sciaga 3.doc

(59 KB) Pobierz
1

1. Ocena skuteczności dezynfekcji palców ręki.

§           Wykonano posiew ze skóry palców na podłoże stałe agar krwawy za pomocą odcisku palca na płytce.

§           Zdezynfekowano palec stosując mydło przez 7 sekund, następnie osuszono papierowym ręcznikiem.

§           Po zastosowaniu dezynfekcji wykonano kolejny posiew na agar krwawy metodą odcisku palca na sektorze płytki.

§           Płytki wstawiono do cieplarki i inkubowano 48 godzin w temperaturze 37°C

Wykonano preparat Grama: Na szkiełku rysujemy 2 kółka flamastrem oraz numerujemy ją. Uprzednio opaloną ezą pobieramy kropelkę soli fizjologicznej o wzorze NaCl i umieszczamy ją odpowiednio w zakresie kółek, na odwrotnej stronie płytki. Na tak przygotowaną płytkę umieszczamy opaloną ezą bakterie (bliżej numerka płytki bakterie z brudnego palca, dalej numerka – bakterie z jamy nosowej). Czekamy do wyschnięcia preparatu i następnie utrwalamy opalając przy pomocy palnika gazowego, w celu zabicia bakterii i przyklejenia ich do płytki. Należy pamiętać aby opalanie wykonywać stroną odwrotną niż umieszczone bakterie. Po utrwaleniu czekamy około 3 minuty, po czym preparat umieszczamy na podstawce i barwimy przy pomocy pipety, co następuje:

-           fiolet krystaliczny (2-3min.),

-           płyn Lugola (1-2min.) oraz płuczemy wodą (bakterie G- stają się bezbarwne,  a G+ barwią się na różowo),

-           alkohol etylowy (30sek.) i płukanie wodą,

-           fuksyna zasadowa (1-2min.) oraz płukanie wodą (bakterie G- są widoczne) i suszenie bibułą.

Tak przygotowane bakterie można oglądać pod mikroskopem, dodając kroplę olejku imersyjnego,  w celu powiększenia 1,2 raza zdolności rozdzielczej mikroskopu.

2. Ocena nosicielstwa gronkowca złocistego:

§           Pobrano własny materiał jałowym wacikiem do posiewów z jamy nosowej

i wykonano posiew na podłoże Chapmana.

§           Płytki inkubowano w cieplarce przez 48 godzin w temperaturze 37°C.

§           Uzyskano wzrost bakterii, które nie odbarwiają podłoża z koloru malinowego na żółty, co oznacza brak występowania gronkowca złocistego.

§           Wykonano preparat metodą Grama.

3. Wykonano posiew redukcyjny bakterii E. coli z hodowli (= metoda izolacji bakterii =  uzyskanie pojedynczej kolonii bakterii):

§           Pobranie materiału z hodowli uprzednio opaloną ezą i wykonanie posiewu na 1/3 podłoża płytki agar zwykły.

§           Ezę opalono i przeciągnięto przez miejsce posiane, po czym rozprowadzenie materiału na kolejnej 1/3 powierzchni płytki, w drugim sektorze.

§           Ezę opalono ponownie, przeciągnięto przez drugi sektor i wykonano posiew

w sektorze trzecim.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1. TESTY wykrywające poszczególne bakterie:

- Gronkowiec złocisty (G+) – SST /Staphy Slide Test/ - pobieramy ezą szczep oraz dodajemy kroplę odczynnika. Jeżeli bakterie będą zlepione, to mamy do czynienia z S.aureus.

- Gronkowiec ropny (G+) – test wrażliwości na bacytracynę – jeżeli bakteria nie rośnie, to substancja na nią działa (hamuje wzrost) i mamy do czynienia z S.pyogenes.

- Dwoinka zapalenia płuc (G+) – test wrażliwości na optochinę – korzystając z odpowiednich krążków możemy stwierdzić, czy bakteria jest S.pneumoniae czy nie.

- Dla pałeczek G- stosuje się podłoże ukierunkowane na kilka ich rodzajów – CPE (rodzaj podłoża) – w zależności od koloru, możemy stwierdzić czy dana bakteria to E.coli (barwi na różowo) czy też Klebsiella pneumoniae (barwi podłoże na zielono).

- Dla grzybów stosuje się podłoże chrom-agar – drożdżopodobne rosną podobnie jak bakterie, natomiast Candida albicans rośnie na zielono.

 

2.SZEREGI BIOCHEMICZNE:

- Obejmują od 20 do 35 reakcji, przy czym jest podział na reakcje fermentacji, syntezy i rozkładu tlenowego (np. hydroliza).

- Uwzględnia się cechy fizjologiczne, jak np. zdolność bakterii do ruchu.

- Kolory: G+ barwią,  natomiast ujemne pozostają bezbarwne.

 

3. AUXOGRAMY:

- Testy asymilacyjne /asymilacja – wykorzystanie jednego związku organicznego jako jedynego źródła węgla/,

- Do probówek dodany jest jeden związek organiczny, na którym odbywa się wzrost bakterii (podczas wzrostu probówka jest zmętniała, natomiast gdy nie rośnie – probówka pozostaje bezbarwna),

- Są to 32 testy (w naszym przypadku ID32GE).

- Testy te wykonuje się dla pałeczek G- i dla grzybów, nie ma natomiast dla  pałeczek G+.

 

Główne metody oznaczania lekowrażliwości:

1. METOSY JAKOŚCIOWE:

a) dyfuzyjno - krążkowa

§           Wykorzystuje się standardowe podłoże MH, stałą gęstość bakterii (5×105/ml) oraz stałą temperaturę 35°C.

§           Nakładamy krążki z antybiotykami oraz inkubujemy od 16 do 24h.

§           Wynik: jeśli bakteria jest wrażliwa – pusta strefa wokół szczepu bakterii.

§           Oznaczenia: Bakteria oporna – R, Wrażliwa – S, Średnio wrażliwa – I.

b) metoda ATB:

§           Stosuje się 2 stężenia antybiotyku, mniejsze i większe; (gdy bakterie nie rosną na żadnej z próbek – bakteria jest wrażliwa; gdy na jednej z próbek obserwujemy wzrost – bakteria jest średnio wrażliwa; gdy na obu próbkach rośnie – bakteria jest oporna).

§           Do odczytu wyników służy odpowiednie oprogramowanie komputerowe.

2. METODY ILOŚCIOWE (określa się MIC w mg/l  - minimalne stężenie hamujące – w porównaniu do odpowiednich norm):

a) E - testy

§           Są najczęściej używane,

§           Określa się MIC dla antybiotyku.

b) metoda rozcieńczeń antybiotyku:

§           Do uprzednio przygotowanych próbek z bakteriami dodajemy  różne stężenia antybiotyku, przy czym każdy kolejny antybiotyk ma stężenie 2-krotnie od poprzedniego.

§           Pierwsze stężenie, na którym bakterie nie rosną to MIC.

3. TESTY SPECJALNE i oznaczanie szczepów alarmowych:

a) dla pałeczek G+ metodą oznaczania są E- testy:

- Szczepy alarmowe można określić na podstawie nazwy, np. Salmonella

  czy prątek gruźlicy,

- Bakteriami o zmienionej oporności na antybiotyki są:

-           Gronkowiec złocisty: MRSA – medycylino – oporny,

                                   VISA – wankomycyno – średnio wrażliwy,

                                    VRSA – wankomycyno – oporny.

-           Paciorkowiec kałowy VRE – wankomycyno – oporny Enterococcus,

-           Dwoinka zapalenia płuc PRSP (penicylino – oporny).

b) dla pałeczek G- (wraz z MRSA) stosuje się testy specjalne, głównie testy dyfuzyjno – krążkowe:

§           ESBL+: oporność na penicyliny i cefalosporyny,

§           MBL+: oporność na karbopenemę.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DIAGNOSTYKA MIKROBIOLOGICZNA:

1) I gr. – metody posiewowe: pobranie materiału i hodowla drobnoustroju, np. na hodowlach tkankowych czy komórkowych:

-           materiał od pacjenta na podłożu płynnym lub płytkowym,

-           bulion,

-           zestalenie bulionu – związane z agarem (większość na krwawym; ogólnie jest agar krwawym namnażający i zwykły)

-           podłoża wybiórczo namnażające – hamują wzrost zbędnych bakterii, możliwość odróżnienia bakterii;

-           Chapmana – czynnik hamujący, zwykła sól kuchenna w st.7,5% (wybiórczo różnicujace).

Schemat metody posiewowej:

-           materiał od pacjenta

-           preparat,

-           posiew na podłożu

-           uzyskanie poj. Kolonii (na podstawie wyglądu),

-           kolejny preparat (testy do różnicowania),

-           izolacja – uzyskanie pojedynczych kolonii (tylko na p.stałym),

-           identyfikacja – szeregi biochemiczne, metody antybiogramu,

-           oznaczanie wrażliwości na antybiotyki (antybiogram).

 

2) II gr. – metody serologiczne:

W przypadku d-ustrojów, których nie da się wyhodować na podłożu, nazwę otrzymujemy podczas badania serologicznego. Klasyfikuje się wg IgG i IgM (IgM powstają tylko wtedy, gdy d-ustrój znajduje się w organizmie). Kryteria:

-           dla IgM -  wyszukanie p – ciał przeciwko konkretnej bakterii,

-           dla IgG – 2 razy pobiera się surowicę (4-krotny wzrost miana p – ciał w odstępie 7/10 dni), którą bada się jednocześnie, przy czym przy 2.surowicy powinno być 4x więcej p – ciał,

np. badanie w kierunku kiły i HIV (najczęściej stosuje się odczyn tani; musi wyjść odczyn dodatni – 100% lub ujemny; w 2. turze powtarza się tylko wyniki dodatnie. Najprostszy odczyn – aglutacyjny – zlepianie się dużych cząstek – surowicę rozcieńcza się w soli fizjol., dodaje antygen, ogrzewa w cieplarce i obserwacje).

 

KIŁA – I ETAP:

- odczyn VDRL – subst. występująca w sercach wołowych (kardiolipina) ma 1 miejsce wiążące (determinanta) identyczne jak krętki kiły, tzw. antygen zastępczy.

- kardiolipina na szkiełku + surowica pacjenta = r-cja precypitacji (bakterie rozpuszczają się),

- VDRL+ : może być kiła lub ciąża, zapalenie płuc wywołane przez Mycoplasmę,

   VDRL- : zdrowy pacjent.

II ETAP:

- choroby kolagenozy, cukrzyca – trzeba powtórzyć

- kardiolipina ma determinante antygenową jak krętek ale oprócz tego ma 10 innych, które mogą wchodzić w reakcje z innymi p – ciałami.

...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin