Druga elegia - Rainer Maria Rilke
P align=left>Druga elegia
Każdy anioł przeraża. Lecz, biada mi, dla waszaśpiewam, o was. Gdzież są dni Tobiasza,gdy jeden z Promieniejących stanął u prostych wrót domu,w na wpół podróżnym stroju i już nie budzący grozy;(młodzieniec wobec młodzieńca, co się przyglądał ciekawie).Gdyby teraz archanioł, straszliwy, wyszedłszy zza gwiazdo krok tylko ku naszej zniżył się stronie, w niebo -wzbite zabiłoby nas własne serce. Kto jesteście?
Wcześnie uszczęśliwieni, ulubieńcy stworzenia,grzbiety gór, jutrzenkowe krawędziewszelkiego początku, pyłki kwitnącej boskości,przeguby światła, galerie, schody, trony,przestrzenie istności, tarcze z rozkoszy, fermentyburzliwej ekstazy, i nagle, odosobnione,lustra, które swą piękność zniknionąna nowo wchłaniają w swe własne oblicze.
Gdyż ogarnięci uczuciem spalamy się, ach, zawszeulatniamy się z naszych oddechem; od drwa płonącego do drwawydajemy woń coraz słabszą. A wtedy ktoś nam powiada:tak, w krew moją wchodzisz, ten pokój, ta wiosnanapełnia się tobą... Daremnie, nas nie zatrzyma,znikamy w nim, wokół niego. A ci, co są piękni,o, któż ich zdoła powstrzymać? Nieustannie powstajepozór w ich twarzy i pierzcha. Jak z pierwszych traw rosaulatnia się z nas to wszystko, co nasze, jak żarz gorącego pokarmu. O, uśmiech, dokąd? O, spojrzenie w górę:nowa, ciepła, nadpływająca falo serca; - biada mi, jednak tym wszystkim jesteśmy. Czy przypadamydo smaku wszechświatom, w których nikniemy? Czy aniołowieprzechwytują to tylko, co z nich jest, naprawdę, czy możejakby z niedopatrzenia na w tym niekiedy swój udziałcząstka naszego bytu? Czyli jesteś tylkotyle wmieszani w ich rysy, ile niepokój w twarzebrzemiennych kobiet? Nie widzą tego w chaosiepowrotu do siebie. (Jakże mieliby dostrzec).
Kochający mogliby to wypowiedzieć cudownie,w powietrzu nocnym, gdyby umieli, gdyż może wszystkonas zataja. Patrz, drzewa są, domyzamieszkiwane przez nas jeszcze trwają. My tylkomijamy obok wszystkiego jak fala powietrza.I sprzysięga się wszystko, by nas przemilczeć, możena wpół jak hańbę, na wpół jak niewyrażalną nadzieję.Kochankowie, wzajemnie zaspokojeni sobą,zapytam was o nasz sekret. Spleceni w uścisku. Czy macie dowody?Patrzcie, i to mi się zdarza, że moje dłoniespoufają się z sobą, albo że moja zużytatwarz w nich znajduje schronienie. To mi dostarcza niecopewności. Lecz któż by odważył się przeto aż istnieć?Ale wy, którzy z zachwycenia drugiej istotyczerpiecie siłę, dopóki ta druga was nie pokona,błagając: już dosyć - ; wy, co pod dłońmidojrzewacie jak dni winobrania, którzy niekiedy giniecie, tylko dlatego, że jednobywa silniejsze: zapytam was w naszej sprawie.Wiem, że wasz dotyk jest błogi, gdyż pieszczota trwa nadal,gdyż miejsce, które osłaniacie, tkwi,nie znika: gdyż w tym, co się dzieje, czujecieczyste istnienie. Tak obiecujecie sobie niemal wiecznośćod uścisku. A jednak, gdy pierwszych spojrzećlęk was opuści, i wytrzymacie tęsknotę przy okniei pierwszą wspólną przechadzkę po ścieżkach ogrodu:kochankowie, czy jeszcze jesteście sobą? gdy usta na usta,kiedy przylegnięcie wzajemne - napój na napój:o, jak pijący odchodzi niezwykle od tego, co czyni.Czyli was nie zdumiała na stelach attyckichpowściągliwość ludzkiego gestu? Czy miłość i pożegnanienie kładą się tak lekko na plecy, jakby stworzonez innej materii niż nasza? Czy pamiętacienieważki dotyk, mimo że w torsach jest siła.Ci powściągliwi wiedzieli: na tyle możemy się zdobyć,ta rzecz jest nasza, tak czuły dotyk; silniejszyjest uścisk bogów. Lecz to bogów sprawa.
Ach, gdybyśmy mogli znaleźć czystą, trwałą, choć wąskądziedzinę ludzką, skrawek urodzajnej ziemimiędzy rzeką a skałą. Gdyż nasze serce wciąż jeszczeprzewyższa nas samych, jak tamci. I nie możemy za nimpodążyć poprzez obrazy, co je łagodzą, aniprzez boskie ciała, gdzie się przemożniej uśmierza.
malgorata