Zasady, o których TRZEBA pamiętać, stosując pantomimę jako środek ewangelizacji:
1. Podstawowa cecha pantomimy to schematyczność, pewne przerysowanie, przejaskrawienie. Nie należy tego unikać, dostosowując scenariusze 2. Głosimy Chrystusa jako Pana, nie siebie samych jako wspaniałych aktorów3. Należy dbać o czytelność znaków, stosować powszechnie przyjęte gesty, skojarzenia, symbole 4. Unikać niewłaściwych skojarzeń (np. zakrystia jako piekło, ksiądz grający szatana itp. Nawiasem mówiąc, kapłan W OGÓLE nie powinien brać udziału w pantomimach jako aktor)5. Unikamy wszelkich nawet pozorów profanacji; przy grze w kościele niech ołtarz pozostanie ołtarzem, a nie składowiskiem rekwizytów; podczas przedstawienia nie musimy oddawać czci ołtarzowi czy tabernakulum, ale już schodząc ze sceny nie wolno o tym zapomnieć...6. NIE IDENTYFIKOWAĆ SIĘ Z ROLĄ! (zwłaszcza z rolą szatana, grzechu, alkoholika itp.); przy stosowaniu rekwizytów typu czarny strój, flaszka piwa itp. przygotowywać się do roli dopiero na miejscu, nie przychodzić tak ubranym od razu (szczególnie jeżeli wcześniej uczestniczymy w Eucharystii...)7. Wymieniajmy się rolami - nie może jedna i ta sama osoba w każdej pantomimie grać Boga, inna cały czas szatana itp.8. Pamiętać o wspólnej modlitwie przed rozpoczęciem pantomimy 9. Warunek podstawowy i absolutnie niezbędny: ZAWSZE gramy w stanie łaski uświęcającej!!!
shaumen