DYREKTYWA 2002-91-WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.pdf
(
191 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - Dyr_2002_91_WE.doc
DYREKTYWA 2002/91/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 16 grudnia 2002 r.
w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175,
ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji
1
,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
2
,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów
3
,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu
4
,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 6 Traktatu wymaga tego, by przy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty
były brane pod uwagę wymogi ochrony środowiska naturalnego.
(2) Zasoby naturalne, do których ostrożnego i racjonalnego odnosi się art. 174 Traktatu,
obejmują produkty naftowe, gaz naturalny i paliwa stałe, będące zasadniczymi źródłami
energii, a także głównymi źródłami emisji ditlenku węgla.
(3) Zwiększona efektywność energetyczna stanowi ważną część pakietu programów i
działań niezbędnych do wykonania i zawartych w Protokole z Kioto. Działania te
powinny być zamieszczane w każdym pakiecie strategicznym, w celu spełnienia
dalszych zobowiązań.
(4) Zarządzanie popytem na energię jest ważnym narzędziem umożliwiającym Wspólnocie
wpływ na światowy rynek i tym samym na bezpieczeństwo podaży energii w średnim i
długim okresie.
(5) Rada w swych konkluzjach z 30 maja 2000 r. i 5 grudnia 2000 r. zaaprobowała plan
działania Komisji w sprawie efektywności energetycznej oraz wymaganych
szczególnych środków dla sektora budowlanego.
1
Dz.U. C 213 E z 31.7.2001, str. 266 i Dz.U. C 203 E z 27.8.2002, str. 69.
2
Dz.U. C 36 z 8.2.2002, str. 20.
3
Dz.U. C 107, 3.5.2002, str. 76.
4
Opinia Parlamentu Europejskiego z 6 lutego 2002 (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym),
wspólne stanowisko Rady z 7 czerwca 2002 (Dz.U. C 197 z 20.8.2002, str. 6) oraz decyzja Parlamentu
Europejskiego z 10 października 2002 (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(6) Sektor mieszkaniowy i usługowy, którego główną część stanowią budynki, obejmuje
ponad 40% końcowego zużycia energii we Wspólnocie i zużycie to rośnie. Tendencja ta
prowadzi do wzrostu zużycia energii, a także emisji ditlenku węgla przez ten sektor.
(7) Dyrektywa Rady 93/76/EWG z 13 września 1993r, w celu ograniczenia emisji ditlenku
węgla poprzez poprawienie efektywności energetycznej (SAVE)
5
, która wymaga od
Państw Członkowskich opracowania, wdrożenia i składania sprawozdań o programach
w dziedzinie efektywności energetycznej w sektorze budowlanym, zaczyna obecnie
ujawniać pewne znaczące korzyści. Jednak dla ustanowienia bardziej konkretnych
działań w celu osiągnięcia dużego niezrealizowanego potencjału oszczędności energii i
zredukowania dużych różnic pomiędzy wynikami Państw Członkowskich w tym
sektorze, potrzebny jest uzupełniający instrument prawny.
(8) Dyrektywa Rady 89/106/EWG z 21 grudnia w sprawie zbliżenia przepisów
ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących
się do wyrobów budowlanych
6
wymaga, aby obiekty budowlane i ich instalacje
grzewcze, chłodzące i wentylacyjne były projektowane i wykonywane w taki sposób,
aby wymagana ilość energii była niska, przy uwzględnieniu warunków klimatycznych
usytuowania i mieszkańców.
(9) Środki służące dalszej poprawie charakterystyki energetycznej budynków, powinny
uwzględniać warunki klimatyczne i lokalne oraz wewnętrzne środowisko klimatyczne, a
także opłacalność. Nie powinny one naruszać innych wymagań podstawowych
dotyczących budynków, takich jak dostępność, ekonomia i zamierzone przeznaczenie
budynku.
(10) Charakterystyka energetyczna budynków powinna być określana na podstawie
metodologii, która może być różna na poziomie regionalnym, obejmującej oprócz
izolacji termicznej inne czynniki, odgrywające coraz ważniejszą rolę, takie jak rodzaj
stosowanych instalacji grzewczych i klimatyzacyjnych, stosowanie odnawialnych
źródeł energii oraz projekt budynku. Powszechne podejście do tego procesu,
realizowane przez wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów o niezależności
gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do wyrównania
reguł w zakresie wysiłków czynionych przez Państwa Członkowskie w celu
oszczędności energii w budynkach i wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli
i użytkowników w zakresie charakterystyki energetycznej na wspólnotowym rynku
nieruchomości.
(11) Komisja zamierza dalej opracowywać normy takie, jak EN 832 i prEN 13790, które
dotyczą systemów klimatyzacji i oświetlenia.
(12) Budynki będą miały wpływ na długoterminowe zużycie energii, stąd też nowe budynki
powinny spełniać minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej,
dostosowane do lokalnego klimatu. Z tego też powodu, przy stosowaniu wskaźników
służących poprawie charakterystyki energetycznej, powinna być stosowana najlepsza
praktyka. Ponieważ zastosowanie alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię nie
5
Dz.U. L 237 z 22.9.1993, str. 28.
6
Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 12. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 93/68/EWG (Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str.
1).
jest generalnie zbadane w pełnym zakresie, powinny zostać rozważone możliwości
techniczne, środowiskowe i ekonomiczne alternatywnych systemów zaopatrzenia w
energię; może to być wykonane przez Państwo Członkowskie na drodze studium
przygotowującego wykaz środków oszczędzania energii dla przeciętnych lokalnych
warunków rynkowych, spełniający kryteria opłacalności. Przed rozpoczęciem budowy
mogą być wymagane szczególne studia, jeżeli środek lub środki okażą się możliwe do
zastosowania.
(13) Większe renowacje budynków istniejących, powyżej pewnej wielkości, powinny być
traktowane jako okazja do podejmowania środków opłacalnych dla poprawy
charakterystyki energetycznej. Większe renowacje są to przypadki, w których koszt
renowacji odniesiony do okrycia budynku i/lub koszt instalacji energetycznej, instalacji
ogrzewania, instalacji ciepłej wody, klimatyzacji, wentylacji i oświetlenia są wyższe niż
25% wartości budynku, wyłączając w to wartość gruntu, na którym usytuowany jest
budynek, lub gdy 25% okrycia budynku podlega renowacji.
(14) Jednakże poprawa ogólnej charakterystyki energetycznej budynku oznacza
niekonieczne pełną renowacje budynku ale może być ograniczona do tych jego części,
które są istotne dla poprawy charakterystyki energetycznej tego budynku i są opłacalne.
(15) Wymagania renowacyjne dla budynków istniejących nie powinny być niezgodne z
zamierzoną funkcją, jakością lub charakterem budynku. Powinno być możliwe
odzyskanie kosztów dodatkowych, zaangażowanych w daną renowację, w rozsądnym
terminie w odniesieniu do spodziewanego okresu istnienia inwestycji, przez
przypadające oszczędności energii.
(16) Proces certyfikacji może być wspierany określonymi programami, mającymi na celu
umożliwienie dokonania poprawy charakterystyki energetycznej. Może być on oparty
na porozumieniach pomiędzy organizacjami akcjonariuszy a jednostką powołaną przez
Państwa Członkowskie. Wykonywany może być przez firmy świadczące usługi
energetyczne, które zgodziły zobowiązać się do podejmowania określonych inwestycji.
Przyjęte systemy powinny być nadzorowane i weryfikowane przez Państwa
Członkowskie, które powinny również ułatwiać stosowanie określonych systemów
zachęcania. Świadectwo powinno opisywać, w możliwym zakresie, aktualną sytuację
dotyczącą charakterystyki energetycznej budynku i może podlegać odpowiedniej
rewizji. Budynki władzy publicznej i budynki często odwiedzane przez ogół, powinny
stanowić przykład, poprzez uwzględnianie rozważań środowiskowych i
energetycznych, i z tego powodu budynki te powinny być poddawane certyfikacji
energetycznej regularnie. Publiczne rozpowszechnienie informacji dotyczącej
charakterystyki energetycznej, powinno być wzmocnione wyraźnym ukazaniem tych
świadectw energetycznych. Ponadto zamieszczanie oficjalnie zalecanych temperatur
wewnętrznych, razem z temperaturą aktualnie pomierzoną powinno zniechęcać do
nadużywania energii w systemach ogrzewania, klimatyzacji i wentylacji. Działania
takie powinny przyczyniać się do unikania niepotrzebnego zużycia energii oraz
zapewnić korzystne warunki klimatyczne wnętrza (komfort termiczny) w porównaniu z
temperaturą zewnętrzną.
(17) Państwa Członkowskie mogą również zaangażować inne środki, nie przewidziane w
niniejszej dyrektywie, aby zachęcić w ten sposób do poprawy charakterystyki
energetycznej budynków. Państwa Członkowskie powinny zachęcać do prawidłowego
zarządzania energią, biorąc pod uwagę intensywność używania budynków.
(18) Ostatnie lata pokazały wzrost ilości systemów klimatyzacji w krajach południowej
Europy. Stwarza to istotne problemy w okresach szczytowego obciążenia
energetycznego, zwiększając koszty elektryczności i psując bilans energetyczny w tych
krajach. Powinno się dać priorytet strategiom poprawiającym charakterystyki
energetyczne budynków w okresie lata. W tym celu powinien nastąpić dalszy rozwój
pasywnych technologii chłodzenia, a przede wszystkim tych poprawiających warunki
klimatyczne wnętrz oraz mikroklimat wokół budynków.
(19) Regularna konserwacja kotłów oraz systemów klimatyzacyjnych przez kwalifikowany
personel, przyczynia się do poprawnego uregulowania kotłów, zgodnie ze specyfikacją
wyrobu a w ten sposób zapewnia optymalną charakterystykę z punktu widzenia
środowiska, bezpieczeństwa i energii. Niezależna ocena całej instalacji grzewczej jest
wymagana wówczas, gdy zmiana mogłaby mieć miejsce ze względów opłacalności.
(20) Bilingi wystawiane mieszkańcom budynków z tytułu kosztów ogrzewania, klimatyzacji
i ciepłej wody, naliczane w proporcji do rzeczywistego zużycia, mogłyby przyczynić
się do oszczędzania energii w sektorze mieszkaniowym. Mieszkańcy powinni mieć
możliwość regulowania ich własnego zużycia ciepła i ciepłej wody, o ile takie środki są
opłacalne.
(21) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jak określono w art. 5 Traktatu,
zasady ogólne przewidujące wymagania w zakresie systemu charakterystyki
energetycznej oraz jego cele, powinny być określane na poziomie Wspólnoty, ale
szczegółowe wdrożenie powinno być zostawione dla Państw Członkowskich,
pozwalając w ten sposób każdemu Państwu Członkowskiemu na wybór reżimu
odpowiadającego w najlepszy sposób jego szczególnej sytuacji. Niniejsza dyrektywa
ogranicza się do minimum wymaganego do osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza
to, co jest dla tego niezbędne.
(22) Powinna być zapewniona możliwość szybkiego dostosowania metodologii obliczeń i
regularnego przeglądu minimalnych wymagań przez Państwa Członkowskie w zakresie
charakterystyki energetycznej budynków ze względu na postęp technologiczny, m.in. w
odniesieniu do właściwości izolacyjnych (lub jakości) materiału budowlanego i dla
dalszego rozwoju normalizacji.
(23) Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z
decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki
wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji
7
,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel
7
Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
Calem niniejszej dyrektywy jest promowanie poprawiania charakterystyki energetycznej
budynków we Wspólnocie, z uwzględnieniem warunków klimatycznych zewnętrznych i
lokalnych oraz wewnętrznych wymagań klimatycznych oraz opłacalności.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania w zakresie:
a) ram ogólnych dla metodologii obliczeń zintegrowanej charakterystyki energetycznej
budynków;
b) zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej nowych
budynków;
c) zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej dużych
budynków istniejących, podlegających większej renowacji;
d) certyfikacji energetycznej budynków; i
e) regularnej kontroli kotłów i systemów klimatyzacji w budynkach oraz dodatkowo oceny
instalacji grzewczych, w których kotły mają więcej jak 15 lat.
Artykuł 2
Definicje
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
1. „budynek”: konstrukcja zadaszona, posiadająca ściany, w której do utrzymania
klimatu wewnętrznego stosowana jest energia; określenie budynek może odnosić się
do budynku jako całości lub jego części, które zostały zaprojektowane lub zmienione
do stosowania oddzielnego;
2. „charakterystyka energetyczna budynku”: wartość energii zużywanej rzeczywiście lub
szacowanej, niezbędnej do spełnienia różnych potrzeb związanych ze
znormalizowanym użytkowaniem budynku, która może obejmować m.in. ogrzewanie,
gorącą wodę do ogrzewania, chłodzenie, wentylację i oświetlenie. Wartość ta może
być odzwierciedlona w jednym lub większej ilości wskaźników numerycznych, które
zostały obliczone z uwzględnieniem izolacji, charakterystyki technicznej i
instalacyjnej, projektu i usytuowania w relacji do aspektów klimatycznych,
wystawienia na słońce i wpływu konstrukcji sąsiadujących, wytwarzania energii
własnej i innych czynników, włącznie z klimatem wewnętrznym, mających wpływ na
zapotrzebowanie na energię;
3. „świadectwo charakterystyki energetycznej budynku”: świadectwo uznawane przez
Państwo Członkowskie lub osobę prawną wyznaczoną przez to państwo, zawierające
charakterystykę energetyczną budynku obliczoną zgodnie z metodologią opartą na
ogólnych ramach podanych w Załączniku;
4. „CPM” (ciepło powiązane z mocą): jednoczesna konwersja pierwotnych paliw w
energię mechaniczną lub elektryczną i cieplną, spełniająca określone kryteria
jakościowe efektywności energetycznej;
Plik z chomika:
kar_pio
Inne pliki z tego folderu:
podstawy_transportu_wilgoci.pdf
(2104 KB)
e_toolkit_brochure_pl.pdf
(950 KB)
wprowadzenie_do_dynamiki_cieplnej_budynkow.pdf
(833 KB)
Co to jest świadectwo charakterystyki energetycznej.docx
(12 KB)
Dyrektywa 200-91-WE..pdf
(423 KB)
Inne foldery tego chomika:
Audiobooki
auto
chemia
Dokumenty
Ebooki
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin