Resustytacja - jest to zespól czynności terapeutycznych mających na celu czasowe zastąpienie niewydolnego układu krążenia i układu oddechowego, a co za tym idzie podtrzymanie przepływu utlenowanej krwi, przez naczynia mózgowe i wieńcowe do czasu ewentualnego powrotu własnego krążenia i oddechu.
Zabiegi reanimacyjne podejmujemy w sytuacjach w których dochodzi do zatrzymania funkcji jednego z układów warunkujących życie człowieka. Do takich układów zaliczamy:
Centralny System Nerwowy [ CSN ] odpowiedzialny m.in. za świadomość,
układ krążenia odpowiedzialny m.in. za transport O2, CO2,
układ oddechowy odpowiedzialny za wymianę gazową z otoczeniem.
Zanik funkcji, któregoś z tych układów powoduje stan bezpośredniego zagrożenia życia i w krótkim czasie pociąga za sobą zanik funkcji dwóch pozostałych. Proces ten u ludzi potencjalnie zdolnych do życia może być skutecznie zatrzymany i odwrócony bez żadnych następstw, przy czym decydującą rolę gra tutaj czas.
Zbyt późne rozpoczęcie reanimacji pozwala jedynie na zresuscytowanie chorego.
Reanimacja i resuscytacja oznaczają to samo w sensie wykonywanych czynności natomiast różnią się jeżeli chodzi o efekty. U chorego zresuscytowanego w przeciwieństwie do zreanimowanego nie ma powrotu czynności wyższych CSN, a więc nie ma powrotu świadomości.
W wypadkach nad wodą będziemy mieli najczęściej do czynienia z przypadkiem zatrzymania oddychania. Główną przyczyną jest niedrożność górnych dróg oddechowych. Po upływie minuty następuje utrata przytomności, a po upływie kolejnych pięciu minut następuje zatrzymanie akcji serca.
PAMIĘTAJ! Szanse na skuteczną reanimację maleją stopniowo w miarę upływu czasu. Podjęcie czynności reanimacyjnych w fazie zanikania czynności życiowych może nie dopuścić do zaniku funkcji wszystkich układów i tym samym stwarza szansę pełnego powrotu do zdrowia.
W przypadku pomocy osobie nieprzytomnej, ratownik musi odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań:
Pytanie 1. Czy ratowany jest przytomny ?
Stan przytomności ocenia się na podstawie możliwości lub jej braku w nawiązaniu kontaktu słownego z ratowanym. Brak spełniania poleceń lub odpowiedzi na wołanie ratownika ocenia się jako stan nieprzytomności.
TAK wyklucza bezdech i zatrzymanie krążenia
NIE ratownik zadaje sobie drugie pytanie
Pytanie 2. Czy ratowany oddycha ?
Oddech ocenia się na podstawie obserwacji ruchów klatki piersiowej i stwierdzeniu obecności ruchu gazów oddechowych. Sinica obwodowa, zmiany objętości klatki piersiowej bez wyczuwalnego przepływu gazów oraz świsty oddechowe świadczą o niedrożności dróg oddechowych. U ludzi nieprzytomnych niedrożność występuje najczęściej na poziomie gardła i może być spowodowana zapadaniem się języka lub obcą treścią ( treść żołądkowa, krew, woda, ślina )
TAK sprawdzić drożność dróg oddechowych, ułożyć w pozycji bocznej ustalonej
NIE ratownik wykonuje 2 wdechy i zadaje sobie trzecie pytanie
Pytanie 3. Czy ratowany ma utrzymane krążenie ?
Bada się obecność tętna na dużych tętnicach - szyjnej, udowej, ramiennej (u dzieci):
TAK udrożnić drogi oddechowe i rozpocząć wentylację płuc.
NIE po ułożeniu na twardym podłożu ratownik wykonuje trzy podstawowe zabiegi reanimacyjne według schematu działania.
SEKWENCJA DZIAŁAŃ W TRAKCIE PODSTAWOWYCH ZABIEGÓW RESUSCYTACYJNYCH U OSÓB DOROSŁYCH
Zamieszczone informacje pochodzą ze strony Polskiej Rady Resuscytacji.
Poniżej przedstawiono sekwencję działań stanowiącą Wytyczne 2000 Europejskiej Rady Resuscytacji dla Podstawowych Zabiegów Resuscytacyjnych u Osób Dorosłych. W tekście przyjęto, że za osobę dorosłą uznaje się osobę w wieku 8 lat lub starszą. Nie poczyniono rozróżnienia między osobami płci męskiej i żeńskiej.
Kolory stosowanych krzyży i ich przeznaczenie
Znak czerwonego krzyża może występować w dwóch znaczeniach:
Znak czerwonego krzyża w czasie konfliktu zbrojnego spełnia funkcję ochronną:
stanowi widzialny dowód ochrony wskazując walczącym, że osoby (personel medyczny, delegaci Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, ochotnicy stowarzyszeń krajowych), jednostki medyczne (szpitale, punkty pierwszej pomocy) oraz środki transportu (lądowego, morskiego lub powietrznego) są chronione zgodnie z Konwencjami Genewskimi.
Znak spełnia także funkcję informacyjną, zwłaszcza w czasie pokoju: informuje, że dana osoba, instytucja lub obiekt są związane ze stowarzyszeniem krajowym Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca, Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca lub z Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża.
Każde państwo będące stroną Konwencji Genewskich zobowiązane jest do zapobiegania i przeciwdziałania, w każdym czasie, nadużywaniu znaku. Wszelkie zastosowanie znaku, które nie zostało wyraźnie dopuszczone przez Konwencje Genewskie i ich Protokoły Dodatkowe, stanowi jego nadużycie.
Ochrona znaku czerwonego krzyża jest obowiązkiem Polskiego Czerwonego Krzyża wynikającym: z prawa międzynarodowego, z Ustawy o PCK, regulaminu uchwalonego przez Radę Delegatów Międzynarodowego Ruchu CK i CP, Statutu PCK i uchwał wydanych przez organy statutowe PCK.
Równoramienny czerwony krzyż na białym tle jest znakiem chronionym przepisami prawa międzynarodowego (Konwencje Genewskie o ochronie ofiar wojny z 1949 r.) oraz prawa wewnętrznego (Ustawa o Polskim Czerwonym Krzyżu z 1964 r.) i może być używany wyłącznie przez służby medyczne sił zbrojnych oraz stowarzyszenia krajowe Czerwonego Krzyża.
zgodnie z tymi postanowieniami znak czerwonego krzyża nie może być traktowany jako znak służby zdrowia dla oznaczania przychodni, gabinetów lekarskich, aptek, środków transportu, wyrobów sanitarnych, apteczek, artykułów reklamowych itp., z wyłączeniem działalności prowadzonej przez Polski Czerwony Krzyż
zabronione jest naśladownictwo, tj. używanie znaków, które mogą być mylone ze znakiem Czerwonego Krzyża
W Polsce znak czerwonego krzyża kojarzony jest ze wszelkiego rodzaju pomocą lub usługami medycznymi, gdyż przez wiele lat postanowienia Konwencji Genewskich w tej kwestii nie były powszechnie przestrzegane. Najwyższy czas to zmienić dla dobra wszystkich. Dążymy do tego, by regulacje prawne dotyczące ochrony znaku przestały być w naszym państwie nagminnie łamane. Wszelkie działania podejmowane w tym celu odnoszą się tylko do czerwonego krzyża umieszczonego na białym tle oraz wszystkich jego modyfikacji, które mogą być z nim mylone.
Biały krzyż na zielonym tle
Unia Europejska przyjęła Dyrektywą Rady nr 92/58/EWG specjalny znak na oznaczenie przedmiotów w miejscu pracyzwiązanych z udzielaniem pierwszej pomocy. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 148 poz. 974) wdrożyło tę dyrektywę do prawa polskiego oraz wprowadziło normę dotyczącą wyglądu takich znaków (PN-93/N-01256/03).
Znak ten i jemu pokrewne używane są do oznaczania:
apteczki,
punktu pierwszej pomocy,
noszy,
telefonu alarmowego.
Propagowanie stosowania tego znaku również poza miejscami pracy pozwoliłoby uniknąć wielu nadużyć związanych z oznaczaniem apteczek czy punktów pierwszej pomocy.
Zielony krzyż
Biorąc przykład spośród krajów Europy Zachodniej zielonym krzyżem oznacza się punkty apteczne.
Niebieski krzyż
Większość służb ratunkowych jak na przykład GOPR, WOPR posługuje się niebieskim krzyżem na białym tle wraz z nazwami służb wokół krzyża. Coraz częściej spotyka się znaki do szpitali oznaczone niebieskim krzyżem lub białym krzyżem na niebieskim tle.
Niebieski krzyż sześcioramienny
Na karetkach pogotowia stosuje się krzyż sześcioramienny z eskulapem w środku.
Kristof66