Seneka
„Fedra”
- pieśń myśliwska Hippolita udającego się na łowy, skierowana do drużyny myśliwskiej
- prolog: I część – modlitwa do Diany, patronki łowów; II część – właściwy prolog dialogiczny (Fedra z Piastunką). Fedra opuszczona przez męża odczuwa smutek i gorycz, jest opanowana przez namiętność (rodowe dziedzictwo); Piastunka potępia kazirodczy związek jako czystą żądzę. Fedra szaleje z miłości i chce się udać za Hippolitem na polowanie (a ten po matce – Amazonce odziedziczył nienawiść do kobiet). Przerażona Piastunka postanawia zostać pośredniczką między macochą a pasierbem.
- Pieśń Chóru o rozrzucającym po świecie strzały miłości Kupidynie
- Rozmowa Piastunki z Hippolitem, przekonuje młodzieńca do korzystania z szaleństw młodości, starą prawdą stoicką jest życie w zgodzie z naturą. Hippolit odpowiada, że najwolniejszy jest ten, kto porzucił miasto dla lasów, mówi o wieku pierwszym, w którym ludzie żyli wraz z bogami, kiedy nie było żądzy, złota, chciwości, za to była ufność. Przykładem okropnej kobiety jest Medea. Przybyła Fedra błaga Hippolita o litość; ten obawia się powrotu Tezeusza z piekieł (ma moc opuszczenia piekła). Hippolit jest oburzony wyznaniem miłosnym, zwraca się do Jowisza, Heliosa, Tytanów o reakcję; w porywie chce zabić Fedrę, lecz porzuca miecz i ucieka
- Pieśń Chóru – podsumowanie dotychczasowych wydarzeń i wstęp do następnych; opis urody Hippolita, niebezpieczeństw związanych z męską urodą, zabiegów Diany i nimf o Hippolita
- Wraca Tezeusz, który denerwuje się oschłością skrywającej tajemnicę Fedry. Tezeusz zobaczywszy miecz Hippolita myśli, że ten pohańbił Fedrę i postanawia zemścić się.
- Pieśń Chóru, który podkreśla niesprawiedliwość sił władających światem w stosunku do losu ludzkiego; włada nim ślepy los, często łaskawy dla złych, a okrutny dla dobrych
- Przychodzi posłaniec z wiadomością o śmierci Hippolita stratowanego przez własnego konia; Tezeusz rozpacza nad utratą syna
- Chór przeciwstawia spokojne życie „mieszkańca ubogiej chatki” życiu dostojników w pałacach
- Fedra rozpacza nad rozszarpanym ciałem pasierba, wbija sobie w piersi miecz: „oto miecz sprawiedliwy otwarł pierś bezbożną / cieniom męża bez skazy w ofierze krew płynie”. Tezeusz nie wie co czynić, ma wątpliwości; zrozumiał winę Fedry i zastanawia się, gdzie ją pochować: „ją trzeba gdzieś zakopać / niech ziemia będzie ciężka jej głowie bezecnej”
lorelai003