-Narodziłeś się dla niego... Narodziłeś się, by służyć Władcy, by ochraniać go własnym ciałem, własnym życiem... Należysz tylko do niego... Przysięgnij... -Moje ciało, moją duszę, moje serce, moje życie... Ofiaruję ci, Panie mój... Przysięgam... -Kirei... Od tej chwili bądź zawsze przy nim... Bądź przy tym, którego wyznaczyłem na następcę, na Władcę Stworzeń Cienia... Bądź przy tym, który nas poprowadzi... Bądź przy Nirishee... -Będę... Były władca odszedł... Odszedł ten, który powołał w swoje szeregi Aniołów z Lucyferem na czele. Odszedł Pan Mroku- ten, który był ojcem wszystkich stworzeń kryjących się w cieniu. Jego młody następca, nie zrodzony z łona kobiety, lecz stworzony z krystalicznie czystej energii mroku, miał być zapowiedzią Nowej Ery, czasów, gdy będziemy mogli żyć w pokoju. On miał poprowadzić Demony- stworzenia mroku. Miał być ich panem i władcą, ich nadzieją, "niosącym ukojenie". On miał poświęcić życie dla ich dobra. Lecz był jeszcze ktoś... Demon klasy zerowej, który narodził się, by służyć tylko i wyłącznie jemu, nie po to, by dać Demonom lepszą przyszłość, lecz po to, by dać szczęście Władcy. Szesnaście tysięcy lat temu narodził się Kirei... Kirei-revii- "należący do najwyższego"... Nastały dla nas ciężkie czasy... Władca, związany z wrogiem, porzucił nas! Nastał czas wojen, czas śmierci; brat walczył z bratem, syn z ojcem. Każdy chciał przetrwać. Koszmar trwał aż do Wielkiej Wojny- wojny ras, narodów, buntowników przeciw demonicznemu prawu; do wojny, która wydała wyrok na Shin-ma Południa i Wschodu, a także na tą, której udało się odebrać nam Arcyksięcia- na Feniksa imieniem Elena! By sytuacja więcej nie miała miejsca wydano wyrok śmierci na Elenę, a także na jej rasę. Ona zginęła z ręki swojego kochanka- naszego pana; Feniksami zajęliśmy się my! Część przetrwała, kryjąc się wśród ludzi, jednak nie stanowiła już zagrożenia... I tak pisana im była śmierć!
"Śmierć, zniszczenie... Dawnych losów cienie... Duch przeszłości, miłości, co zniszczyła nas... Ona jedna- bogini, nasz Anioł Śmierci! Nastał nasz czas... By zginęli, by żyć, by zemstę zdusić! Mordujmy! Starczy nam sił! Wróg- ona, on... To oni! By w agonii wróg u stóp nam się wił!..."- -fragment "Yserjimentoh" z repertuaru "Ishirou" ( dem. "Szał")
Właśnie niedługo po Wielkiej Wojnie zaczyna się na dobre ta historia... PROLOG: Kim był Kirei? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wiadomo o nim niewiele, nikt nie znał jego rodziców, pochodzenia, przeszłości, zanim jako kilkunastoletni chłopiec został przywołany przed oblicze byłego Władcy. Jedno było pewne- miał należeć do Nirishee... Jak wyglądał? Tu sprawa jest prostsza- Kirei był blond bóstwem, o długich, delikatnych włosach opadających aż do ziemi, błękitnych oczach, śpiewnym głosie, zawsze wysoki, szczupły, może nawet trochę za delikatny, jak na mężczyznę, do końca nieświadom swojej urody. Jaki był? Na pewno zawsze opanowany, na wszystko patrzył z dystansem, nigdy nie robił nic bez celu. Po mistrzowsku umiał manipulować tymi, na których mu zależało, dobierać argumenty tak, by osiągnąć zamierzony skutek. Nad swoim panem roztoczył czułą opiekę. Jego największą klęską był związek Nirishee z Eleną, jednak za jego sprawą Elena zginęła, a Władca wrócił do swoich poddanych. Kirei miał poświęcić całe swoje życie służbie Nirishee. Tylko jemu mógł zaufać, tylko jego polecenia mógł wykonywać, tylko jego mógł kochać. Jednak w jego życiu był ktoś jeszcze... Ktoś, kto go pokochał... by może z wzajemnością. Wszystko zaczęło się od Wielkiej Wojny... Walki były zacięte. Shin-ma dorównywały demonom siłą i techniką. Podczas jednej z decydujących bitw do boju wkroczyła elita- NEEN. Wraz z nimi na ognistym rumaku jechał Kirei. Chciał uczestniczyć w boju, naprawić błędy, które przecież nie on popełnił. Wynagrodzić demonom utratę Władcy, mimo wszystko poprowadzić ku zwycięstwu... -Okrążcie ich! Wszyscy mają zginąć! Oni nie mają już prawa istnieć! ...bunt przeciwko Nirishee karany jest śmiercią!!! Atakujcie!!!- Kirei również brał udział w rzezi, bo trudno było nazwać walką bratobójstwo, mordowanie bliskich, przyjaciół częstokroć. Ale on nie miał przyjaciół. Miał tylko Nirishee. -Nie dadzą sobie rady... Potrzebujemy wsparcia... Potrzebujemy wsparcia...- szeptał Kirei. Krwawił, był słaby. Jego własna energia już mu nie wystarczała, jednak postanowił nie korzystać ze sztucznej. "Nie tylko on walczy... Nie tylko on odnosi rany... Dlaczego tylko on ma mieć większe szanse na przeżycie...? Teraz..." Ból! Ostry ból powodujący omdlenie... Czyżby to był koniec? "Nie będą mieli mnie żywego! Wystarczy zażyć narkotyk... W niecałą minutę nastąpi szybka i nieodwracalna śmierć... Wystarczy..." Ktoś chwycił go za rękę, wykręcił, wyrwał narkotyk... Kirei osunął się omdlały... -Gdzie jestem...? Co to za miejsce...?- było ciemno, powietrze przesycała wilgoć i zapach lilii. Ktoś poruszył się obok... -Jesteś w jedynym miejscu, którego nie odkryli jeszcze twoi poddani! "Egzeter"... Jesteśmy pod wulkanem...- Kirei znał to niegościnne miejsce w Strefie Mroku. Mało kto się tu zapuszczał, bo i po co? Gorące, wilgotne powietrze, przesycone siarką. Oddychanie nim powodowało ból. -Zapach lilii... Skąd tutaj lilie?- wyszeptał słabym głosem. -Na twoje przyjęcie! Podobno miło umiera się wśród lilii...- odpowiedział nieznajomy. Kirei poruszył dłońmi. Nadgarstki miał mocno skrępowane nicią energetyczną. Każdy ruch powodował wżynanie się nitki i ranę, mocniejsze szarpnięcie spowodowałoby odcięcie dłoni. -Myślisz, że boję się śmierci? Chciałem jej, zanim mnie tu sprowadziliście... Jest mi wszystko jedno ...zrób to szybko, bo mam dość przebywania tutaj! Ten zapach jest okropnie mdły! Nie lubię kwiatów... Nieznajomy uśmiechnął się: -Dla niego mógłbyś nawet zginąć, prawda? -Skoro wiesz, czemu pytasz?! Kończ...- głos Kirei był arogancki. -Skoro tak bardzo chcesz śmierci- spełnię twoje życzenie! Nirishee dostanie w prezencie twoje poszatkowane zwłoki... -Napisz mu ode mnie, że może się pieprzyć z kim chce, ale najpierw powinien się zająć powierzonymi mu zadaniami... Tak na wszelki wypadek, gdyby zapomniał...- to nie były słowa. To był wściekły syk. Kirei zastanawiał się, dlaczego aż tak bardzo okazuje emocje. Czyżby powodowała to bliskość śmierci? -Zabawny jesteś! Szkoda cię zabijać... Jesteś Kirei, prawda? -Tak...- mruknął. -A... ty? -Zorthion... Ale nazywaj mnie Thee- w tej chwili gdzieś w odległym korytarzu jaskini wybuchła wrzawa. -Przyszli po mnie... Jeśli nadal chcesz mnie zabić- pospiesz się! No dalej! Oszczędzisz mi wstydu! Nigdy nie chciałem być ratowany przez NEEN!- szepnął Kirei z delikatnym, na wpół ironicznym uśmiechem. -Jeszcze się spotkamy...!- Zorthan wybiegł z groty. Kirei leżał spokojnie, zrezygnowany czekając na pomoc... -Shin-ma Południa darował mi życie... Śmieszne! Ja bym go zabił bez wahania... Jeśli jeszcze kiedyś się spotkamy- zrobię to...- powiedział cicho sam do siebie. W pieczarze obok wybuchł ogień. Z pomiędzy płomieni wyłoniła się wysoka sylwetka Nirishee... -Kirei...! -Tutaj...- Nirishee podszedł do Kirei, odciął krępujące go więzy i pomógł mu wstać. -Nie powinieneś tego robić... Nie miałbym możliwości pomóc ci, jeśli... -To ja nie mogłem pomóc tobie... Czy ta dziewczyna jest tego warta? Czy Elena jest ważniejsza od stworzeń cienia, od demonów... ode mnie?! -Nie... Nie jest... Kirei... Wracajmy! Nie rób tego więcej, słyszysz? Rozumiesz...? -Tak... A ty...?- głos Kirei był zimny... ale w jego sercu płonął ogień. PARODOS: Wielka Wojna zakończyła się tak niespodziewanie, jak niespodziewanie się zaczęła. Elena zginęła, tak jak większość buntowników. Ostatnie ich zastępy, nieustannie tropione i niszczone, ukrywały się jeszcze w Strefie Mroku, lecz niewiele ich już pozostało. Nirishee wrócił. Wszystko zapowiadało, że nastąpią lepsze czasy. Jednak w sercu Kirei pozostało wspomnienie. Thee... Ten intrygujący mężczyzna, wróg, którego twarzy nie dane było mu poznać. Szept w ciemności, obietnica ponownego spotkania... Była zima. Zima w Strefie Mroku nie odznaczała się niczym niezwykłym. Rozległe pustkowia przykrywała gruba warstwa śniegu, oświetlana światłem księżyców, słońca bowiem w Strefie Mroku nigdy nie było. Wiatr wiał ostry, przenikliwy. Wszystko zdawało się zapadać w zimowy sen. Kirei wracał do swojej komnaty niezwykle znużony. Nirishee miał swoje sprawy w strefie duchowej i był nieobecny już od dobrych kilku tygodni, tymczasem wszystkie obowiązki w Strefie Mroku powierzył Kirei. -Mam dość... Mam dość... Ja chcą wiosnę...- mruczał Kirei, śmiejąc się pod nosem z własnego narzekania. Wszedł do swojej komnaty i to co zastał wprawiło go w zdumienie. Wszędzie, dosłownie wszędzie stały lilie. Białe lilie! Marmurowa posadzka była nimi zasłana, kwitły w wazonach poustawianych na stolikach, pachniały mocno rozsypane na łożu. -Kto...? Kto tu... był...?- pytanie było oczywiście retoryczne, bo ani Kirei nie znał odpowiedzi, ani kwiaty nie mogły jej udzielić... -Proszę...- usłyszał obojętny głos. Odwrócił się gwałtownie i ujrzał Crow- posłańca "Kruczka" (rasa Crow zajmowała się roznoszeniem wiadomości), wręczającego mu czerwoną, zalakowaną kopertę. -Głupie żarty! Zaraz każę powynosić te wszystkie chwasty!- rozłamał pieczęć i przeczytał...
"Kirei-revii... Szlachetnemu demonowi w służbie Nirishee ślę pozdrowienia! Może nie pamiętasz już naszego namiętnego spotkania trzy lata temu. A może szczerze wierzyłeś, że już się nigdy więcej nie zobaczymy? Powiedz mi, wierzyłeś w moją śmierć? Mimo to ufam, że zechcesz odświeżyć znajomość! Czekam w dość romantycznym miejscu, jakim jest Ogród Selene. Do świtu! Mam nadzieję, że lilie się spodobały... Stary przyjaciel- Thee..."
-Idiota!- skomentował Kirei. Mimo to zaczął się zastanawiać, czy nie iść na to spotkanie. Ten Shin-ma musiał być nie byle kim, by przełamać ochronę i ot tak dostać się do sypialni... Ewentualnie mógłby wysłać kilku chłopców z NEEN, a oni już by załatwili sprawę. Wolał jednak sam zakończyć sprawy. Odwdzięczyć się za darowanie życia... -Zorthion! Zorthan! Czy jak cię tam, cholero, zwą... Jesteś tu?! Jeśli stchórzyłeś, to wracam do domu! Nie mam czasu zajmować się oszołomami!!!- Kirei nie wahał się okazywać gniewu, jego głos i tak brzmiał lekceważąco. -I uwierzyć, że to ten sam Kirei, który trzy lata temu błagał mnie o śmierć...- Kirei nie dał po sobie poznać, jak bardzo intryguje go ten Shin-ma. -Jakim cudem udało ci się wtedy wydostać? A zresztą nieważne... Teraz to ty będziesz błagał o śmierć! Zaraz przyjdą po ciebie... -Zdradziłbyś mnie? Tak po prostu? To niehonorowe...- dlaczego Thee tak na niego działał? -A twoja zdrada jest honorowa? -Zdradziłem kogoś, kto najpierw zakazał nam przyjemności, a potem sam zdradził nas, nieprzestrzegając własnego prawa! -Nirishee wrócił! Wiedziałeś o tym... -Tak! Ale nie wrócił dla nas, tylko dla ciebie... Tylko na tobie mu tak naprawdę zależy! -To kłamstwo...- Kirei urwał w pół zdania. -Jeśli tak- dlaczego osobiście przyszedł po ciebie do "Egzeter"?- Kirei nie potrafił odpowiedzieć. Milczał. Nie uwierzyłby w to, że Nirishee tak na nim zależy, że jest między nimi coś więcej, niż wzajemna sympatia i zaufanie. Ale jednak rzeczywiście- Nirishee wrócił po niego... dla niego... -Sam widzisz... Nie uważam się za zdrajcę. Walczyłem o wolność, przegrałem! Czy to powód, żeby mnie nienawidzić? Żeby mnie zabijać...? -Przeciwstawiłeś się Nirishee... Prawo już nie będzie łamane przez nikogo! Przyczyna złamania zasad przez Nirishee- Elena- nie żyje! Teraz twoje kolei, żeby zapłacić...- głos Kirei już nie był tak pewny. Coś nie dawało mu spokoju. -Może i tak... Ale w takim razie powiedz mi, czy i Nirishee nie powinien zapłacić za swoje błędy? Wrócił i zastał kraj w ruinie. Co wtedy zrobił?! Ukarał winnych i nic więcej! Nie obchodziło go, że on do tej ruiny doprowadził! Że on doprowadził do wojny! Nie! On dostał znowu "wiernych poddanych" w "opiekę", znowu rządzi Strefą Mroku, znowu jest tu najpotężniejszy...! A my co...?! Mięso na odstrzał! On ma władzę, on ma poddanych, on ma prestiż, szacunek zdobyty tylko poprzez terror, on ma ciebie! A ja nie mam już nic... To ma być sprawiedliwość... -Nie zrozumiesz tego... Znam Nirishee dość dobrze, by wiedzieć... On już zapłacił za wszystko. Stracił Elenę, a to właśnie na niej zależało mu najbardziej... Gdybyś znał go tak dobrze, jak ja, na pewno...- Kirei zamilkł. Thee ujął jego twarz w dłonie, spojrzał mu głęboko w oczy i wyszeptał: -Nie chcę znać jego... On mnie nie obchodzi... Chcę poznać ciebie...- Kirei nie bronił się, gdy delikatne usta dotknęły jego warg, gdy gorący oddech musnął mu policzek i szyję. Stał w milczeniu, zbyt zdziwiony, by zareagować. -Co ty robisz...?- to miał być krzyk, lecz zamiast tego z jego ust wydobył się tylko nieśmiały szept. -Zostaw mnie... Przestań... -Kirei... Chcę być z tobą... Chcę, żebyś zrozumiał, że...- osunęli się na trawę. Kirei, otulony ciałem Thee, po raz pierwszy w życiu w tak intymnej sytuacji. Obdarzali się delikatnymi, namiętnymi pocałunkami, splatali dłonie, milczeli... -Zaraz po ciebie przyjdą... Nie możesz tu zostać... -Jestem twoim wrogiem, buntownikiem... Złamałem prawo... I tak prędzej czy później będę musiał zginąć... -Nie chcę żebyś ginął... To znaczy jeszcze nie teraz!- Kirei szybko się zreflektował. Zorthion położył głowę na jego piersi... -"Jest mi wszystko jedno..." Czy i nie ty kiedyś to powiedziałeś? -A ty pozwoliłeś mi żyć... Ten jeden raz... Uciekaj! Zaraz tu będą! Zabiją cię! Uciekaj... Proszę... -Jeśli tego chcesz... Pójdę... -Idź! Uciekaj! Uciekaj...- Kirei nie myślał o tym, do czego namawia. Nie chciał dopuścić do siebie myśli, że ostrzegł winnego, że pomaga mu zbiec... że staję się współwinnym zdrady. -Zawsze będę należał do ciebie... Pamiętaj o tym! Tylko tobie pozwolę się zabić!- krzyknął Zorthion, zrywając się z ziemi. Pobiegł przed siebie. Kirei leżał na wznak, na wilgotnej trawie... Wpatrywał się w gwiazdy...
"Moje ciało, moją duszę, moje serce, moje życie... Ofiaruję ci, Panie mój... Przysięgam...- -Bądź przy tym, który nas poprowadzi... Bądź przy Nirishee..."
...
ashe