Wydział
Fizyki i Techniki Jądrowej
Wykonali:
1. Krzysztof Majcherczyk
2. Rafał Kosturek
Rok
II
Grupa
Fizyka Komputerowa
Zespół
3
Pracownia fizyki
Temat:
Drgania elektromagnetyczne obwodu LCR
Numer ćwiczenia
61
Data wykonania:
Data oddania:
Zwrot do poprawy:
Data zaliczenia:
Ocena:
Cel ćwiczenia:
Obserwacja drgań tłumionych i przebiegów aperiodycznych w obwodzie LCR. Pomiar i interpretacja parametrów opisujących obserwowane przebiegi napięcia U(t). Badanie obwodu LCR jako modelowej realizacji fizycznej liniowego równania różniczkowego drugiego stopnia.
Wprowadzenie:
Częstość drgań elektromagnetycznych w obwodzie złożonym z idealnej indukcyjności L i pojemności C dana jest wzorem:
Rzeczywisty obwód posiada niezerową rezystancję R, na który składa się rezystancja cewki i dodatkowej opornicy. Zachowanie obwodu, nazwanego obwodem LCR, opisuje równanie różniczkowe:
wynikające z II prawa Kirchoffa. Trzy składniki równania określają wartości napięć na indukcyjności L, rezystancji R i pojemności C. Symbol q oznacza zależny od czasu t ładunek kondensatora.
Równanie to można dla funkcji U(t) zapisać w postaci:
Ogólne rozwiązanie takiego równania jest postaci:
W szczególności obserwujemy tylko jedną funkcję U(t), którą uzyskujemy przez taki dobór stałych C1 i C2, by spełnione były warunki początkowe postaci:
Pierwszy warunek to początkowa wartość napięcia kondensatora U0 (w chwili załączenia wyłącznika). Drugi warunek dotyczy początkowej wartości prądu w obwodzie.
Podstawienie całki ogólnej do równania różniczkowego pozwala stwierdzić, że współczynniki a1 i a2 są pierwiastkami równania charakterystycznego
które jest równaniem algebraicznym stopnia drugiego. .W zależności od wartości wyróżnika D=R2–4L/C – ujemnej, dodatniej lub równej zeru – wyróżnić można trzy jakościowo różne rozwiązania równania różniczkowego. Wygodnie jest wprowadzić krytyczny opór
wtedy te przypadki odpowiadają rezystancji obwodu mniejszej, równej i większej od Rc.
R<Rc –> drgania tłumione
Ujemna wartość wyróżnika (D<0) równania charakterystycznego oznacza, że jego pierwiastki są parą liczb zespolonych sprzężonych. Podstawiając a1= –b+iw i a2= –b–iw otrzymujemy:
Stałą b nazywamy współczynnikiem tłumienia, jaj odwrotność oznacza czas, w którym amplituda maleje o czynnik 1/e.
Wartości stałych b i w są zależne od parametrów L, C i R obwodu:
R<Rc –>przebieg aperiodyczny krytyczny
Równanie charakterystyczne ma tu pierwiastek podwójny –a1,2 = b = R/(2L). Całką szczególną jest tu funkcja:
R>Rc –>przebieg aperiodyczny krytyczny
W tym przypadku równanie charakterystyczne ma dwa pierwiastki rzeczywiste, Całka szczególna ma więc postać:
Stałe b1 i b2 oznaczają dwie różne stałe tłumienia
Literatura:
1. Resnick R., Halliday D.: Fizyka
2. Szczeniowski S.: Fizyka Doświadczalna t.3
licha2