- Drago, gdzie masz czarne cienie?- do klubowej łazienki wpadł zdyszany, wysoki brunet o ciemnych oczach.Pomieszczenie było dosyć brudne, ale ze względu na to, że miały do niego wstęp tylko zespoły, stanowiło jedyne w miarę nadające się do make-upu miejsce w całym lokalu. On sam nie był zbytnio imponujący, ale gdzieś trzeba było zacząć.Nie wszystkim pisane są od razu wielkie sceny z tysiącami świateł.- No zgaduj, Bren – mruknął w odpowiedzi równie wysoki chłopak o wyglądzie anorektyka, który uporczywie wpatrywał się w swoje odbicie. Lustro było tak obtłuczone, że był niemalże zabawny próbując znaleźć jakiś kawałek, w którym można było się przejrzeć i nie dostać przy okazji szału.Uniósł brwi i delikatnie roztarł kredkę wraz z czerwonymi cieniami, akcentując swoje duże, zielononiebieskie oczy. Poprowadził jeszcze wzdłuż czarne kreski, nadając im bardziej tajemniczy, koci wygląd, po czym odłożył wszystkie kosmetyki na umywalkę i przyjrzał się sobie.Bren oparł się ciężko o framugę świadomy tego, że kiedy Drago wykonuje swój artystyczny makijaż lepiej mu nie przeszkadzać.Czekał grzecznie na swoją kolej.Ale czekanie to nie było nieprzyjemnym. W gruncie rzeczy wszyscy członkowie „No Mercy” mieli dzisiaj dobre humory, jak to zwykle bywa przed koncertami. Co prawda od czasu do czasu zdarzały się jakieś sprzeczki, a klub nie powalał urodą, ale ostatecznie atmosfera była przyjemna, klimatyczna i trochę napięta. Czyli dokładnie taka, jaką kochali, jaka ich kręciła.Pomijając jednak wszystko inne, Bren lubił patrzeć na Drago i obserwowanie jego zwyczajnej, dziennej „toalety” nie było dla niego męczące. Wręcz przeciwnie.Nie miał jakiś tam skłonności homoseksualnych, przynajmniej nie za bardzo, ale potrafił docenić zarówno damską, jak i męską urodę. A zgrabna, szczupła sylwetka chłopaka zawsze mu się podobała. Drago był w „No Mercy” wokalistą i czasem ludzie zastanawiali się, czy on naprawdę jest tam ze względu na głos, czy raczej na...coś innego. Nie śpiewał źle, właściwie dosyć specyficznie i całkiem ciekawie, dodając zespołowi interesującej nutki. Uroda Drago jednak była co najmniej zastanawiająca.Miał 19 lat, czarne, proste włosy za ramiona, oczy o wyjątkowym, zielononiebieskim odcieniu i niesamowicie wręcz kobiece rysy. Jego twarz była ładna i pociągła, usta pełne i gładkie , a ostrzej zarysowane kości policzkowe nadawały jej jakiegoś osobliwego majestatu.W dodatku trzeba było mu przyznać, że doskonale wiedział, jak swoje atuty podkreślić za pomocą odpowiedniego makijażu.Cerę miał naturalnie jasną , prawie białą, tak, że zazwyczaj nawet nie kłopotał się z pudrowaniem, czy innymi tego rodzaju rzeczami.Nie było w nim jednak plastikowego, nieprawdziwego wdzięku, jakim emanowała tandetna uroda- i chyba właśnie to czyniło go w oczach innych tak interesującym.- Skończyłem- rzucił nagle Drago, wyrywając Brena z zamyślenia. – Jak ci się podoba?Miał przy tym tak stanowczą minę, jakby chodziło o jakąś sprawę życia i śmierci, a nie o pomalowane tak czy inaczej oczy.Zawsze zachowywał się w ten sposób, kiedy był zdenerwowany.Bren uśmiechnął się nieznacznie, wyciągając z kieszeni paczkę papierosów.- Okropnie – odparł z uśmieszkiem, zapalając papierosa.Był to oczywiście blef, gdyż Drago nigdy nie malował się brzydko. A tym razem wyglądał wyjątkowo dobrze…niemalże magicznie. Czerwono-czarny makijaż komponował się doskonale z jego ubraniami- obcisłymi, skórzanymi spodniami i siatkowaną koszulą, na którą narzuconą miał jeszcze drugą. Wyglądał demonicznie.Bren jednakże nie lubił tracić okazji do podroczenia się z nim. Wolał to od głupich komplementów.Wokalista zmarszczył brwi na tą opinię.- Akurat- syknął.A z jego tonu jasno wynikało, że tym razem nie ma ochoty na żarty.Bren nie przywiązywał do tego wagi. Nie był specjalnie strachliwy, poza tym miał mocną, potężną budowę, jak przystało na perkusistę. Rzadko kiedy odczuwał potrzebę hamowania swoich słów z obawy przed czymkolwiek.Nie zmieniało to jednak faktu, że ani razu nie przeszło mu nawet przez myśl, żeby swoją siłę wykorzystać przeciwko Drago, czy innym jego pokroju.Zaśmiał się z tonu wokalisty.- No i o cóż ci chodzi, co? – dopytywał czarnowłosy, zbliżając swoją twarz coraz bliżej twarzy Brena, tak, że już prawie dotknęli się nosami.- Skoro wiesz, że ładnie, to po co pytasz, co?A kiedy Drago przez chwilę się nie odzywał, dodał:- Żebym cię chwalił! – uśmiechnął się triumfalnie.Drago nie mógł już powstrzymać lekkiego uśmiechu.- Jak ci się nie podoba, to zmyję… - palcem dźgnął Brena delikatnie w brzuch i odwrócił się w stronę lustra. – Mogę się nawet przebrać, jeżeli szanowny pan nie wyraża zgody na taki ubiór – wystawił mu język.- Ohoho – perkusista szybkim ruchem złapał go za ramię i przyciągnął do siebie. – Przebrać to się akurat możesz, byleby przy mnie.- Chciałbyś- Drago zgrabnie uwolnił się z jego uchwytu ze śmiechem.- Makijaż jest dobry… A ciuchy… No, no.. ewentualnie mogą być… - przyznał w końcu Bren udając obojętność.Zaśmiali się obaj.- Idę do przebieralni, do Clive’a – rzucił jeszcze wokalista, wychodząc. – Pomaluj się i przyjdź do nas.***Przebieralnia była małym pomieszczeniem o szarych, popękanych ścianach. Wisiało tutaj kilka dużych luster, stały szafy na ubrania, w których nikt raczej nie ryzykował trzymania rzeczy, stara kanapa, mały stolik i krzesła. Na kanapie z zamkniętymi oczami leżał Clive, gitarzysta ‘No Mercy’.Drzwi uchyliły się i do środka wszedł Drago. Już z zewnątrz usłyszał delikatne tony ‘Fade to Black’ Metallicy.- Jak ja nie lubię tej piosenki… chociaż intro jest piękne- westchnął, jednak po chwili zauważył, że Clive najwyraźniej śpi, więc zamilkł.Gitarzysta jednak otworzył oczy.- O, Drago. Ładnie się pomalowałeś- uśmiechnął się, podnosząc nieco i opierając na łokciach.- Nie chciałem cię obudzić, kotku- szepnął Drago robiąc śmieszną minę.- Wcale nie spałem – ziewnął Clive, po czym wyciągnął ręce w jego stronę– Chociaż i tak możesz mnie przeprosić, jeśli masz ochotę.Drago zaśmiał się.- Zawsze mam… Ale poczekaj…- rozejrzał się po pomieszczeniu – Najpierw zmienię tą płytkę na coś milszego- dodał, napotykając ciemne oczy Clive’a.Podszedł do swojego plecaka robiąc celowo koło wokół kanapy, a poruszał się przy tym tak lekko i zgrabnie, jakby w ogóle nie był materialny.Drago doskonale wiedział, w jaki sposób chodzić, żeby wzbudzić podziw, współczucie, pożądanie… Panował nad swoim ciałem, gestami, tonem głosu. Był mistrzem w te klocki.Kucnął koło plecaka wyciągając kilka płyt, jednocześnie jednak ustawił się plecami dokładnie na wprost oczu Clive’a.Gitarzysta zdawał sobie sprawę, że to taki mały teatrzyk; podziwiał go, ale też…Nie dawał przejąć nad sobą kontroli.To była walka na … próżność, w imię zasady- jestem lepszy, nie złamiesz mnie.Ta pewnego rodzaju rywalizacja trwała między nimi od początku i chyba była głównym powodem, który trzymał ich tak blisko siebie.Wyzwania.- Nightwish… nudny trochę….jak na teraz… co?- spytał ni to sam siebie, ni to gitarzysty. Jakby przez przypadek przejechał dłonią po własnym biodrze.- O… już wiem! – odwrócił się, machając jakimś CD – Potrzeba nam tutaj czegoś bardziej odprężającego.Clive uśmiechnął się, kiedy usłyszał pierwsze dźwięki piosenki.
Calling tears from deep inside, oh, you're so exquisiteAnd in the mirror, all midnight eyesOh, if I could remain, but it's just a visitAll midnight eyes read "vacancy"Twisted, twisting
Drago podszedł do niego powoli, jakby mieli dla siebie całą wieczność i z gracją, na jaką stać było tylko jego, usiadł Clive’owi na kolanach. Gitarzysta oplótł jego wąską talię ramionami, na co Drago odpowiedział delikatnym dmuchnięciem mu w ucho.Byli do siebie właściwie podobni z wyglądu, zbliżonego wzrostu i postury. Clive był może o trzy, cztery centymetry wyższy. Także miał czarne, proste włosy, lecz nie tak długie, jak Drago; sięgały odrobinę nad ramiona. Jego uroda co prawda cechowała się kobiecą nutką, miała jednak w sobie coś nieodparcie drapieżnego. Wręcz wzbudzał obawę.Byli parą już jakiś czas, razem założyli ,,No Mercy” i znaleźli resztę ekipę- perkusistę Brena, który był starym znajomym Clive’a ze szkoły i grającego na basie Erica.Samą muzykę ,, No Mercy’’ trudno było zaklasyfikować do jakiegoś określonego gatunku.Inspirowali się zarówno gotykiem, jak i punkiem czy japońskim rockiem. Grali różnorodnie i ekspresyjnie, a swoimi utworami starali się wyrażać to, co naprawdę czują, co przeżyli, o czym marzą. Muzykę traktowali jako coś osobistego; lepszy świat, w którym mogą być wolni, który ich nie ograniczał.
To the lovely dancing lights, I begged, "May I cut in?"But they never stopped playing "their song"Of a joyous song they sing, I've heard whispersOn a freezing note, I resonate
Kiedy byli blisko siebie czas zdawał się być niepotrzebny, nawet nieobecny; wszystko wokół było inne… prostsze… piękniejsze.Głos Drago przerwał ciszę w jakiś brutalny sposób.- Już za godzinę koncert- stwierdził, zerkając znad ramienia Clive’a na zegar. – Ćwiczyłeś coś?- Przecież mieliśmy dzisiaj próby – odparł gitarzysta z czymś na kształt pretensji w głosie.- No niby tak, ale…
Just like romantic verses, just like a joyous endJust like a memory, it twists meJust like romantic verses, just like a joyous endTwist...
Nie zdążył dokończyć, gdyż nagle usta gitarzysty zetknęły się z jego własnymi. Pocałunek był delikatny, ale zdecydowany.
…twisting meYou land as lightly as the new snow, cinematicOnto the melting boy, and melt awayYou light as gently, you're so cinematicBathed in your radiance, I melt*
-… Ale ciągle obawiasz się, że wypadniemy nie tak, jak trzeba- uśmiechnął się Clive, oddalając wargi o kilka milimetrów.-O was jestem spokojny, o siebie za to tak średnio- przyznał Drago z lekkim rumieńcem, uciekając wzrokiem na bok. – Mam dzisiaj problemy z głosem. Cały czas..- Nie słyszałem, żebyś jakieś miał.Wokalista trącił jego nos swoim w odpowiedzi.- Poćwiczysz jeszcze ze mną jeden utwór? – spytał.Clive przejechał dłonią po jego plecach; od szyi, wzdłuż kręgosłupa, aż po pasek od spodni.- Szczerze mówiąc miałem nadzieję, że poćwiczymy coś innego- westchnął przekornie, doskonale zdając sobie sprawę, że będzie musiał poczekać.- To po koncercie – uśmiechnął się Drago, całując go w policzek.- Czego ja bym ci odmówił, to nie mam pojęcia…Nagle drzwi przebieralni lekko skrzypnęły i pojawił się w nich elegancko ubrany mężczyzna w dobrej jakości garniturze. Poprawił okulary i zapalił papierosa.Jego powierzchowność sprawiała wrażenie poważnej i surowej; chłodnym wzrokiem omiótł pomieszczenie zatrzymując się na przytulonej parce.W jednym momencie chciał obrócić się i wyjść, ale porzucił ten pomysł. Przyjrzał im się przez chwilę.Wyglądali jakoś tak… W zasadzie nie wiedział, jak to określić. Mieszanka bieli i czerni, odważnych ubrań i unosząca się w powietrzu aura tego „czegoś”, co niezaprzeczalnie było między nimi. Jak rzeźba.Nowoczesna, prowokacyjna sztuka.Tak; wiedział o nich parę rzeczy, choć na początku zdawało mu się, że ta cała otoczka pod tytułem „Drago i Clive są parą” jest tylko chwytem pod publikę, zastosowanym dla wybicia się zespołu.Musiał jednak przyznać, że nie obnosili się z tym aż tak ostentacyjnie…Chyba otworzył drzwi ciszej niż myślał, gdyż zupełnie nie zauważyli jego obecności. Drago wciąż siedział na kolanach Clive’a przypatrując się gitarzyście z łagodnym uśmiechem, ten głaskał go po włosach, przesypując czarne kosmyki między swoimi szczupłymi palcami.Leciała muzyka.Był prawie pewien, że nie udają. Jak można dotykać się w taki sposób na pokaz?A nawet jeśli… to nie miało żadnego znaczenia.Nastrój prysnął, gdy Clive muskający szyję Drago nagle zauważył gościa, z zaskoczenia zrzucając nieświadomego wokalistę na podłogę.Chłopak uderzył o ziemię z wdziękiem spadającego worka kartofli.- Co ty wyprawiasz do cholery?! – krzyknął. Po chwili jednak zdał sobie sprawę, że winowajca nawet na niego nie patrzy. Skonsternowany odwrócił głowę w stronę drzwi.- Pan… Wright… - szepnął z niedowierzaniem, czując postępujący rumieniec. – Co pan…W ułamek sekundy przez myśl Drago przeszło, że przez ten niepewny ton złamał swoją podstawową zasadę: obojętnie, dumnie i wyniośle.- Jestem tutaj tylko gościem. Zostałem zaproszony przez przypadek, nie biorę także żadnego udziału w organizacji dzisiejszego wieczora, nie ma się o co obawiać.Adam Wright był powszechnie znanym, wpływowym człowiekiem świata show-biznesu, znanym producentem i sponsorem. Brał pod swoje skrzydła wiele obiecujących młodych zespołów i organizował im start, jakiego pozazdrościć mogłaby każda wschodząca gwiazda.Zwykle pojawiał się, jeżeli już się pojawiał, na wielkich koncertach i imprezach.A kiedy się pojawiał, wszyscy starali się o jego uwagę.Drago zwykle nie tracił nad sobą kontroli, ale teraz był po prostu zbyt zszokowany, żeby racjonalnie myśleć. Jak to w ogóle możliwe, że ten człowiek stał teraz przed nimi, że będzie słuchał ich występu? Przecież…Ale wtedy przypomniał sobie, że widział już go w paru miejscach wcześniej. Może to jego nowy sposób szukania nowych talentów? „Byłoby dobrze” – pomyślał wokalista.W jednej chwili poczuł, że wstępują w niego jakieś nowe siły. Wstał, otrzepał spodnie i przywołał na twarz jeden ze swoich najładniejszych uśmiechów.- To w takim razie będzie pan na naszym koncercie, tak? – zagadnął, odgarniając włosy za ucho.- Z tego, co mi wiadomo, to jest niezupełnie was koncert – odparł mężczyzna chłodnym tonem.To zbiło wokalistę nieco z tropu.- Nie tyle nasz koncert, co nasz występ…będzie tam jeszcze kilka innych zespołów, ale..- Nawet sporo innych. Jesteście 5 na liście, jeśli dobrze pamiętam?- To jeszcze nic nie znaczy – syknął Drago.- Czyżby…Wokalista na wpół zdając sobie sprawę, co robi, podszedł do producenta i wbił w niego spojrzenie swoich zielonkawych oczu.- Mnie nie obchodzi, w którym miejscu zostaliśmy wpisani na listę – odparł sucho – Liczy się to, że gramy tak, jak chcemy i gramy dobrze.Wright spokojnie zaciągnął się papierosem, najwyraźniej ignorując tą uwagę. Czuł irytację wokalisty, jego pragnienie sławy zmieszane z dumą i pewnością siebie. Drago najprawdopodobniej był typem człowieka, którego ciężko sobie podporządkować….przynajmniej na pozór.Uśmiechnął się w duchu, na zewnątrz zachowując jednak niewzruszone oblicze.- Nie ważne, nie mam czasu na rozmowy z tobą – odparł po chwili jakby zamyślony – Tak naprawdę to szukam kogoś. Żegnam.I wyszedł.Drago i Clive spojrzeli na siebie zdziwieni.***Ale Wright w rzeczywistości nie szukał nikogo. Wszedł dokładnie tam, gdzie chciał, po to, czego chciał i to mu wystarczyło do pełnej satysfakcji.„Interesujące… bardzo interesujące” – myślał raz za razem, gdy idąc ciemnym korytarzem przywoływał w myślach postać Drago.Dokładnie taki, jakim wydawał mu się z daleka… jego uroda mogła zakręcić w głowie każdemu. Chociaż nie. Nie każdy potrafiłby docenić tak specyficzne piękno.Oczy, usta, spojrzenie, jasna skóra; wszystko takie nieskazitelne…Drago miał w sobie jakąś naturalną elegancję, przywodził na myśl damy z dawnych epok. Dziwne.Aż trudno było uwierzyć, że z tak niesamowitą prezencją ta istota może być mężczyzną.Ba… że w ogóle może być prawdziwa.Nic więc dziwnego, że niektórym wystarczało jedno jego spojrzenie, żeby już nie mogli spokojnie zasnąć.Wright znał właśnie taką osobę i głównie za jej sprawą się tutaj znalazł. To było wręcz zabawne, że wokalista był tak zupełnie nieświadomy gierek, które rozgrywają się od jakiegoś czasu za jego plecami.Zadecydują o nim ludzie, których nawet nie zna.„A wyglądasz na osobę, która pragnie być taka samodzielna…” – przeszło przez myśl producentowi.Wyciągnął z kieszeni komórkę, wystukując numer.- Witam. Jestem na miejscu… bądź za jakieś pół godziny. Musimy dzisiaj koniecznie porozmawiać.***Nareszcie nadeszła oczekiwana przez wszystkich godzina koncertu.Członkowie „No Mercy” wnikliwie obserwowali wszystkie zespoły występujące przed nimi, dyskutowali o ich możliwościach, stylu, wyglądzie. Ale nie byli już zdenerwowani.Raczej szczęśliwi.Skończył grać czwarty… A to oznaczało, że teraz był czas na nich.Drago wszedł na scenę z taką lekkością, jakby właśnie dla tej chwili się urodził; zaraz za nim Clive, sprawdzając jeszcze ustawienie przetworników, na końcu Bren i Eric.Teraz nie było już dla nich niczego niemożliwego.Scena, choć niewielkich rozmiarów, i tak była zaskakująco duża jak na tak mały klub. W każdym razie, pomimo ogromu sprzętu, zmieścili się na niej bez problemu.Właściwie nie była odgrodzona od widowni, fani bez problemu mogli opierać się o jej brzegi.No tak… widownia… przyszło dużo więcej osób, niż spodziewali się ujrzeć.A teraz kolorowy tłum, stanowiący jedną, wielką oddychającą masę z zapartym tchem czekał na ich popis.***Oddychał z trudem.Zupełnie, jakby cały ciężar klubu oparł się teraz na jego przeponie.Nie chciał czekać… Próbował liczyć. Próbował obserwować z uwagą to, co się dzieje na scenie, próbował zwrócić uwagę na światła, przygotowanie, na nagłośnienie i na wszystko pozostałe. Chciał zastanawiać się nad tym, ile osób było wewnątrz. Chciał zająć się czymkolwiek.Ale nie mógł.I tylko ten uporczywy… ciężki oddech… tylko on przypominał mu o tym, że jeszcze jest przytomny.Był?Jeżeli ktoś kiedyś wpadł na tak prostą rzecz jak ta, że czekanie zabija, był człowiekiem w tej chwili mu podobnym.Stał z boku sceny, w bezpiecznej odległości od szalejącego tłumu, w towarzystwie paru znajomych i ochroniarzy.I czekał.1,2,3 zespół… a kiedy kończył grać czwarty, musiał uważać, żeby nie stracić przytomności. Nie zrobić niczego głupiego. Wyglądać normalnie. Ludzie patrzą…To był mały, nieważny koncercik…Zespoły, które tutaj grają jeszcze nic nie znaczą. Uczepił się tej myśli, raz za razem do niej wracając.Nic nie znaczą.Nic…. Ale…Nagle dobiegły go nowe krzyki, światła zmieniły barwę, a na scenę pewnym krokiem wkroczyło „No Mercy”. Poderwał głowę jak najwyżej potrafił.- Ach.. tak myślałem, że znajdę cię z przodu, Anders - usłyszał nagle zza pleców niski głos.Chciał się obrócić, ale mężczyzna już zrównał się z nim.- Wright…- Wiem. Potem porozmawiamy, obiecuję ci. Na razie…Urwał, jakby szukał właściwych słów.- Na razie naciesz oczy. A potem bądź koło baru, o tam-wskazał ręką w lewy róg klubu-Czekam. - dokończył z nikłym uśmiechem i rozpłynął się w tłumie jak dym.Zaczęła się pierwsza piosenka.Drago poruszał się po scenie odważnie, jakby była jego własnością… bez cienia zażenowania, bez cienia tremy.Teraz już nie.Śpiewał, bawiąc się głosem, bawiąc się atmosferą i ludźmi, którzy wrzeszczeli w pierwszych rzędach. Bawiąc się zachwytem na ich twarzach.Całe jego ciało zdawało się przeżywać tą chwilę, każdy mięsień w każdym ruchu układał się miękko i kusząco. Wszystko w nim krzyczało. Raził jakimś oślepiającym, niesamowitym światłem, które być może nawet było bolesne… przyciągało jednak wzrok z siłą magnesu.Clive przesuwał dłonią po gryfie z szybkością światła, ale nie wyglądał na ani odrobinę zmęczonego, włosy opadały mu na twarz, biodra poruszały się zmysłowo w takt muzyki.Rytm. Szybki, sztuczny puls, którego nie wytrzymałoby serce.Żyli tą chwilą.Drago zbliżył się do gitarzysty, ocierając lekko o jego ramię… Przesunął dłoń na jego klatkę piersiową, jednocześnie przyspieszając ruchy….Szybko, drapieżnie, prowokacyjnie…Patrząc na nich Anders odnosił wrażenie że to nie ludzie, tylko lalki, tak piękne i kuszące, jak niedostępne i szydzące ze śmiesznych zachwytów.Nie oderwał wzroku ani na ułamek sekundy, choć odczuwał dziwny ból, którego nie potrafił nazwać.Po prostu patrzył na nich i czuł, że w tej samej chwili ma ochotę i żyć i umrzeć.Najlepiej natychmiast… na raz….Było mu gorąco.Słabo.Ale… nie….mógł…oderwać….tego….nagle….dziwnie….samodzielnego…wzroku…Język Drago przejechał po ramieniu Clive’a….….w tej samej sekundzie wokalista był już na drugim końcu sceny, klękając koło grupki zachwyconych kobiet.Przedstawienie trwało.„No Mercy” już parę chwil temu zeszło ze sceny, a mimo to Anders w dalszym ciągu tępo w nią wpatrywał… jakby szukał w powietrzu ulotnej aury, która wyparowała wraz z ich zniknięciem. Ale jej już nigdzie nie było. Ani śladu.Za każdym razem wszystko kończyło tak samo, po każdym występie zespołu zostawał z tą dziwną pustką, której nie miał odwagi wypełnić.Teraz będzie inaczej.Bezmyślnie udał się w stronę baru, gdzie czekać miał Wright.***- To było niesamowite chłopaki! – krzyknął Bren tak głośno, jak tylko potrafił, gdy schodząc ze sceny weszli w pierwszy lepszy boczny korytarz.- A ktoś tu marudził, że nie może dzisiaj śpiewać…- mruknął z uśmiechem Clive, kładąc dłoń na ramieniu Drago.- Dobra, dobra, lizusie…- zaśmiał się wokalista. – Powiedzmy, że było tak naaaaaaaaawet…- Nawet. Akurat. Od kiedy wiesz co to skromność? – westchnął Eric, odwracając się nieco.Wokalista przyjrzał mu się z pretensją.- No daj spokój… To był tylko żart.- Aha.Ostatnio non stop zdarzały się takie sytuacje. Basista nagle psuł wszystko jednym słowem, bez znaczenia jak dobre i udane było to, co zrobili. Wszystko krytykował.- Co cię ugryzło? – warknął już lekko wytrącony z równowagi Drago.- Nic… jestem zmęczony. Zaraz pójdę się przespać…- To kiedy pijemy, moje panienki? – wrzasnął w ucho Clive’a Bren, który nie usłyszał ostatniej wymiany zdań między wokalistą a Ericem.- Eric chyba nie idzie. Zmęczył się. – stwierdził sucho Drago.- Musisz mnie dręczyć? Jestem śpiący i tyle. Możecie chyba iść sami, nie wiem…Ziewnął ostentacyjnie, umiejętnie omijając wzrok wokalisty.- Pewnie, że możemy…- prychnął Drago.-… ale czemu, skoro możemy iść wszyscy?- dokończył za niego Clive. – To był świetny występ. Nasz wspólny sukces…. Nie zachowujcie się jak dzieci…Wzrok wokalisty był jak uderzenie pioruna. Rozważał pobicie Clive’a na miejscu za to, że nie trzyma jego strony, z drugiej strony jednak może i miał rację… Takie sprawy lepiej rozwiązywać pokojowo.W końcu doszli do porozumienia i postanowili w całości udać się do klubowego baru.***Anders przyglądał się swojemu drinkowi, bębniąc palcami o blat stolika. Nagle odeszła od niego wszelka chęć do rozmowy, a już na pewno do rozmowy z Wrightem. Tak naprawdę nigdy jakoś szczególnie go nie lubił. Zbyt wpływowy, zbyt cwany, zbyt bogaty, miał zbyt wiele znajomości i zbyt wiele do powiedzenia. I był z tego powodu cholernie niebezpieczny.Chociaż to akurat najmniej obchodziło Andersa w chwili obecnej.Był ważny dla Wrighta, nie musiał się więc obawiać o nic, przeciwnie- dobry interes był wręcz pewniakiem. Ale pozostawał jeden szkopuł. Wright to Wright.- Jesteś dla mnie naprawdę zadziwiający, Peter – przerwał w końcu ciszę Wright. – Żeby była jasność, nie mówię o twoich zachciankach…. Twoje zachcianki akurat mnie nie dziwią, byłoby czymś nienaturalnym, gdybyś na swojej pozycji nie miał podobnych… Ale drogi, które obierasz do osiągnięcia celu…jeżeli w ogóle jakieś obrałeś… są dla mnie niezrozumiałe.Obojętnie rzucił niedopałkiem o popielniczkę.- A jak ty byś to sobie wyobrażał? – warknął w odpowiedzi rozdrażniony Anders – Nie ma takiej rzeczy, którą mógłbym zrobić.- Nie ma takiej rzeczy?...- Wright zaśmiał się jakoś nieprzyjemnie – Jest, a w dodatku masz jej pod dostatkiem, możesz podzielić się bez problemu… ale ty po prostu nie chcesz. I tego nie potrafię zrozumieć.Peter poruszył się niespokojnie, obojętnie wbijając w niego wzrok. Upił łyk z kieliszka.- Nie musisz.Wright zerknął na swój złoty zegarek, poprawił mankiet i ponownie skrzyżował spokojny wzrok z rozmówcą. Rozsiadł się wygodniej, jakby miał zamiar przejść teraz do jakiejś ważniejszej części rozmowy.- Tak czy inaczej, chciałem z tobą rozmawiać, bo mam interes. Wypływa on w dużej mierze z dobroci serca….- Słucham.- Po prostu aż ciężko jest mi patrzeć na to, jaki wpływ ma na ciebie ten…. chłopak…. Rozumiesz. Odkąd to całe „No Mercy” zaczęło koncertować , jesteś niemalże wszędzie tam , gdzie oni. A ja od pewnego czasu wraz z tobą, czego masz świadomość.Spójrzmy prawdzie w oczy… Ty nie widzisz niczego poza nimi, nawet interesów nie zwietrzasz tak, jak kiedyś- uśmiechnął się - a na takie rzeczy jest tylko jedna rada: trzeba wreszcie dostać upragnioną zabawkę, która przyprawia o bezsenność.Myślałem długo nad tą sytuacją i przez wzgląd na naszą przyjaźń znalazłem dla niej rozwiązanie. Otóż jestem gotowy…. Podjąć próbę wypromowania tego małego zespoliku… Zapoznania cię z nim… zostaniesz nawet ich ulubionym fotografem… za cenę, której się domyślasz.Uczucia Andersa w tej chwili najlepiej określałoby słowo : mieszane.Doskonale wiedział, że Wrightowi bardzo zależy na tym, aby znaleźć doskonałego fotografa… albo nawet nie tyle doskonałego fotografa, co… artystę z całego serca, którego sztuka byłaby na tyle zadziwiająca, jedyna w swoim rodzaju i podziwiana, by mógł stanowić reklamówkę promowanych przez niego gwiazd. I jego samego.Anders był kimś takim. Jego fotografie zdobiły ściany muzeów na całym Świecie… jedyne w swoim rodzaju, niesamowite, zapierające dech w piersiach. A przynajmniej tak określali je podziwiający.Nie był jednak człowiekiem medialnym, nie kreował siebie, tylko swoje dzieła. Nieliczni wiedzieli, jak w ogóle wygląda.Współpraca z Wrightem nie uśmiechała mu się ani trochę, odmawiał mu konsekwentnie już parę dobrych miesięcy. Poza tym miał na chwilę obecną kilka dobrych kontraktów, z których musiałby zrezygnować… a tego też nie chciał.Mimo to teraz zaczynał się wahać.
ashe