P103.pdf

PRZEKAZ 103

RZECZYWISTOŚĆ DOŚWIADCZENIA RELIGIJNEGO

W szelkie prawdziwie religijne reakcje ludzkie są rozbudzane przez wczesną działalność

przybocznego czci a kontrolowane są przez przybocznego mądrości. Człowiek

otrzymuje pierwszy, superumysłowy dar, kiedy zostaje objęty obwodem Ducha

Świętego, pochodzącym od Stwórczego Ducha Wszechświata i ten Duch funkcjonuje

na długo przed obdarzeniem Boskimi Synami, czy powszechnym obdarzeniem

Dostrajaczami, poszerzając ludzkie poglądy w dziedzinie etyki, religii i duchowości. Po

obdarzeniach Rajskimi Synami, wyzwolony Duch Prawdy przyczynia się w znacznym

stopniu do poszerzania ludzkiej zdolności postrzegania prawd religijnych. W miarę

postępów ewolucji na zamieszkałym świecie, Dostrajacze Myśli biorą coraz większy

udział w kształtowaniu wyższych rodzajów ludzkiej wnikliwości religijnej. Dostrajacz

Myśli jest tym kosmicznym oknem, przez które istoty skończone mogą zobaczyć,

przelotnie poprzez wiarę, pewność i boskość nieograniczonego Bóstwa – Ojca

Uniwersalnego.

Religijne inklinacje gatunku ludzkiego są naturalne, przejawiają się powszechnie i z

pozoru mają naturalne pochodzenie; prymitywne religie zawsze są ewolucyjne w swych

początkach. W miarę rozwoju naturalnego doświadczenia religijnego, okresowe

objawienia prawdy przerywają powoli skądinąd postępujący proces ewolucji

planetarnej.

Dziś na Urantii istnieją cztery rodzaje religii:

1. Religia naturalna albo ewolucyjna.

2. Religia nadprzyrodzona albo objawieniowa.

3. Praktyczna albo współczesna religia, różne stopnie zmieszania religii naturalnych

i nadprzyrodzonych.

4. Religie filozoficzne, wytworzone przez człowieka, albo filozoficznie wymyślone

doktryny teologiczne oraz religie stworzone rozumem ludzkim.

1. FILOZOFIA RELIGII

Jedność doświadczenia religijnego, występująca w grupach społecznych i

narodowych, wywodzi się z identyczności natury fragmentu Boga, zamieszkującego

człowieka. To jest ta boskość w człowieku, która daje początek jego altruistycznym

skłonnościom do opiekowania się innymi ludźmi. Skoro jednak osobowość jest

unikalna – skoro nie ma dwu identycznych śmiertelników – nieuniknione jest, że nie

ma dwóch istot ludzkich, które mogą tak samo rozumieć przewodnictwa i impulsy

ducha boskości, który żyje w ich umysłach. Grupa śmiertelników może przeżywać

duchową jedność, ale ci ludzie nigdy nie mogą osiągnąć jednorodności filozoficznej. I

to zróżnicowanie sposobu rozumienia religijnych myśli i doświadczeń ukazuje fakt, że

teologowie i filozofowie dwudziestego wieku sformułowali ponad pięćset różnych

definicji religii. Praktycznie każda ludzka istota definiuje religię w terminologii swego

własnego, empirycznego zrozumienia boskich impulsów, emanujących z ducha Bożego,

który w niej zamieszkuje i dlatego też takie zrozumienie musi być unikalne i zupełnie

odmienne od filozofii religijnej wszystkich innych istot ludzkich.

Kiedy jeden śmiertelnik zgadza się całkowicie z filozofią religijną swego bliźniego

śmiertelnika, zjawisko takie oznacza, że te dwie istoty miały podobne doświadczenie

religijne w tych kwestiach, które dotyczą podobieństwa ich filozoficzno-religijnej

interpretacji.

Chociaż wasza religia jest sprawą osobistego doświadczenia, najważniejsze jest to,

abyście poznali znaczną liczbę innych doświadczeń religijnych (rozmaite sposoby

rozumienia religii u innych i różnorodnych śmiertelników) tak dalece, żebyście mogli

zapobiec przekształceniu się waszego życia religijnego w życie egocentryczne –

ograniczone, samolubne i niespołeczne.

Racjonalizm popełnia błąd, kiedy zakłada, że religia z początku jest prymitywnym

wierzeniem w coś, po czym pojawia się dążenie do wartości. Religia zasadniczo jest

dążeniem do wartości a potem formułuje system interpretacyjnych wierzeń. Ludziom

łatwiej jest zgodzić się na wartości religijne – cele – niż na wierzenia – interpretacje. I to

właśnie wyjaśnia, dlaczego religia może być zgodna w sprawie wartości i celów, kiedy

skądinąd przejawia konfundujący fenomen, zachowując wiarę w setki sprzecznych

wierzeń – kred. Wyjaśnia to również tą sytuację, kiedy człowiek może zachować swe

doświadczenie religijne w obliczu porzucenia lub zmiany wielu wierzeń religijnych.

Religia trwa, wbrew rewolucyjnym przemianom w wierzeniach religijnych. Teologia

nie tworzy religii; to religia tworzy filozofię teologiczną.

Fakt, że ludzie religijni wierzyli tak bardzo w to, co było fałszywe, nie unieważnia

religii, gdyż religia opiera się na uznawaniu wartości i potwierdzana jest przez wiarę

osobistego doświadczenia religijnego. Religia zatem oparta jest na doświadczeniu i

myśli religijnej, teologia, filozofia religii, jest uczciwą próbą interpretacji tego

doświadczenia. Takie interpretacyjne wierzenia mogą być prawidłowe lub

nieprawidłowe, albo mogą być mieszanką prawdy i błędu.

Świadomość rozpoznawania wartości duchowych jest tym doświadczeniem, które

jest superidealistyczne. W żadnym ludzkim języku nie istnieje słowo, którego można by

użyć na określenie tego „zmysłu”, „czucia”, „intuicji” czy „doświadczenia”, tego, co my

postanowiliśmy nazywać uświadomieniem sobie Boga. Duch Boga, który mieszka w

człowieku, nie jest osobowy – Dostrajacz jest przedosobowy – ale ten Monitor stanowi

wartość, daje przedsmak tej boskości, która jest osobowa w sensie najwyższym i

nieskończonym. Jeśli Bóg nie byłby przynajmniej osobowy, nie mógłby być świadomy,

jeśli byłby nieświadomy, wtedy stałby poniżej człowieka.

2. RELIGIA A JEDNOSTKA

Religia funkcjonuje w umyśle ludzkim i realizuje się w doświadczeniu, zanim pojawi

się w ludzkiej świadomości. Dziecko istnieje około dziewięć miesięcy przed

doświadczeniem narodzin . Jednak „narodziny” religii nie są gwałtowne; jej wyłanianie

się jest raczej stopniowe. Tym niemniej, wcześniej czy później, następują „narodziny”.

Nie wejdziecie do królestwa nieba zanim nie „narodzicie się na nowo” – nie narodzicie

się z Ducha. Wielu duchowym narodzinom towarzyszy sporo duchowych udręk i

dotkliwych zaburzeń psychologicznych, tak jak wiele narodzin materialnych

charakteryzuje się „silnymi bólami” i innymi nieprawidłowościami „porodu”. Pozostałe

duchowe narodziny są naturalne i następuje normalny rozwój człowieka w jego

uznawaniu najwyższych wartości, razem ze wzbogaceniem doświadczenia duchowego,

aczkolwiek żaden rozwój religijny nie pojawia się bez świadomego wysiłku i stanowczej,

indywidualnej determinacji. Religia nigdy nie jest doświadczeniem biernym,

nastawieniem negatywnym. To, co nazywamy „narodzinami religii”, nie jest związane

bezpośrednio z tak zwanym doświadczeniem nawrócenia, czym charakteryzują się

zazwyczaj epizody religijne występujące w późniejszym życiu człowieka, powstałe w

rezultacie konfliktu psychicznego, tłumienia emocjonalnego i zmian w usposobieniu.

Jednak ci ludzie, którzy tak byli wychowywani przez rodziców, że dorastali w

świadomości dzieci kochającego Ojca niebiańskiego, nie powinni traktować nieufnie

tych śmiertelnych braci, którzy mogą osiągnąć świadomość wspólnoty z Bogiem tylko

przez kryzys psychologiczny i wstrząs emocjonalny.

Ewolucyjna gleba umysłu człowieka, na której kiełkują ziarna religii objawionej, jest

tą naturą moralną, która tak wcześnie dała początek świadomości społecznej. Pierwsze

oznaki istnienia natury moralnej u dziecka nie wiążą się z seksem, winą czy dumą

osobistą, ale raczej z odruchami sprawiedliwości, godziwością i z impulsami życzliwości

– pomocną służbą dla bliźnich. I kiedy się pielęgnuje taką wczesną świadomość

moralną, następuje stopniowy rozwój życia religijnego, które jest relatywnie wolne od

konfliktów, wstrząsów i kryzysów.

Bardzo wcześnie każda istota ludzka doświadcza czegoś w rodzaju konfliktu

pomiędzy samolubstwem a swoimi pobudkami altruistycznymi i częstokroć może po

raz pierwszy uświadomić sobie Boga w wyniku szukania nadludzkiej pomocy, przy

rozwiązywaniu takich konfliktów moralnych.

Psychologia dziecka jest z natury pozytywna a nie negatywna. Jest tak wielu

śmiertelników negatywnie nastawionych, ponieważ uczono ich tego. Kiedy się mówi, że

dziecko jest pozytywnie nastawione, odnosi się to do jego odruchów moralnych, do

tych władz umysłowych, których pojawienie się świadczy o przybyciu Dostrajacza

Myśli.

Kiedy się pojawia świadomość religijna, pod nieobecność złego nauczania, umysł

normalnego dziecka rozwija się raczej pozytywnie, dążąc do moralnej prawości i służby

społecznej, zamiast negatywnie uciekać od grzechu i winy. Czasami, choć nie zawsze,

podczas rozwoju doświadczenia religijnego może powstać konflikt, ale zawsze

pojawiają się tutaj nieuniknione decyzje, wysiłki i działanie ludzkiej woli.

Wyborowi moralnemu towarzyszy zazwyczaj większy czy mniejszy konflikt moralny.

I ten właśnie, pierwszy konflikt w umyśle dziecka, występuje pomiędzy popędami

egoizmu a impulsami altruizmu. Dostrajacz Myśli nie lekceważy wartości osobowości

w motywach egoistycznych, działa jednak tak, aby dać lekkie preferencje impulsowi

altruistycznemu, jako prowadzącemu do celu szczęścia ludzkiego i do radości królestwa

nieba.

Kiedy istota moralna postanowi być bezinteresowną i kiedy staje w obliczu bodźca

egoistycznego, jest to prymitywne doświadczenie religijne. Żadne zwierzę nie może

dokonać takiego wyboru; taka decyzja jest zarówno ludzka jak i religijna. Obejmuje ona

fakt uświadomienia sobie Boga i wykazuje istnienie odruchu służby społecznej,

podstawy braterstwa ludzkości. Kiedy umysł wybierze prawy osąd moralny, aktem

wolnej woli, taka decyzja stanowi doświadczenie religijne.

Jednak zanim dziecko rozwinie się w takim stopniu, że może nabyć charakteru

moralnego i tym samym stać się zdolne do wyboru altruistycznej służby, już przedtem

rozwija silną i dobrze skonsolidowaną naturę egoistyczną. I taka właśnie sytuacja jest

podstawą teorii walki pomiędzy „wyższą” a „niższą” naturą, pomiędzy „starym

człowiekiem grzechu” a „nową naturą” łaski. Normalne dziecko bardzo wcześnie w

swym życiu zaczyna się uczyć, że „bardziej błogosławionym jest dawać niż brać”.

Człowiek ma tendencję utożsamiania skłonności do służenia sobie ze swoim ego –

jaźnią. Na odwrót, skłania się utożsamiać wolę bycia altruistycznym z pewnym

wpływem zewnętrznym – z Bogiem. I taki osąd jest prawdziwy, ponieważ wszystkie

niesamolubne dążenia powstają w wyniku przewodnictwa zamieszkującego człowieka

Dostrajacza Myśli a Dostrajacz ten jest fragmentem Boga. Impuls duchowego Monitora

urzeczywistnia się w ludzkiej świadomości jako pobudka do bycia altruistycznym(ą),

ukierunkowanym(ą) na bratnią istotę. Tak to przynajmniej wygląda we wczesnym i

podstawowym doświadczeniu dziecięcego umysłu. Kiedy dorastające dziecko nie

zjednoczy swej osobowości, altruistyczny pęd może rozwinąć się tak dalece, że

spowodować może poważną szkodę dla jaźni. Źle ukierunkowana świadomość może

stać się przyczyną znacznej ilości konfliktów, trosk, smutków i niekończącego się

ludzkiego nieszczęścia.

3. RELIGIA A GATUNEK LUDZKI

Podczas gdy wiara w duchy, sny, oraz różnorodne inne przesądy, ma generalny

wpływ na ewolucyjne początki prymitywnej religii, nie powinniście tutaj przeoczyć

czynnika ducha solidarności, klanowego czy plemiennego. W związkach grupowych

pojawia się ta właśnie sytuacja społeczna, która rzuca wyzwanie egoistyczno-

altruistycznemu konfliktowi, istniejącemu w naturze moralnej wczesnego umysłu

ludzkiego. Pomimo swej wiary w duchy, prymitywni Australijczycy wciąż ogniskują

swą religię na klanie. Z czasem takie koncepcje religijne mają tendencje do uosobienia

się, z początku jako zwierzęta a później jako superczłowiek albo jako Bóg. Nawet tak

słabo zaawansowane plemiona jak afrykańscy Buszmeni, którzy w swych wierzeniach

nie są nawet totemiczni, rozróżniają pomiędzy własnym interesem a interesem grupy –

jest to prymitywne rozróżnianie pomiędzy wartościami tego, co świeckie a tego, co

święte. Jednak grupa społeczna nie jest źródłem doświadczenia religijnego. Niezależnie

od wpływu wszystkich tych prymitywnych czynników na wczesną religię człowieka,

faktem pozostaje, że prawdziwy impuls religijny ma swój początek w autentycznej

obecności duchowej, aktywizującej wolę tak, aby była nieegoistyczna.

Późniejszą religię poprzedzają prymitywne wierzenia w cuda i tajemnice przyrody, w

bezosobową manę. Jednak wcześniej czy później rozwijająca się religia żąda, żeby

jednostka zrobiła jakieś osobiste poświęcenie dla dobra swojej grupy społecznej,

powinna coś zrobić, aby uszczęśliwić i ulepszyć innych ludzi. Ostatecznie,

przeznaczeniem religii jest zostać służbą Bożą i ludzką.

Religia powinna odmienić środowisko człowieka, jednak większość ludzkich religii,

dzisiaj istniejących, jest do tego niezdolna. Środowisko zbyt często ujarzmia religię.

Pamiętajcie, że w religii, we wszystkich epokach, najważniejsze jest doświadczenie,

które jest wyczuciem wartości moralnych i znaczeń społecznych a nie myślenie w

sprawie dogmatów teologicznych czy teorii filozoficznych. Religia rozwija się dobrze

wtedy, kiedy czynnik magii zastąpiony zostaje koncepcją moralności.

Człowiek się rozwijał, poprzez przesądy many, magię, czczenie natury, strach przed

duchami i czczenie zwierząt, w kierunku różnych obrzędów, dzięki którym religijne

nastawienie jednostki stało się oddziaływaniem grupowym klanu. I potem takie

obrzędy zostają zogniskowane i skrystalizowane w wierzeniach plemiennych, a na

koniec te lęki i te wiary zostają uosobione w postaci bogów. Jednak we wszystkich

takich ewolucjach religijnych, element moralny nigdy nie jest zupełnie nieobecny.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: