Hurt.pdf

Hurt

by Imm93

beta: misia.dulce:*

niezbędna pomoc: truska93 :*

Jedna pojedyncza łza, za życie i wiatr, który popycha mnie w dal.

Jedna pojedyncza łza, za życie w którym szczęścia brak.

Jedna pojedyncza łza, za życie sensu pozbawione.

Jedna pojedyncza łza, kreśli szlak na mym policzku,

Jedna mała łza uwolni mnie od cierpienia, które przychodzi bez ostrzeżenia.

Bo życie okrutne jest i bawi się z nami, w noce i dnie.

Nie daje żadnego wytchnienia, przerażająca otchłań mnie zabiera.

A ja poddaje się bez walki, bo już nie mam dla kogo walczyć.

A wszystko przez jeden głupi błąd, za który będę płaciła do końca mych dni.

Dopóki na nowo mała iskierka we mnie zapłonie i wypełni me serce.

A wtedy jedna mała łza, zamieni się w potok szczęścia wylewany każdego dnia.

Ale zanim nadejdzie ten czas, ja odpłynę w dal,

tam gdzie ból i cierpienie, są jednym zniszczeniem.

Siedzę w swoim pokoju, pogrążona, w najgorszych otchłaniach bólu i cierpienia, tego

samego, który towarzyszy mi od wielu lat. Każde spojrzenie na moją córkę, przypomina mi

o wydarzeniach z tamtego okresu.

Jego łapska na moim ciele, jego oddech na moim karku i mój paraliżujący strach, który

wciąga mnie, a ja nie mam siły, by z nim walczyć.

Krzyczę, bo wiem co nastąpi i nie chce, żeby do tego doszło, krzyczę chociaż wiem, że i tak

nikt mnie nie usłyszy, palące łzy, płyną po moich policzkach. Łzy obrzydzenia, cierpienia i

upokorzenia. Moje prośby nie pomagają.

- Nie, proszę nie, nie, nie, nie, nie, nie!

Przeżywam wszystko na nowo, zamknięta w swoim pokoju, krzyczę, błagając o litość.

Wiem, że jestem sama i nikt mi nie przeszkodzi, i nie wyrwie mnie z otchłani bólu. A do

mojej podświadomości dobijają się nowe obrazy, zalewając mój mózg niczym fala tsunami

pobliskie brzegi plaż.

Jego wielkie łapy na moich piersiach, obłupujące mnie, wszędzie gdzie się tylko da. Znowu

krzyczę i się szarpie, ale to nic nie pomaga, czuje ból na twarzy, uderzył mnie.

Ściągnął mi spodnie, pomimo tego, że nadal się rzucałam na łóżku, utrudniając mu jak tylko

to możliwe, rozebranie mnie. Usłyszałam jeszcze jak suwak jego spodni zjeżdża w dół a

potem....

A potem, te obrzydliwe uczucie, jego we mnie. Nie! Nie! Nie! Nie! Nie!

Musiałam przerwać, ten koszmar, wybiegłam z domu do ogromnego ogrodu, gdzie siedziała

Reneesme z Nahuel'em.

Musiałam zostawić wspomnienia za sobą, co było teraz niewyobrażalnie trudne, musiałam

być twarda.

- Co on tu robi?! - wysyczałam, podchodząc do Reneesme. Byłam zła, a źródłem tych

emocji, były ciągle wspomnienia, które nasilały się, gdy patrzyłam na córkę. Musiałam być

twarda.

- Mamo nie zaczynaj - powiedziała wysoka dziewczyna o delikatnej urodzie. Długie

brązowe włosy, niemal czarne opadały kaskadą na ramiona, jej brązowe oczy, ukazywały to

jak była zła, była tak podobna do.... NIE!

- Wynoś się z mojego domu! Nigdy nie pozwolę na to, żebyś związał się z Reneesme!

Słyszysz NIGDY! - wyrzuciłam to z siebie. - Nienawidzę cię i nic tego nie zmieni! -

chłopak patrzył na mnie, smutnymi oczami, ale nie śmiał mi się przeciwstawić. Ta sprawa

przewijała się przez nasz dom już wielokrotnie, Reneesme dobrze wie jaki jest mój stosunek

do tego chłopaka. On sam też to wiedział, lecz zachował spokój i wyszedł.

- Mamo! Proszę cię! - krzyczała za mną, ale ja z powrotem wróciłam do domu. Gdy

wchodziłam po schodach, słyszałam jak podbiegła do tego chłopaka.

Do pokoju weszła Reneesme, trzaskając drzwiami. Siedziałam w fotelu i patrzyłam w okno,

obojętnym wzrokiem.

- Czemu ciągle jesteś przeciwko mnie?! Czemu nie akceptujesz moich wyborów?! Przecież

dobrze wiesz, że to nie Nahuel spowodował ten wypadek! Czemu nie chcesz sobie

uzmysłowić tego, że to nie on nasłał na tatę tych złoczyńców! Zawsze jesteś przeciwko

mnie! Czemu mi nie pomagasz?! Czemu jesteś przeciwko mnie!? - wyrzucała z siebie

kolejne pytania, a jej głos coraz bardziej wypełniał się bólem i tęsknotą. Ja nadal siedziałam,

nie mając odwagi spojrzeć jej w oczy i wyznać jej prawdy.

Nie doczekawszy się z mojej strony żadnej odpowiedzi, podeszła do mnie i z jej ust, znowu

wylał się potok słów:

- Czemu nie traktujesz mnie tak jak Alice?! Czemu to ona ma u ciebie, więcej poparcia?!

Dlaczego kochasz ja bardziej, niż mnie!? Też jestem twoją córką, tą która zajęła się

wszystkim po wypadku ojca!! Czemu?! Wytłumacz mi to! Dlaczego nie potrafisz kochać

mnie tak jak kochasz Alice?! - jej pytania, przerodziły się w szloch rozpaczy i

niewyobrażalnego bólu. A razem z nią ja cierpiałam podwójnie. Nie chciałam, żeby poznała

prawdę, która mnie samą odrzuca, nie chciałam, żeby poznała prawdę, prawdę o zhańbieniu

mojego ciała. Widząc moje wahanie krzyknęła jeszcze głośniej:

- Czemu nie możesz mnie pokochać, miłością, jaką darzysz Alice?!

- Nie umiem... Pokochać cię taką miłością jaką darze Alice... - nie mogłam wydobyć z

siebie słów, nie wiedziałam jak mam jej to powiedzieć. Ogarnęła mnie fala rozpaczy i

bezsilności. - Nie umiem cię kochać tak mocno, ponieważ nie jesteś córką Edwarda! Nie

jesteś spokrewniona z mężczyzną, którego tak podziwiasz i kochasz! Nie jesteś córką,

mężczyzny, którego ja kocham z całego serca! - wyrzuciłam to z siebie, lecz wcale nie było

mi lepiej, widziałam jak na twarzy Reneesme pojawia się szok i niedowierzanie.

- Jak to się stało? - powiedziała, próbując sobie to wszystko poukładać. - To nie prawda!

Kłamiesz! Kłamiesz jak zawsze, abym cierpiała! - krzyczała odsuwając się ode mnie.

- Zostałam zgwałcona, przez mężczyznę, który był moją pierwszą miłością! Jesteś żywym

wspomnieniem, tego co mi zrobił! Patrząc na ciebie widzę... - podeszłam do niej, lecz w

ostatniej chwili zrezygnowałam i zlustrowałam ją wzrokiem. - Jesteś taka do niego

podobna, jesteś uparta i dążysz do celu, masz podobne usta.... - nie wytrzymałam, z moich

oczy popłynęła nowa fala łez, które były ujściem mojego cierpienia, odwróciłam się od

córki, nie mogąc już patrzyć i przypominać sobie na nowo jego wyglądu. - Patrząc na ciebie

przypominam sobie na nowo, te straszne wydarzenie, masz nawet jego karnacje! - mój ból,

był nie do wytrzymania, czułam się podle musząc jej o tym wszystkim mówić. Nie

chciałam, żeby się dowiedziała, nikt o tym nie wiedział. Nikt! Nawet Edward, który ją tak

kochał i podziwiał, za to jaką jest osobą. Był dumny ze swojej córki, która zajęła się

wszystkim po wypadku, była dla niego wszystkim. Dlatego nikt nie mógł się dowiedzieć o

tym.

Spojrzałam na Reneesme, która stała nie wierząc w ani jedno moje słowo, wszystko miała

wypisane na twarzy.

- To nie prawda! - krzyknęła zrozpaczona. - To nie może być prawda! Okłamujesz mnie!

Czemu mi to robisz?! - krzyczała, a w jej oczach pojawił się ból, który był wypisany i na

mojej twarzy.

- Chciałaś poznać prawdę, to już ją znasz. - patrzyłam w okno, próbując zwalczyć

cierpienie, zdusić je w sobie.

- Nie mogłaś tego utrzymywać przez tyle lat w tajemnicy, ktoś musiał o tym wiedzieć!

Przecież to już 20 lat! Tata musiał się zorientować, że go okłamujesz! - szlochała, próbując

nie przyjąć do wiadomości tego co jej powiedziałam.

- Tata bardzo się cieszył, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży. Wmówiłam mu, że to jego

dziecko. Byliśmy już wtedy parą, od razu mi uwierzył - powiedziałam, już spokojniej. -

Nikt nie wiedział o tym, że zostałam zgwałcona. Gdyby ludzie się dowiedzieli, zaczęli by

mnie wytykać palcami, a ojciec, może i przyjął, by mnie do siebie, ale wiedziałam, że nigdy

do końca nie zaakceptowałby tego. A dla mojej rodziny byłaby to hańba, córka z dzieckiem

z gwałtu. Czułam się upokorzona, czułam do siebie odrazę. A osoba, która mi to zrobiła,

była moją pierwszą miłością, to on był moim pierwszym chłopakiem, którym zachwycał się

ojciec. Myślisz, że uwierzyliby mi w to, że mnie zgwałcił?! - nowe obrazy przewijały mi się

przed oczami, tak dobrze znane.

- To nie możliwe! - dziewczyna, załamała się na moich oczach, nie mogłam znieść, tego, że

tak cierpi, że cierpi przeze mnie. Nienawidzę się za to, że jej o tym powiedziałam.

- Byłaś oczkiem w głowie Edwarda, widziałam z jaką miłością, na ciebie patrzy. Z miłością,

której ja ci dać nie mogę. - kontynuowałam, musiałam powiedzieć jej już teraz wszystko,

bez względu na to jakie będą tego skutki. - Wiedziałam, że zrobiłam dobrze, dobrze dla

swojej rodziny. Edward nie odstępował cię ani na krok, a ja....? Ja nie mogłam na początku

nawet na ciebie patrzeć, wspomnienia były zbyt bolesne. Lekarze uznali, że to depresja po

porodowa. Gdy wróciliśmy ze szpitala, nie polepszało mi się, było coraz gorzej, zajmowała

się tobą Esme. Była dla ciebie jak matka, czasami zaglądałam zobaczyć, co się dzieje z tobą,

lecz były to tylko chwilowe odruchy, których potem żałowałam. Esme, była dla ciebie jak

matka, gdy płakałaś zawsze była przy tobie. Próbowała też przekonać mnie do tego, żebym

zaczęła się tobą zajmować, lecz ja nie mogłam, nie chciałam. Z czasem poprawiało mi się

na tyle, żeby od czasu do czasu, posiedzieć z tobą, tyle, na ile pozwalała mi na to moja silna

wola, dopóki nie wracały wspomnienia.

- Potem urodziła się Alice, z nią było całkiem inaczej, tym razem to ja nie odstępowałam jej

ani na krok. Edward bardzo się dziwił, a Esme robiła mi wyrzuty, do tej pory mi je robi.

Ciągle się kłócimy, ona broni ciebie, a ja...? A ja nie mogę dać ci tego, czego bym pragnęła.

- pogrążając się we wspomnieniach, wszystko to o czym mówiłam, przelatywało mi przed

oczami, napływały nowe fale bólu, z którymi sobie nie radziłam.

Miałam przed oczami obraz Reneesme i Alice, które czekały na mnie w salonie, aż pójdę z

nimi na zakupy. Esme, zaoferowała się, że pójdzie razem z nami. Nie ufała mi i miała racje.

Gdy znalazłyśmy się w centrum handlowym, jedyne ubrania, którymi byłam

zainteresowana, to te dla Alice. Mojej małej córeczki, która śmiejąc się miała śliczny

delikatny głos, który wszędzie bym poznała. Reneesme stała obok, ze smutnym

spojrzeniem, dostrzegłam tylko to, że Esme ją gdzieś zabiera, potem już ich nie widziałam. -

przytłoczona kolejnymi wspomnieniami, ugięłam się pod ich ciężarem, teraz klęczałam

przed dziewczyną, którą powinnam kochać nad życie, lecz nie mogłam. Nie umiałam dać jej

miłości, na jaką zasługuje.

- Nie! Nie! Nie! Nie! Nie nie możesz mnie obwiniać za coś na co nie miałam wpływu. Nie

jestem winna temu, że cię zgwałcono. To nie moja wina! I nie chce ponosić za nią

odpowiedzialności! - wybiegła z pokoju, płacząc.

Nie byłam w stanie za nią iść, nie mogłam unieść ciężaru wspomnień. Nowa fala rozpaczy

ogarnęła mnie i zalała niczym wybuchający wulkan, zalewa swój krater, gorącą magmą.

Moją magmą był ból, nie możliwy do zniesienia. A potem była już tylko obojętność i

ciemność.

Do końca dnia nie wychodziłam z pokoju, pogrążona w rozmyślaniach. Do drzwi ktoś

zapukał.

- Proszę! - powiedziałam głośniej. Do pokoju weszła Esme, na jej twarzy malował się

spokój, ale pod tą maską widziałam ból, który czuła w tym momencie.

- Czy to.... - zaczęła, siadając przy mnie.

- Tak – przytaknęłam i znowu w moich oczach pojawiły się łzy bezradności.

- Tak bardzo mi przykro. - powiedziała, przytulając mnie do siebie. Od dwudziestu lat,

nasze stosunki nawet w najmniejszym stopniu nie były takie. - Teraz cię rozumiem, a

przynajmniej próbuje zrozumieć twój ból, ale nie musiałaś ukrywać tego przez tyle lat,

mogłaś mi powiedzieć. - głaskała mnie uspokajająco.

- Nie mogłam! To jest takie straszne uczucie, to że nie potrafię kochać Reneesme miłością

na jaką sobie zasługuje. Patrząc na nią widzę go! Jej karnacja, jej usta, nawet jej głos,

przypomina mi o tamtym wydarzeniu. - i kolejna fala bólu.

- Nawet nie wyobrażam sobie jak się czułaś, trzymając to wszystko w tajemnicy przez tyle

lat. Nie mogę uwierzyć, że nikt się nie domyślił, że nikt niczego nie podejrzewał,

podziwiam cię za tą siłę. - przytuliła mnie mocniej do siebie.

- Przestań! - krzyknęłam. - Za jaką siłę? Widzisz czym jestem? Czym się stałam! Jestem

wrakiem człowieka!

- Podziwiam cię za to, że mimo wszystko urodziłaś to dziecko. Podziwiam cię za to, że

przez tyle lat utrzymywałaś to wszystko w tajemnicy. - powiedziała mocnym głosem, tak

jakby siłą głosu chciała mi coś uświadomić, ściągając mnie na ziemię, widząc, że staczam

się na dno. - Wybrałaś dobre wyjście z sytuacji, dobre dla własnej rodziny, byłaś gotowa

przypłacić to własnym bólem, który nie lżeje, nie tak jakbyśmy tego chcieli. Urodziłaś

Reneesme i pomimo wszystko, z roku na rok jest lepiej, widzę to, lecz nie dostatecznie

dobrze, by przestało zadawać ci ból.

- Widziałam jak Edward ucieszył się na wiadomość o ciąży, widziałam tą miłość w jego

oczach, gdy się dowiedział. I wiedziałam, że temu dziecku będzie dobrze z takim ojcem,

Edward kochał ją jeszcze za nim przyszła na świat. Nie byłam pewna czy jego miłość

starczy i czy zastąpi małej to czego ja jej dać nie mogę. Teraz widzę, że nie wystarczyła i

choć bardzo chciałabym to zmienić, nie mogę. Widzę na jaką kobietę wyrosła Reneesme,

szlachetną, dobrą i zaradną, i widzę jaką miłością darzy ją Edward. - W tym momencie

znowu się rozpłakałam i usłyszałam, że nie płaczę sama. Odwróciłam głowę w stronę drzwi,

gdzie stała Reneesme, miała podpuchnięte oczy, płakała patrząc na mnie oczami pełnymi

bólu i tęsknoty.

Podbiegła do mnie i mnie mocno przytuliła.

- Kocham cię, kocham cię mamo! Zawsze będę cię kochała.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: