KATHLEEN E. WOODIWISS
Newportes Newes,
Wirginia 25 kwietnia 1747 roku
Kołysany wzmagającym się północno - wschodnim wiatrem statek „London Pride” ocierał się burtą o nabrzeże. Nisko, tuż nad czubkami masztów, kłębiły się złowieszczo ciemne chmury, zapowiadając nadciągającą burzę. Ochrypłym krzykom nurkujących wokół olinowania mew towarzyszył szczęk kajdan. Obdarci skazańcy dwuszeregiem wychodzili z ładowni i ciężko szurając nogami, w zgodnym, monotonnym rytmie przemierzali zniszczony wiatrem i deszczem pokład. Na nogach mieli żelazne okowy, a ponadto każdy przykuty był łańcuchem do sąsiada. Szturchańcami i krzykami zapędzono ich na pokład i ustawiono w równą linię - inspekcji miał dokonać bosman. Kobiety nie były przykute jedna do drugiej, więc każda z nich, nie oglądając się na towarzyszki, mogła dojść sama do przedniego luku. Tam kazano im czekać.
Marynarz szorujący pokład na rufie przerwał swe zajęcie i bacznie przyjrzał się więźniarkom. Rzucił ukradkowe spojrzenie w stronę mostka, a nie stwierdziwszy tam obecności kapitana Fitcha ani jego groźnej małżonki, odstawił szczotkę i wiadro, po czym ruszył wolnym, niedbałym krokiem w stronę wynędzniałych kobiet. Przeszedł obok, pusząc się i nadymając jak kogut. Na jego pełne wyższości zachowanie i lubieżny uśmieszek odpowiedzią był nieprzebyty mur pełnych goryczy spojrzeń. Wyjątek stanowiła ciemnooka ladacznica o włosach barwy kruczych skrzydeł, oskarżona o okradanie mężczyzn, którzy korzystali z jej usług, oraz o poważne uszkodzenie ciała kilku z nich przy tej sposobności. Ona jedna posłała marynarzowi pełen obietnic uśmiech.
- Nie widziałam tej irlandzkiej wiedźmy ponad tydzień, panie Potts - rzuciła niedbale, posyłając mu ponad głowami spoglądających spode łba towarzyszek tryumfalny uśmieszek, który wypadł dość głupkowato. - A może ta mała zdechła w ładowni, co? Słuszna byłaby to nauczka za to, że ośmieliła się podnieść na mnie rękę.
Drobna, szczupła kobieta z miękkimi, brązowymi włosami przepchnęła się przez zbitą gromadkę i ostro skarciła mówiącą.
- Niepotrzebnie strzępisz kłamliwy jęzor, Morriso Hatcher! Zasłużyłaś sobie na to, co cię spotkało z rąk panienki. To ciebie powinno się zakuć za to, żeś ją znienacka szturchnęła w żebra. Gdyby ten twój kochaś... - z wyraźną odrazą wskazała na Pottsa - ...nie doniósł pani Fitch, panienka miałaby ostatnie słowo! Majtek podparł się pod boki i zwrócił się do drobnej kobiety:
- Szkoda, Anno Carver, że wiatr, jaki robisz tym swoim ozorem, nie dmuchał w nasze żagle. Umknęlibyśmy niejednej burzy. Z ładowni dobiegł odgłos ciągniętych po deskach kajdan, co zwróciło uwagę marynarza. Jego małe, paciorkowate oczka zalśniły okrucieństwem.
- A niech mnie licho porwie! Coś mi się widzi, że milady tu idzie. Mrucząc coś pod nosem, ruszył w stronę trapu i zmrużywszy oczy, pochylił się nad ciemną plamą włazu.
- Proszę! Nasza Irlandka! Czyżby jaśnie panienka raczyła opuszczać dolne komnaty? Shemaine O'Hearn podniosła skrzące się gniewem zielone oczy i spojrzała na szeroką sylwetkę przesłaniającą otwór. Za to, że odważyła się przeciwstawić kochanicy tego draba, spędziła ostatnie cztery dni w odosobnieniu wilgotnego lochu na dziobie statku, walcząc ze szczurami i karaluchami o każdy okruch chleba, jaki jej z łaski rzucano. Gdyby nie to, że opadła z sił, wydrapałaby sobie drogę na pokład, a połamanymi paznokciami przeorała obmierzłą gębę ladacznicy. W tej chwili jednak stać ją było jedynie na okazanie bezbrzeżnej pogardy.
- A po jakież to inne nieszczęsne stworzenie mogła przyjść ta ropucha, jeśli nie po mnie, panie Potts? - spytała, wskazując ruchem głowy krępego człowieczka, który jej towarzyszył. - Już pan pewnie zadbał, żeby pani Fitch przeznaczyła te salony wyłącznie dla mnie.
Potts westchnął, co miało wyrażać dezaprobatę, ale widoczne było, że cios nie chybił.
- Shemaine, znowu obrażasz moich przyjaciół. Mężczyzna, który wyprowadzał dziewczynę, boleśnie uszczypnął ją w ramię, po raz drugi od chwili uwolnienia jej z ładowni. Freddy był równie nikczemny jak Potts i nie potrzebował specjalnej zachęty, żeby wyładować złość na kimś, kto nie mógł mu odpłacić pięknym za nadobne.
- Bacz na swoje maniery, gołąbeczko! - syknął.
- Zgoda, Freddy. - Zgrzytnęła zębami, wyrywając ramię z brudnych paluchów. - Ale jeśli chodzi o dobre wychowanie, z wami też nie najlepiej.
- Rusz się, Shemaine! A może jeszcze ci mało? - Szorstkiemu głosowi Pottsa odpowiedziało echo spod pokładu. Dziewczyna przyjęła tę uwagę z pogardą.
- Ciekawe, co powiedziałby kapitan Fitch na temat twoich ciężkich łap. Przypominam, że ma mnie dzisiaj sprzedać.
- Niby to kapitan rządzi - powiedział Potts, szczerząc zęby w butnym uśmiechu, podczas gdy dziewczyna z trudem wspinała się pod górę, walcząc z ciężarem okowów - ale i tak jego pani ma ostatnie słowo na tym statku. Gdy zakuta w kajdany Shemaine po raz pierwszy postawiła stopę na pokładzie, zrozumiała, że chyba żadne inne miejsce na świecie nie jest tak bliskie otchłani piekielnych jak ten angielski statek przewożący skazańców do kolonii. Z całą pewnością więźniowie zawdzięczali ten fakt nie komu innemu jak Gertrudzie Turnbull Fitch, żonie kapitana, jedynej latorośli J. Horace'a Turnbulla, właściciela niewielkiej floty statków handlowych, w tym „London Pride”.
Przywołana do porządku groźną wizją Gertrudy Fitch, Shemaine przystanęła na chwilę i poprawiła nędzną chustkę okrywającą jej głowę. Zdarzało się, że podczas spaceru na pokładzie widok ogniście rudych warkoczy rozjątrzał wiecznie skwaszoną kapitanową, co owocowało gradem złorzeczeń skierowanych przeciwko Irlandczykom w ogóle. Wedle Gertrudy Fitch byli oni tępymi prostakami, a Shemaine w oczach pani kapitanowej była brudną, małą wieśniaczką; Anglicy często okazywali pogardę Irlandczykom, nazywając ich wieśniakami.
- Ruszże się! - popędził dziewczynę Potts. Jego świńskie oczka lśniły podnieceniem, świadczącym o skłonności do okrucieństwa. Wypatrywał najmniejszego uchybienia, by natychmiast rzucić się jak sęp na tego, który się go dopuścił.
- Idę! Idę! - mruczała z rozdrażnieniem Shemaine, wyłaniając się z luku. Gorzkie wspomnienie przykrości, jakich doznała podczas trzymiesięcznej morskiej podróży, rozpaliło w niej na nowo niechęć i żal. Z całej siły zapragnęła wyładować gniew i splunąć w zadowoloną z siebie, gburowatą gębę marynarza. Na szczęście zwyciężył rozsądek. Doświadczenie, ten surowy, często wręcz brutalny nauczyciel, już od momentu aresztowania w Londynie nauczyło ją, że zimna krew i uległość to jedyny sposób na przetrwanie zarówno procedury angielskiego sądu, jak i piekła podróży na tym więziennym statku.
Pragnęła ukryć swą słabość, nie chciała, by jej prześladowcy wiedzieli, jak bardzo jej siły zostały nadwątlone, ciągnęła zatem skute nogi z godnością i samozaparciem. Przenikliwy wiatr uderzył z całą siłą, rozstawiła więc nagie stopy nieco szerzej, stanęła pewniej i wyprostowała się. Świeże powietrze było rarytasem, którym nieczęsto mogła się delektować. Podniosła głowę, wolno wciągając w płuca słony zapach morza.
Oczy Pottsa zwęziły się na ten widok. Dziewczyna była stanowczo zbyt dumna i śmiała jak na jego gust.
- Oho, znowu się jaśnie panience w głowie przewraca! Wielka mi... - Zatoczył szeroki łuk ręką, pokazując jej zniszczone ubranie, i dokończył z wyraźną uciechą: - ...dama z rynsztoka!
Shemaine bez trudu mogła wyobrazić sobie, jak żałośnie wygląda w brudnych łachmanach, z żelaznymi pętami na nogach. I pomyśleć, że jej zielony aksamitny strój do konnej jazdy przyciągał niegdyś zawistne spojrzenia rozpieszczonych córek z bogatych rodzin, panien opłakujących rzewnymi łzami jej zaręczyny z najprzystojniejszym i zapewne najbogatszym kawalerem w Londynie! Obecne jej położenie dałoby na pewno przynajmniej niektórym z nich niemałą satysfakcję, gdyby tylko mogły ujrzeć ją w takiej nędzy.
Westchnęła z rozpaczą. Życie było tak wygodne i łatwe, do czasu gdy została wtrącona bez żadnej przyczyny do więzienia, w którym nieszczęśni aresztanci mogli spodziewać się jedynie pogardy, prześladowań i najczarniejszej rozpaczy.
- Wielce to niedogodne, gdy dobrze urodzona dama musi udać się za granicę bez pokojówki i szwaczki - powiedziała niedawno z humorem. - Czeladź, z którą miałam do czynienia ostatnio, nie ma pojęcia, na czym polega wierna i oddana służba, i nie jest w stanie sprostać choćby podstawowym obowiązkom. Potts nie potrafił poznać, czy w jej słowach jest coś obraźliwego, czy nie, tym bardziej więc odnosił się do niej nieufnie. Wytworny sposób wyrażania się denerwował prostego człowieka, który w bardzo młodym wieku uciekł z domu, ponieważ owdowiała matka próbowała biciem ukrócić jego włóczęgi z łotrzykami różnej maści.
Zacisnął wielką jak bochen pięść wokół łańcucha zwisającego spomiędzy skutych rąk dziewczyny i szarpnął mocno. Tuż przed jej oczami wyrosła nagle szeroka, okolona bokobrodami, okrutna twarz i jedno czerwone oko - jak u cyklopa. Jednak nawet po przecierpieniu niezliczonych upokorzeń i obelg dziewczyna nadal dumnie odmawiała marynarzowi prawa do tego, co było dlań najważniejsze, czyli poczucia wyższości.
- Ty pyskata irlandzka dziewko! - warknął, szarpiąc z pełnym okrucieństwem okowy. - Myślisz pewnie, że jesteś lepsza, co? Ty i te twoje wyniosłe miny! Mylisz się, irlandzka ścierko. Niegodna jesteś lizać mi butów!
Shemaine zrobiło się słabo, gdy poczuła buchający z ust żeglarza kwaśny odór. Zadrżała, gdy żelazne obręcze boleśnie wpiły się w jej nadgarstki. Od pierwszej chwili napawał ją głęboką odrazą. Zgodnie z rozkazem kapitana do grupy kobiet mieli dostęp jedynie nieliczni, najbardziej zaufani członkowie załogi, ale Potts ignorował zakaz. Napuszony i arogancki, zachowywał się niemal tak jak sułtan w haremie. Sterczał nieustannie pod celą kobiet, kusząc co bardziej urodziwe kradzionym jedzeniem, świeżą wodą deszczową i innymi niezbędnymi do przetrwania rzeczami, aż niektóre z rozpaczy ulegały jego zwyrodniałym żądzom. Tę hańbę i upokorzenie musiały dzielić wszystkie towarzyszki niedoli, jako że nie było dokąd uciec od widoku rozpasanego Pottsa i jego ofiar. Dla tych, które odwracały się ze wstrętem, Potts specjalnie głośno opowiadał o swych wszetecznych żądzach, siejąc zgorszenie w najniewinniejszych nawet sercach.
Bardzo szybko kobiety zaczęły odnosić się wrogo do marynarza; jedyny wyjątek stanowiła Morrisa Hatcher, która natychmiast wykorzystała te pokątne wizyty do własnych celów. Podsycając umiejętnie żądze Pottsa, rychło omotała go siecią intryg. Nagle okazało się, że Potts wykonuje wszystkie jej polecenia i zaspokaja kaprysy.
„Między innymi mszcząc się na jej głównej przeciwniczce”, pomyślała z goryczą Shemaine. Pal licho ostrożność! Nie mogła powstrzymać się, żeby choć trochę nie dać się we znaki swemu prześladowcy.
- Gdyby tylko pani Fitch wiedziała, panie Potts, co dostałeś w nagrodę za te kłamstwa, jakich jej o mnie naopowiadałeś... Rzeczywiście wyprowadziła Pottsa z równowagi. Wiedział doskonale, że donos nastawiłby panią kapitanową przeciwko niemu.
- Ani słowa, dziewko! Gorzko tego pożałujesz! Puścił łańcuch, chwycił dziewczynę za ramię w momencie, kiedy próbowała się uchylić. Shemaine zachwiała się. Pragnienie zemsty marynarza nie zostało nasycone. Chciał widzieć, jak Shemaine kuli się przed nim w najwyższym przerażeniu. Złośliwie wysunął stopę i przydeptał ogniwa łańcucha, po czym jednym szarpnięciem zwalił ją z nóg.
Z ust padającej bezwładnie na deski pokładu dziewczyny wyrwał się okrzyk pełen oburzenia i bólu. Zacumowany okręt zaledwie lekko kołysał się przy nabrzeżu, ale oszołomionej i osłabionej Shemaine wydało się nagle, że przy akompaniamencie trzasku belek pokład wzdyma się i faluje. Spojrzała ze strachem tam, gdzie czubki masztów tańczyły w rozmazanym pędzie na tle kapryśnego oblicza pociemniałego nieba, i zadrżała, gdyż żołądek zbuntował się boleśnie wobec tych wszystkich wstrząsów. Przeraziła się, że zaraz zwymiotuje tę odrobinę jedzenia, jaką miała w żołądku. Przekręciła się więc na bok, oparła wilgotne czoło na zgiętym ramieniu i czekała, aż fala mdłości odpłynie.
Bosman, który wrócił właśnie z inspekcji męskiej części konwoju, stał się świadkiem całego zajścia. Ściskając w dłoni laskę, przyspieszył kroku.
- Spokojnie, Potts! - warknął groźnie. - Zostaw ją.
- Ależ panie Harper! - zaprotestował marynarz. - Musiałem się bronić przed tą żmiją. James Harper parsknął drwiąco.
- Taak, panie Potts. Niewątpliwie. A słońce zachodzi na wschodzie.
- Mam świadków, że mówię prawdę! - Szukając potwierdzenia, Potts począł rozglądać się za Morrisa.
- Nie mam zamiaru słuchać łgarstw ani twoich, ani tej ladacznicy! - warknął Harper, stukając laską dla podkreślenia wagi swoich słów. Laska owa stosowana była do poganiania maruderów i stanowiła symbol władzy na okręcie. - A teraz słuchaj uważnie, nędzniku. Jeżeli kapitan nie sprzeda tej więźniarki za tyle, ile jest warta, zapoznasz się bliżej z moją laską. Pomóż dziewczynie wstać albo zarobisz guza na łbie. Potężne łapy wsunęły się pod ciało Shemaine, zanim dziewczyna w pełni odzyskała świadomość. Rzeczywistość brutalnie dotarła do niej dopiero wtedy, gdy poczuła chciwe łapska obłapiające jej piersi. Z okrzykiem wściekłości, jaka nie przystoi damie, przetoczyła się na bok, kopiąc na oślep nagą stopą. Przypadkowy cios okazał się zgubny dla bogato wyposażonego przez naturę Pottsa. Marynarz wydał z siebie pełen bólu wrzask i jak żaba rozpłaszczył się na pokładzie. Kiedy Shemaine z trudem udało się stanąć na nogach, miała niebywałą satysfakcję, widząc swego wroga wijącego się z bólu.
Rozwaga nakazywała usunąć się co prędzej z pola widzenia i z zasięgu rąk brutala. Szansa na powodzenie tego przedsięwzięcia była spora, jako że dziewczyna mogła liczyć na pomoc ze strony współtowarzyszek niedoli. Kilka kobiet zaczęło pośpiesznie dawać jej znaki, więc przecisnęła się przez tłum i schowała przy pokrywie luku. Kobiety otoczyły ją zwartym kołem, zasłaniając przed wzrokiem marynarza. Shemaine podciągnęła nogi i przytuliła twarz do kolan, starając się ukryć przed wzrokiem marynarza.
Potts wstał niepewnie i uważnie rozejrzał się wokół. Zżerało go mściwe pragnienie wyładowania gniewu na dziewczynie. Kołysał głową na boki jak zraniony byk szykujący się do ataku. Świńskie oczka wypatrywały ofiary. W pewnej chwili wśród szaroburych zniszczonych przyodziewków mignął mu czerwonorudy warkocz, powiewający jak jaskrawa chorągiewka w podmuchach morskiej bryzy. Potts uniósł górną wargę, odsłaniając w grymasie złości poczerniałe zęby, ryknął groźnie i ruszył w stronę Shemaine. - Potts! - James Harper wrzasnął, ile sił w płucach. Postąpił kilka kroków naprzód, gdyż zdało się, że będzie musiał spełnić swą groźbę i siłą zmusić marynarza do uległości. - Spróbuj ją tknąć, a klnę się na moją duszę, że ci skórę batem posiekam.
W tej właśnie chwili na pokład, w ślad za swą czcigodną połowicą, wszedł kapitan Fitch. Chłopak okrętowy dmuchnął w gwizdek i oznajmił: „Kapitan na mostku!”. Everette Fitch stanął przy poręczy, obserwując Pottsa zmierzającego na pokład główny. Spojrzenie kapitana pobiegło w poszukiwaniu ofiary prześladowań marynarza. Ujrzał ślicznotkę, która udzieliła mu kiedyś reprymendy za coś, co ona i inne więźniarki uznały za godną ubolewania niesprawiedliwość wobec jednej z nich. Tamtego dnia nie tylko zwróciła na siebie uwagę kapitana, ale także była doprawdy tak urocza w zapale, z jakim ujmowała się za bliźnimi, że nieświadomie rozpaliła jego żądze. Od owej chwili kapitan Fitch odczuwał nieodparte pragnienie zakosztowania rozkoszy, które Shemaine O'Hearn mogłaby ofiarować mężczyźnie. Gdyby nie końska wytrzymałość Gertrudy i niebywała odporność jej żołądka na dawki laudanum, które ukradkowo dodawał do jej wina, dziewczyna już dawno byłaby jego. Przez to niepowodzenie jeszcze bardziej jej pragnął. Obiecał więc sobie, że po przybiciu do portu zatrzyma dziewkę dla siebie. Miał zamiar ukryć ją z dala od wścibskich oczu małżonki. Pragnąc zamaskować swoje zadurzenie, zarządził złagodzenie kary wymierzonej Shemaine przez panią Fitch, ale dopiero wtedy, gdy życie dziewczyny znalazło się w niebezpieczeństwie. Teraz jednak wydało mu się rozsądne dołożyć do gróźb Harpera własne trzy grosze, by tym skuteczniej powstrzymać zapędy Pottsa.
- Zakuć draba, jeżeli nie posłucha! - ryknął. Potem zniżył nieco głos i dodał: - Jeśli uszkodził dziewkę, to za każdego siniaka przeciągnąć mu parę razy batem po plecach. Gdy kapitańskie słowa przebiły się przez grubą czaszkę Pottsa, marynarz potknął się, lecz zaraz stanął w miejscu. Łypnął spode łba na Shemaine, która zbierała się do ucieczki, i wycedził przez zęby:
- Zapamiętaj sobie, irlandzka dziewko. Miesiąc czy rok... nieważne. I tak pożałujesz. Przekonasz się. Shemaine starała się panować nad wyrazem twarzy, aby najmniejszy skurcz mięśni nie wyprowadził rozsierdzonego marynarza z równowagi. Tym razem udało się uniknąć bicia, ale gdy opuści statek - jeżeli nowy pan nie będzie w stanie zapewnić jej ochrony - ta kreatura na pewno odnajdzie ją i ukarze srogo.
- Potts! - ryknął James Harper. Potts odwrócił się do zwierzchnika, nie starając się nawet udawać szacunku.
- Tak, panie Harper? Czego znów pan sobie życzy? Pewny siebie ton żeglarza wyprowadził Harpera z równowagi.
- Powiesiłbym cię na rei za niesubordynację, gdybym tylko mógł! - Harper machnął gniewnie laską. - Jazda na dół, beczko grogu! Uczciwie zarobiłeś sobie na trzy dni czyszczenia łańcucha kotwicy!
- Ależ panie Harper... - zaczął przymilać się Potts, kołysząc głową i łypiąc lubieżnie oczami. - Jesteśmy w porcie. Trza zejść na ląd. Tak już mnie swędzi, że mus znaleźć dziewkę, albo nawet dwie...
- Przez pięć dni nigdzie nie wyjdziesz! - warknął Harper, kipiąc gniewem. - A może chcesz się poskarżyć, panie Potts? Świńskie oczka zwęziły się wrogo, ale marynarz nie miał wyboru. Musiał posłuchać, bo inaczej wyrok zostałby przedłużony o kilka następnych dni.
- Nie, panie Harper.
- Doskonale! W takim razie jazda na dół! James Harper skrzywił się z niesmakiem, patrząc za oddalającym się Pottsem, po czym dał znak innemu marynarzowi, by zamknął tamtego pod pokładem. Harper i bosmanmat przystąpili następnie do omawiania najpilniejszych spraw.
- Mężczyźni przeliczeni, sir - zameldował młodszy oficer, wręczając listę. Ściszając głos, dodał wiadomość przeznaczoną wyłącznie dla uszu Harpera: - Trzydziestu jeden zmarło podczas podróży.
- Taka strata zdarza się po raz pierwszy na „London Pride”, panie Blake - mruknął Harper.
- Tak jest, sir. Gdy przed wypłynięciem prosił pan kapitana, żeby nie pozwolił pani kapitanowej obcinać racji żywnościowych więźniów, wiedziałem, że ma pan swoje powody. Jeszcze jeden tydzień na morzu i więcej tych nieszczęśników straciłoby życie, a wtedy nie wiadomo, czy pieniędzy uzyskanych za nich wystarczyłoby na wypłatę dla załogi.
Harper zacisnął szczęki na wspomnienie, jak wiele razy musiał zrzucać ciała więźniów do morza, a wszystko dlatego, że właściciel statku, J. Horace Turnbull, nabrał podejrzeń co do rzetelności rozliczeń w poprzednich rejsach, zażądał więc, by jego córka towarzyszyła mężowi podczas podróży i miała na wszystko oko. Armator udzielił Gertrudzie nieograniczonego prawa do wglądu w księgi, polecił również zmniejszyć wydatki, jeśli uzna je za zbędne, co pociągnęło za sobą zgubne skutki.
- Kiedy pan Turnbull pozwolił córce decydować o wszystkim, pewnie nie miał pojęcia, że straci więcej na tym rejsie niż w ciągu ostatnich pięciu lat, czyli odkąd dostarczamy więźniów do kolonii. Pragnąc oszczędzić ojcu kilka szylingów, pani Fitch bezmyślnie zamordowała jedną czwartą więźniów. To zmniejszy zarobki starego co najmniej o kilkaset funtów.
- Jeżeli pan Turnbull podejrzewał wcześniej, że na statku dochodzi do kradzieży... - mruknął ponuro Roger Blake - ...to idę o zakład, że tym razem uzna to za pewnik.
- I bez wątpienia wyśle córeczkę następnym razem. - Harper skrzywił się na samą myśl o takiej możliwości.
- Czy pan Turnbull miał słuszność? Czyżby wśród nas był złodziej? James Harper westchnął ciężko.
- Jakkolwiek było, panie Blake, wolę zachować swoje podejrzenia dla siebie. - Wzruszył ramionami, dodając: - Gdybym nawet odkrył winnego, wzdragałbym się przed wydaniem go pani Fitch. Zbyt dobrze dała nam odczuć, że podejrzewa nas wszystkich o oszukiwanie ojca.
- O tak, to pewne, sir - zgodził się pośpiesznie Roger Blake. Pani Fitch potrafiła sprawić, że uczciwy żeglarz nie czuł się godzien szacunku i zaufania. Nawet kapitanowi nie szczędziła krytycznych uwag. Natomiast, co było przedziwne, chętnie nadstawiała ucha na słowa Jacoba Pottsa, choć tym podlecem pogardzało zarówno wąskie grono oficerów, jak i spora część prostych marynarzy.
Nim Roger Blake spojrzał w stronę mostka, w myślach założył się sam ze sobą, że na pewno ujrzy kapitańskie stadło w trakcie kolejnej sprzeczki. Uśmiechnął się smutno, kiedy okazało się, że miał rację: kłócili się znowu, a Blake zdążył już się nauczyć, że pani Fitch nie zamilknie, dopóki nie dopnie swego. Wdzięczny losowi za to, że nie obdarzył go przypominającą białego wieloryba małżonką, Roger Blake powrócił do swoich zajęć.
Shemaine odczuła ulgę po zamknięciu Pottsa, wkrótce jednak do jej świadomości dotarły przyciszone głosy kobiet. Gorączkowe komentarze i wyrażane lękliwie obawy co do dalszego losu pod władzą nowych panów poruszyły Shemaine. Niemiłe obrazy ponurej rzeczywistości potęgowały poczucie bezsiły. Mimo wszelkich przeciwności, jakie przyszło jej znosić od opuszczenia Anglii, dzielnie starała się dodawać sobie otuchy, czepiając się skrawka nadziei. Wyobrażała sobie, że rodzice lub narzeczony jakimś cudem dowiedzą się, dokąd została wysłana, przybędą na ratunek i nie zostanie sprzedana jako kontraktowa służąca. Na razie jednak żadna kochana twarz nie pojawiła się, a od upokarzającego rytuału sprzedaży dzieliło dziewczynę coraz mniej czasu.
Shemaine przesunęła szczupłymi palcami pod żelazną obręczą. Nadgarstek miała obolały od ciągłego ocierania. To wszystko było takie okrutne i niesprawiedliwe! Kiedy zetknęła się z bezdusznością angielskiego wymiaru sprawiedliwości, przekonała się, iż nie jest jedyną niesłusznie skazaną na statku. Równie surowy wyrok można było dostać za zbrodnie takie jak kradzież bochenka chleba czy wyrażanie politycznych przekonań, do czego zwłaszcza zapalczywi Irlandczycy mieli inklinację. Przestępstwa były naprawdę błahe, wyroki absurdalne, a wszystko po to, by więźniów - traktowanych jak najgorszych złoczyńców - wyprawić za morze w pełnym majestacie prawa. Przemądrzali sędziowie w perukach zarządzili, by dozorcy więzień obiecywali królewskie przebaczenie wszystkim, którzy zgodzą się na kontraktową pracę w koloniach. Propozycja brzmiała nader wspaniałomyślnie. Nieszczęśnicy mieli bowiem do wyboru niewolniczą pracę poza granicami kraju albo pozostanie w Anglii, co w przypadku poważniejszych przestępstw oznaczało szubienicę, a za mniejsze wykroczenie - posępne lochy więzienia Newgate. Tam nawet nie starano się dzielić więźniów według płci, wieku czy rodzaju przestępstwa, a na porządku dziennym były gwałty, morderstwa i okaleczenia.
Shemaine zadrżała na wspomnienie tej straszliwej chwili, kiedy została napadnięta w stajni w majątku rodziców. Odrażający typ, który nosił miano Neda Łapacza Złodziei, zawlókł ją do sądu niczym najpodlejszego przestępcę. Krótki pobyt w Newgate nauczył ją, że żadne łzy, żadne błagania nie odnoszą skutku. Rozpaczliwie obiecywała nagrodę za zawiadomienie rodziców o aresztowaniu. Nikt nie wierzył w obietnicę sowitej zapłaty, nie widziała życzliwej twarzy wokół siebie, lecz jedynie oblicza przestępców, dozorców i ich bezbronnych ofiar.
Później, na pokładzie „London Pride”, na własne oczy przekonała się, jak straszne męki znoszą inni, i straciła nadzieję na spotkanie życzliwej duszy. Widziała oseski odrywane od piersi rozpaczających matek. Annie Carver nie przyszło wcześniej do głowy, że zabiorą dziecko z jej ramion i sprzedadzą przypadkowemu kupcowi. Małe dzieci, z przerażeniem w oczach i strumieniami łez płynącymi po brudnych buziach, stały w dokach, kiedy ich najbliższe osoby wchodziły po trapie, dzwoniąc łańcuchami. Chłopcy oskarżeni o zdumiewająco błahe przewinienia skuci byli z notorycznymi złodziejami i rajfurami. Na pokładzie „London Pride” znalazło się dwóch takich młodzieńców. Żaden nie przeżył podróży.
Widoki tego rodzaju były niewypowiedzianie bolesne dla wrażliwej, wychowanej w cieplarnianych warunkach Shemaine. Nie wyobrażała sobie, że takie barbarzyństwo może w ogóle istnieć na świecie, dopóki nie zobaczyła go na własne oczy. Więźniowie traktowani byli jak chwasty, jak szkodniki, które trzeba odsunąć jak najdalej od brzegów Anglii, oczyszczając kraj dla lepszej klasy ludzi - pokroju owych arystokratów, którzy wynajęli Neda, by ją pojmał i oskarżył. Mając do odbycia wyrok siedmiu lat więzienia, Shemaine nie skala szlachetnego rodowodu swego narzeczonego domieszką irlandzkiej krwi. Wspomnienia dawnego szczęścia stawały się coraz bardziej mgliste i dziwnie odległe, jakby Maurice du Mercer był tylko snem. Utytułowany Anglik mógł do woli przebierać wśród panien wywodzących się z tej samej co on sfery, podczas gdy Shemaine pochodziła ze związku zapalczywego irlandzkiego kupca i angielskiej damy. - Bezczelna mała wieśniaczka - szeptały do siebie hrabiny, kiedy Maurice towarzyszył jej na przechadzce.
Jednak bogactwo ojca musiało imponować egzaltowanym arystokratom, którzy chełpili się tytułami, lecz niewiele mieli do powiedzenia w sprawach pieniężnych. Maurice zaś był dziedzicem ogromnej fortuny, dóbr i tytułu swego zmarłego ojca Philipa du Mercera, markiza Merlonridge. Niestety, był też wnukiem Edith du Mercer, dostojnej matrony, nieugięcie strzegącej czystości rodu, którego genealogia wsparta była wielowiekowymi dokumentami.
Shemaine z goryczą pomyślała o pokaźnej sumie, jaką zaoferowano jej za zerwanie zaręczyn. Ponieważ jednak odmówiła opuszczenia na zawsze Anglii i Maurice'a, znalazła się na tym statku, znosząc upodlenie będące udziałem skazańców. Gdyby przyjęła warunki szacownej damy, jej losy potoczyłyby się najprawdopodobniej całkiem inaczej.
Oczy Shemaine zasnuły się łzami, kolejna fala udręki pogrążyła ją w otchłani rozpaczy. Jeżeli za porwaniem rzeczywiście kryła się Edith du Mercer, to zamiary tej kobiety w pełni się powiodły. Dziewczyna nie tylko znalazła się na innym kontynencie, w położeniu nie rokującym nadziei na ratunek, lecz także zmuszona była pędzić życie, do którego była kompletnie nie przygotowana. Nawet jeśli nie umrze z żalu i tęsknoty, to wedle wszelkiego prawdopodobieństwa zapadnie na którąś z panujących w koloniach chorób lub wpadnie w łapy Pottsa.
Szczupła dłoń chwyciła Shemaine za ramię, wyrywając ją z posępnych rozmyślań. Zaskoczona, obejrzała się i ujrzała Annie Carver, przyglądającą się jej ciekawie.
- Sprawiedliwości stało się zadość, panienko - odezwała się młoda kobieta z niepewnym uśmiechem, nie mogąc odgadnąć, jakie są prawdziwe przyczyny łez towarzyszki. - Głowę dam, że Potts przez jakiś czas nie będzie mógł spełniać zachcianek Morrisy. Shemaine była jednak daleka od przekonania, że po raz ostatni widziała marynarza.
- Czułabym się o wiele lepiej, gdyby pan Harper zamknął tę bestię, dopóki „London Pride” nie odpłynie z powrotem do Anglii - wyznała ponuro. - Morrisa bardzo umiejętnie napuszcza go na mnie i nie spocznie, dopóki nie zostanę ukarana za to, że się jej sprzeciwiłam. Annie w duchu przyznała jej rację. Morrisa, nim zmierzyła się z Shemaine, bez żenady wymuszała na współtowarzyszkach niedoli najlepsze i największe kąski z nędznego jedzenia, jakie im przydzielano. Oczekiwała, że Shemaine także się jej podporządkuje, gdyż nie spodziewała się oporu po rozpieszczonej pannie z dobrego domu. Tymczasem pomimo gróźb Shemaine okazała stanowczość, nie dała się ladacznicy złamać ani zastraszyć. Co gorsza, namówiła inne kobiety do buntu przeciwko Morrisie, narażając się jej jeszcze bardziej.
- Oj tak, pognębiła panienka Morrisę, to fakt. Od tego czasu nie znosi panienki. Konflikt, który wywołała Morrisa, utwierdził Shemaine w przekonaniu, że ladacznica dybie na jej życie.
- Morrisa niczego nie pragnie bardziej niż połaskotać mnie nożem. A jeszcze lepiej, żeby Potts wykonał tę robotę. Uwielbia wydawać rozkazy, a winę zwalać na innych. Oczy Annie nagle znieruchomiały.
- O wilku mowa... Shemaine podążyła za jej wzrokiem i westchnęła na widok Morrisy, która zbliżała się do nich, kołysząc biodrami.
- Znów ta diablica. Na twarzy ciemnookiej ladacznicy wykwitł pełen zadowolenia uśmieszek.
Przystanęła obok Shemaine.
- No i jak się podobało w ładowni, gołąbeczko? Nie powiem, żal mi ciebie, choć nie znam nikogo, kto bardziej by sobie na to zasłużył.
- Ja tam znam - powiedziała Annie, wbijając w nią wzrok. Morrisa wyszczerzyła zęby w szyderczym uśmiechu.
- Cóż to, tańczymy na dwóch łapkach przed jaśnie panią? Myślisz może, że spłynie na ciebie trochę jej urody? Tracisz czas, kochana, z tą irlandzką dziewką - Przyjaźń z Shemaine nic ci nie da.
- Wiem, kto mi życzliwy - odparła Annie stanowczo. - I wiem też, kto mi wrogiem. A już ty na pewno nie jesteś moją przyjaciółką. Bogiem a prawdą, prędzej zgniję w jednym grobie z panienką, niż zadam się z taką jak ty' Brązowe oczy Morrisy zapłonęły. Zamachnęła się, chcąc uderzyć Annie, ale nagle zastygła w bezruchu. Podczas bójek, do jakich dochodziło czasem między więźniarkami, przekonała się, że Annie Carver była w stanie pokonać każdą kobietę, nawet znacznie roślejszą od siebie. A spuchnięta warga czy podbite oko mogły odstraszyć nabywcę, wywołując podejrzenie, że kandydatka na służącą ma krewki charakter. Choć pokusa była wielka, Morrisa nie mogła zdobyć się na to, by wymierzyć cios. Wściekła, opuściła rękę i wzruszyła ramionami, aż zakołysały się jej okryte cienką tkaniną piersi. Krągłości, z którymi dumnie się obnosiła, świadczyły, że nie cierpiała głodu podczas długiej podróży.
- Szkoda, że stary Potts trafił do ciupy. Nie spodobałyby mu się twoje obelgi.
- Shemaine westchnęła.
- Biedny, zaślepiony Potts. Gdyby tylko wiedział, jak bardzo go nienawidzisz, zdusiłby cię jak natrętnego komara. Morrisa uśmiechnęła się z zadowoleniem.
- Nie uwierzyłby ci, złociutka, nawet gdybyś go przekonywała. Widzisz, Shemaine, umiem postępować z Pottsem. Wiem też, że może mi się przydać w tym kraju. Powiedział, że nie wróci do Anglii, tylko zostanie ze mną. Co ty na to? Shemaine wzdrygnęła się na samą myśl o pozostaniu tu Pottsa. Niemal usłyszała głos banshee*[1] wymawiający szeptem jej imię. Mimo dreszczu strachu, który przebiegł jej po karku, odparła:
- Powinnam ostrzec tego, kto cię kupi, że może skończyć z podciętym gardłem. Albo sama to zrobisz, albo ten twój pies. Mam jednak nadzieję, że nowy pan postara się, byś nie sprawiała kłopotu przynajmniej przez jakiś czas. A kiedy Potts przestanie być dla ciebie użyteczny, znajdziesz sobie innego głupca, który ci się będzie wysługiwał. Umiesz być lojalna wobec mężczyzny... dopóki ci płaci. Pełen wyższości uśmieszek Morrisy przemienił się w grymas wściekłości.
- Nie potrafisz trzymać języka za zębami, co, Shemaine? Każdy by się już do tej pory nauczył, ale nie ty! Chyba będę musiała wbić ci coś do łba! Morrisa rzuciła się z palcami zakrzywionymi jak szpony, mając najszczerszy zamiar wydrapać zielone oczy rozmówczyni, ale głos bosmana udaremnił walkę.
- Nie zaczynajcie znowu, moje panie... - ostrzegł James Harper, zwracając się do obdartych więźniarek z wyraźną ironią - ...bo każę was wrzucić do wody, żeby ostudzić wasz zapał!
Spojrzenie Morrisy było pełne wściekłości, ale dobrze wiedziała, że bosman zawsze dotrzymuje słowa, więc opamiętała...
chopchomik