Rainer Maria Rilke.doc

==========================
Nie jesteś niż my bliżej Boga,
jesteśmy wszyscy dalecy od Niego.
Ale cudowne są i błogo-
-sławione Twe ręce przez Niego.
U żadnej z niewiast tak wychylone
nie dojrzewają pod takim powiewem:
ja jestem rosą, ja dniem wionę
ale Ty jesteś drzewem.

Zmęczyłem się dalekim lotem.
Wybacz, nie pomnę w końcu
co On, ogromny, w stroju złotem
siedząc jak w wielkim słońcu,
kazał zwiastować tobie, marząca
(ja tu zmyliłem prawe z lewem).
Patrz: jestem wieść zaczynająca,
ale Ty jesteś drzewem.

Rozpiąłem skrzydła swe ku dniom
najodleglejszym, gdym wzlatał;
teraz przepełnia Twój mały dom
moja ogromna szata.
A jednak czujesz swą samotność
jak nigdy; czy widzisz mnie, nie wiem
bom jest jak powiew, co gaju dotknął,
ale Ty jesteś drzewem.

Anioły wszystkie trwożą się tak
już samych siebie niepomne:
nigdy pragnienie nie było tak
niepewne i tak ogromne.
I może wkrótce Cię poruszy
coś, czego w snach się spodziewasz?
Bądź pozdrowiona, widzę w duszy:
gotowa już, dojrzewasz!

Tyś mi jak wielka brama była,
która się wnet otworzy.
Tyś ucho ku mnie nakłoniła
i moja pieśń się zagubiła
w Tobie jak w wielkim borze.

Tak sen z tysiąca jednej nocy
spełniłem Tobie moim śpiewem.
Bóg spojrzał na mnie: i olśnił patrzący…

Ale Ty jesteś drzewem.