Organy generatywne
Chmiel jest rośliną dwudomową (dwupienną) tzn., że kwiaty żeńskie i męskie występują na oddzielnych roślinach. Uprawia się wyłącznie rośliny żeńskie, które wytwarzają owocostany zwane szyszkami.
Rośliny męskie są na plantacjach i w ich sąsiedztwie niepożądane. Zaleca się więc niszczenie ich, gdyż zapylone szyszki chmielu charakteryzują się gorszą jakością. Chmiel męski uprawia się na izolowanych stanowiskach, wyłącznie dla celów hodowlanych.
Rośliny obupłciowe są zjawiskiem rzadkim i cennym z punktu widzenia hodowlanego, ale niekorzystne na plantacjach produkcyjnych.
Kwiaty męskie, których budowę przedstawia rys. 14, nie tworzą szyszek, produkują natomiast duże ilości pyłku, który przenoszony jest nawet na znaczne odległości. Jedna roślina męska wytwarza około 25-30 min ziarenek pyłku. Zakładając, że tylko co tysięczny pyłek zapyla kwiat żeński dla zapylenia kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu roślin żeńskich potrzebny jest tylko jeden kwiat męski.
Dla chmielu uprawnego istotne znaczenie ma więc powstawanie i rozwój żeńskich kwiatów, kwiatostanów i szyszek. Jednocześnie z wykształcaniem się pędów bocznych u ich podstawy tworzą się zawiązki pąków kwiatowych. Na górnych pędach bocznych tworzą się zarówno zawiązki liści jak i zawiązki kwiatów. Najwcześniej tworzą się kwiaty w górnej części rośliny, przy czym kwitnienie rozpoczyna się mniej więcej na wysokości 3/4 rośliny i postępuje sukcesywnie ku górze i ku dołowi. Więcej kwiatów rozwija się w warunkach pełnego oświetlenia w górnej części rośliny, niż w zacienieniu /dolna cześć rośliny/.
Kwitnienie przypada na drugą dekadę lipca, a rozwój szyszek kończy się mniej więcej w połowie sierpnia. Kwiaty żeńskie tworzą się z zawiązków pąków kwiatowych w kątach liści i zebrane są w grona składające się z 20-60 pojedynczych kwiatów.
Pojedyncze kwiaty żeńskie osadzone są na osi kwiatostanu tzw. osadce, która ma od 8 do 18 załamań. Na każdym załamaniu występują najczęś...
stokar1