P106.pdf

PRZEKAZ 106

WSZECHŚWIATOWE POZIOMY

RZECZYWISTOŚCI

N ie wystarcza, żeby wznoszący się śmiertelnik wiedział cokolwiek o związkach Bóstwa

z początkami i przejawami rzeczywistości kosmicznej; powinien on także rozumieć co

nieco ze związków istniejących pomiędzy nim a licznymi poziomami rzeczywistości

egzystencjalnych i empirycznych, rzeczywistości potencjalnych i aktualnych. Ziemskie

ukierunkowanie człowieka, jego wnikliwość kosmiczna i jego orientacja duchowa

zostają generalnie poszerzone przez lepsze pojmowanie rzeczywistości

wszechświatowych oraz przez zrozumienie, w jaki sposób wiążą się one wzajemnie ze

sobą, integrują i jednoczą.

Istniejący obecnie wielki wszechświat i wyłaniający się wszechświat nadrzędny

składają się z wielu form i stadiów rzeczywistości, które z kolei istnieją na wielu

poziomach aktywności funkcjonalnej. Te zróżnicowane byty i potencjały były już brane

pod uwagę w tych przekazach a teraz zostały pogrupowane, dla konceptualnej wygody,

w następujących kategoriach:

1. Niekompletne skończoności . Jest to obecny status istot wznoszących się w wielkim

wszechświecie, obecny status śmiertelników Urantii. Poziom ten obejmuje istnienie

istot stworzonych, od planetarnego śmiertelnika w górę, aż do istot osiągających

przeznaczenie, ale nie obejmuje tych istot. Odnosi się do wszechświatów, od ich

wczesnych, fizycznych początków wzwyż, aż do ustanowienia w światłości i życiu, ale

nie obejmuje poziomu światłości i życia. Poziom ten stanowi obecne peryferie

działalności stwórczej w czasie i przestrzeni. Wydaje się on rozszerzać na zewnątrz od

Raju, gdyż koniec obecnej epoki wszechświata, który będzie oznaczać osiągnięcie

światłości i życia przez wielki wszechświat, będzie też na pewno związany z

pojawieniem się pewnego nowego porządku, rozwojowego wzrostu na pierwszym

poziomie przestrzeni zewnętrznej.

2. Maksymalne skończoności . Jest to obecny status wszystkich istot empirycznych,

które osiągnęły przeznaczenie – to przeznaczenie, które jest objawione jako cel obecnej

epoki wszechświata. Nawet wszechświaty mogą osiągnąć status maksymalny, zarówno

duchowo jak i fizycznie. Jednak określenie „maksymalny”, samo w sobie jest

określeniem relatywnym – maksymalny w relacji do czego? I to, co jest maksymalne,

pozornie finalne, w obecnej epoce wszechświata, może nie być niczym więcej niż

prawdziwym początkiem w terminologii przyszłych epok. Niektóre stadia Havony

wydają się być klasy maksymalnej.

3. Transcendentalności . Ten poziom nadskończony (poprzedzająco) następuje po

skończonym rozwoju. Zakłada przedskończoną genezę skończonych początków i

postskończone znaczenie wszelkich pozornie skończonych zakończeń czy przeznaczeń.

Większa część Raju-Havony wydaje się być klasy transcendentalnej.

4. Ostateczności . Ten poziom obejmuje to, co ma znaczenie we wszechświecie

nadrzędnym i się zazębia o poziom przeznaczenia ukończonego wszechświata

nadrzędnego. Raj-Havona (szczególnie orbita światów Ojca) ma pod wieloma

względami znaczenie ostateczne.

5. Współabsoluty . Poziom ten zakłada rzutowanie empiryczności na pole stwórczej

ekspresji wszechświata supernadrzędnego.

6. Absoluty . Ten poziom oznacza istnienie siedmiu Absolutów egzystencjalnych w

wieczności. Może on także obejmować pewien stopień związanych z nimi dokonań

empirycznych, jeśli jednak to właśnie zachodzi, nie rozumiemy jak, być może przez

kontaktowy potencjał osobowości.

7. Nieskończoność . Ten poziom jest przedegzystencjalny i poempiryczny. Nie

uwarunkowana jedność nieskończoności jest rzeczywistością hipotetyczną, przed

wszystkimi początkami i po wszystkich przeznaczeniach.

Te poziomy rzeczywistości są w obecnej epoce wszechświata wygodną,

kompromisową symbolizacją, dokonaną z punktu widzenia śmiertelnika. Istnieją liczne

inne sposoby widzenia rzeczywistości, z perspektywy innej niż śmiertelnika oraz z

punktu widzenia innych epok wszechświata. Należy zdać sobie sprawę z tego, że

koncepcje tutaj prezentowane są całkowicie względne, względne w tym sensie, że są

uwarunkowane i ograniczone przez:

1. Ograniczenia językowe śmiertelników.

2. Ograniczenia umysłowe śmiertelników.

3. Ograniczony rozwój siedmiu superwszechświatów.

4.Waszą nieznajomość sześciu zasadniczych przyczyn stworzenia super-

wszechświata, co nie jest związane ze wznoszeniem się śmiertelnika do Raju.

5. Waszą niezdolność nawet częściowego zrozumienia punktu widzenia wieczności.

6. Niemożność opisania kosmicznej ewolucji i przeznaczenia, w odniesieniu do

wszystkich epok wszechświata, nie tylko w odniesieniu do obecnej epoki ewolucyjnego

rozwoju siedmiu superwszechświatów.

7. Niemożność zrozumienia przez żadną istotę tego, co naprawdę oznacza

przedegzystencjalne czy poempiryczne – tego, co rozpościera się przed początkami i po

przeznaczeniach.

Rozwój rzeczywistości uwarunkowany jest okolicznościami kolejnych epok

wszechświata. W epoce Havony wszechświat centralny nie doznawał przemian

ewolucyjnych, ale w obecnych epokach wszechświata poddaje się on pewnym

rozwojowym przemianom, spowodowanym jego koordynacją z superwszechświatami

ewolucyjnymi. Siedem rozwijających się obecnie superwszechświatów osiągnie kiedyś

stabilny status światłości i życia, osiągnie granicę swego rozwoju w obecnej epoce

wszechświata. Jednak następna epoka, epoka pierwszego poziomu przestrzeni

zewnętrznej, bez wątpienia uwolni superwszechświaty z ograniczeń przeznaczenia

obecnej epoki. Przepełnienie wciąż się nakłada na dopełnienie.

Istnieją pewne ograniczenia, jakie napotykamy, kiedy próbujemy przedstawić

jednolitą koncepcję kosmicznego rozwoju rzeczy, znaczeń i wartości oraz ich syntezę

na wciąż wyższych poziomach rzeczywistości.

1. PIERWSZY ZWIĄZEK FUNKCJONALNOŚCI SKOŃCZONYCH

Stadium pierwsze, czy pochodzące od ducha stadium skończonej rzeczywistości,

natychmiast znajduje swą ekspresję na poziomie istot stworzonych, jako doskonałe

osobowości Havony. Nawet empiryczne Bóstwo jest tak wyrażone w duchowej osobie

Boga Najwyższego w Havonie. Jednak drugie, ewolucyjne, czasem i materią

uwarunkowane stadia tego, co skończone, stają się kosmicznie zintegrowane tylko w

rezultacie rozwoju i osiągnięć. W końcu wszystkie drugie, czy doskonalące się

skończoności, osiągają poziom równy temu z pierwszej doskonałości, ale przeznaczenie

takie podlega opóźnieniu wskutek istnienia czasowego składnika superwszechświata,

którego pierwotnie nie można znaleźć we wszechświecie centralnym. (Wiemy o

istnieniu trzecich skończoności, ale metoda ich integracji nie została jak dotąd

objawiona).

To superwszechświatowe opóźnienie czasowe, owa przeszkoda w osiągnięciu

doskonałości, umożliwia istocie stworzonej wzięcie udziału w rozwoju ewolucyjnym.

Tak więc pozwala to stworzonemu stać się partnerem Stwórcy w procesie rozwoju tego

właśnie stworzonego. I w tych czasach coraz intensywniejszego rozwoju, to, co

niekompletne, powiązane jest wzajemnie z tym, co doskonałe, przez służbę Boga

Siedmiorakiego.

Istnienie Boga Siedmiorakiego oznacza, że Rajskie Bóstwo zdaje sobie sprawę z

barier czasu w ewolucyjnych wszechświatach przestrzeni. Bez znaczenia, jak daleko od

Raju, jak głęboko w przestrzeni ma swój początek mogąca żyć wiecznie osobowość

materialna, Bóg Siedmioraki tam będzie i będzie się zajmował miłości pełną i

miłosierną służbę prawdy, piękna i dobroci dla takiej, niekompletnej, trudzącej się,

ewolucyjnej istoty. Boska służba Siedmiorakiego sięga do wewnątrz, poprzez

Wiecznego Syna do Rajskiego Ojca i na zewnątrz, poprzez Pradawnych Czasu do

Ojców wszechświatów – Synów Stwórcy.

Człowiek, będąc osobowy i wznosząc się dzięki rozwojowi duchowemu, znajduje

osobową i duchową boskość Siedmiorakiego Bóstwa; istnieją jednak takie stadia

Siedmiorakiego, które nie zajmują się rozwojem osobowości. Aspekty boskości tego

zgrupowania Bóstwa zintegrowane są teraz w związku pomiędzy Siedmioma Duchami

nadrzędnymi a Wspólnym Aktywizatorem, ale ich przeznaczeniem jest wieczne

zjednoczenie w wyłaniającej się osobowości Istoty Najwyższej. Inne stadia Bóstwa

Siedmiorakiego są różnorodnie zintegrowane w obecnej epoce wszechświata, ale ich

przeznaczeniem jest również zjednoczenie w Najwyższym. Siedmioraki, we wszystkich

swych stadiach, jest źródłem względnej jedności rzeczywistości funkcjonalnej w

obecnym, wielkim wszechświecie.

2. DRUGA NAJWYŻSZA INTEGRACJA SKOŃCZONEGO

Tak jak Bóg Siedmioraki funkcjonalnie koordynuje ewolucję tego, co skończone, tak

też Istota Najwyższa ostatecznie syntetyzuje osiąganie przeznaczenia. Istota Najwyższa

jest kulminacją Bóstwa w ewolucji wielkiego wszechświata – w ewolucji materialnej

wokół jądra duchowego i w ostatecznej dominacji jądra duchowego nad krążącymi i

wirującymi sferami ewolucji materialnej. I wszystko to zachodzi zgodnie z

rozporządzeniami osobowości: osobowości rajskiej w sensie najwyższym, osobowości

Stwórcy we wszechświatowym sensie, osobowości śmiertelnej w ludzkim sensie,

osobowości Najwyższej w kulminacyjnym czy całościowym sensie empirycznym.

Koncepcja Najwyższego musi dawać zróżnicowane zrozumienie osoby duchowej,

mocy ewolucyjnej i syntezy mocy-osobowości – zjednoczenia mocy ewolucyjnej z

duchową osobowością i jej zdominowanie przez tą osobowość.

W końcowym podsumowaniu, duch przychodzi z Raju poprzez Havonę. Energia-

materia najwyraźniej rozwija się w głębinach przestrzeni i jest organizowana jako moc

przez dzieci Nieskończonego Ducha, w połączeniu z Synami Stwórcy Boga. I wszystko

to jest empiryczne, jest to proces zachodzący w czasie i w przestrzeni, obejmujący

szeroki wachlarz istot żywych, razem z Bóstwami Stwórcy oraz istotami ewolucyjnymi.

W wielkim wszechświecie opanowywanie mocy przez Bóstwa Stwórcy powoli poszerza

się, tak, aby obejmowało ustanowienia ewolucyjne i stabilizację wytworów czasowo-

przestrzennych i tak zaczyna kwitnąć empiryczna moc Boga Siedmiorakiego. Obejmuje

to całą gamę docierania do boskości w czasie i przestrzeni, od obdarzenia przez Ojca

Uniwersalnego Dostrajaczem, do życiowych obdarzeń Rajskich Synów. Jest to moc

zdobyta, moc wykazana, moc empiryczna; jest ona odmienna od mocy wieczności,

niezgłębionej mocy, egzystencjalnej mocy Rajskich Bóstw.

Ta empiryczna moc, powstająca z osiągnięć boskości Boga Siedmiorakiego, sama

przejawia spajające własności boskości, dzięki syntetyzowaniu – sumowaniu – jako

wszechpotężna moc osiągniętego empirycznie panowania nad rozwijającymi się

wszechświatami. I ta z kolei, wszechpotężna moc, znajduje duchowo-osobową spójność

na sferze pilotującej zewnętrznego pasa światów Havony, w połączeniu z duchową

osobowością havonalnej obecności Boga Najwyższego. W ten sposób empiryczne

Bóstwo dochodzi do szczytu długich, ewolucyjnych zmagań, lokując wytwór mocy

czasu i przestrzeni w duchowej obecności i w Boskiej osobowości, przebywającej we

wszechświecie centralnym.

Tak więc Istota Najwyższa dosięga w końcu całości wszystkiego tego, co się rozwija

w czasie i przestrzeni, lokując te wartości w osobowości duchowej. Skoro stworzeni,

nawet śmiertelnicy, są osobowymi uczestnikami tych majestatycznych procesów, na

pewno będą mieli oni możliwość poznania Najwyższego i dostrzeżenia Najwyższego,

jako prawdziwe dzieci tego ewolucyjnego Bóstwa.

Michał z Nebadonu podobny jest Rajskiemu Ojcu, ponieważ podziela jego rajską

doskonałość; tak samo ewolucyjni śmiertelnicy osiągną kiedyś pokrewieństwo z

empirycznym Najwyższym, gdyż naprawdę będą podzielać jego ewolucyjną

doskonałość.

Bóg Najwyższy jest empiryczny; zatem można doświadczyć go w pełni. Do

egzystencjalnych rzeczywistości siedmiu Absolutów nie można dojść metodą

doświadczalną; tylko rzeczywistości osobowości Ojca, Syna i Ducha mogą być

zrozumiane przez osobowość istot skończonych, dzięki postawie modlitwy-czczenia.

W ukończonej syntezie mocy-osobowości Istoty Najwyższej zawierać się będzie cała

absolutność kilku trójjedności, które mogą być z nią związane i ta majestatyczna

osobowość ewolucyjna będzie empirycznie osiągalna oraz możliwa do zrozumienia

przez wszystkie osobowości skończone. Kiedy wznoszące się istoty osiągną siódme

stadium bytu duchowego, doświadczać w nim będą nowych znaczeń-wartości

absolutności i nieskończoności, zawartych w trójjednościach, tak jak objawiają się one

na poziomach podabsolutnych Istoty Najwyższej, która jest możliwa do doświadczenia.

Jednak z osiągnięciem tych stadiów maksymalnego rozwoju prawdopodobnie trzeba

będzie poczekać, na skoordynowane ustanowienie całego wielkiego wszechświata w

światłości i życiu.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: