceptyków nie można rozstrzygnąć prawdziwości zdań.
6.Na czym polega tzw. paradoks kłamcy?
Paradoks kłamcy powstaje w wyniku rozważania prawdziwości zdań “samo odnośnych” tj. takich które orzekają swoją wartość logiczną np.. “Zdanie w ramce jest fałszywe”
Zdanie „Zdanie w ramce jest fałszywe” jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy zdanie w ramce jest fałszywe.
Zdanie w ramce jest fałszywe wtedy i tylko wtedy, gdy zdanie „Zdanie w ramce jest fałszywe” nie jest prawdziwe. (prosta obserwacja) Wynika stąd, że: Zdanie „ Zdanie w ramce jest fałszywe” jest prawdziwe wtedy i
tylko wtedy, gdy zdanie „Zdanie w ramce jest fałszywe” nie jest prawdziwe. OTRZYMALIŚMY SPRZECZNOŚĆ !!!
7.Przedstaw mechanizm powstawania tzw. paradoksu kłamcy.
Powodem powstawania paradoksu kłamcy jest “samo zwrotność” zdania, tzn. orzekanie o samym sobie. Przykład: “to zdanie jest fałszywe”. Paradoks kłamcy jest związany z pojęciami takimi jak język przedmiotowy i metajęzyk. W meta języku mówimy o języku przedmiotowym. Zmieszanie ze sobą tych języków powoduje paradoks kłamcy. Rozróżnienie tych stopni językowych powoduje, ze wyżej wymienione zdanie staje się niepoprawne, jednakże uniwersalność języka potocznego dopuszcza takie konstrukcje, przez co powoduje paradoksy tego typu.
8.Proszę przedstawić dwa (dowolnie wybrane) zarzuty kierowane pod adresem klasycznej definicji prawdy.
1.Klasyczna definicja prawdy jest bezużyteczna, albowiem o żadnym zdaniu nie możemy wiedzieć, czy jest ono zgodne z rzeczywistością, czy też nie. Aby to wiedzieć, potrzebujemy wiarygodnego kryterium prawdy, które również musi być poparte innym, wiarygodnym kryterium prawdy.. I tak w nieskończoność ( Argumentacja sceptyków)
2.Klasyczna definicja prawdy jest nieścisła i nie da się uściślić.
9.Dlaczego niektórzy filozofowie uważali, że klasyczne pojęcie prawdy należy zastąpić jakimś
nieklasycznym pojęciem prawdy?
Zarzuty kierowane pod adresem klasycznej definicji prawdy oraz trudności, jakie ona rodzi, były powodami, dla których filozofowie proponowali różne nieklasyczne definicje prawdy. W poszczególnych antyrealistycznych teorii prawdy twierdzili, że prawdziwość polega na czymś innym niż zgodność z rzeczywistością i proponuje się rozmaite nieklasyczne definicje prawdy. Zwolennik definicji nieklasycznej zawiera z nami umowę: odtąd pod pojęciem prawdy będę rozumiał to-a-to. To coś nie jest oznaką zgodności z rzeczywistością; przeciwnie, na tym właśnie polega prawdziwość
10.Co to są epistemiczne teorie prawdy?
W obrębie tzw. epistemicznych teorii prawdy przyjmuje się, że zdanie jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy można uprawomocnić jego akceptację. Dopuszcza się, że zdania różnych typów mogą mieć różne warunki prawomocnej akceptowalnoś...
cukier09876