Kasandra
Prolog
Kansas City, wrzesień 1889
Minęła północ. Księżyc, latarnia kochanków, wisiał na ciemnym nocnym niebie. Słychać było tylko jednostajne cykanie świerszczy i dobiegające z oddali nawoływanie nocnego ptactwa, gdy Kasandra skradała się przez ogród na tyłach domu, który jej dziadek wynajął na lato. Podnieceniu, jakie ogarnęło jej zmysły, towarzyszyło pewne zawstydzenie i zakłopotanie z powodu niezwykłej pory oczekiwanego spotkania z Dustinem.
Dustin zdecydował się wreszcie zaproponować jej potajemną schadzkę. Nazajutrz miał odbyć się ich ślub, ale widocznie on, podobnie jak i ona, nie mógł już dłużej czekać na krótką choćby chwilę spędzoną wyłącznie we dwoje. Zaręczyli się przed trzema miesiącami i od tej pory z każdym dniem ich uściski stawały się coraz bardziej namiętne.
Lekki powiew chłodnego nocnego wiatru sprawił, że ciałem Kasandry wstrząsnął dreszcz. Ciaśniej otuliła się luźnym szlafrokiem i skierowała kroki ku kępie drzew zamykającej prowadzącą w głąb ogrodu ścieżkę, W powietrzu unosił się cierpki zapach jesiennych kwiatów.
Z daleka zobaczyła Dustina - stał na tle obsypanych kwiatami krzewów obrastających ogrodową altanę. Blade światło księżyca oświetlało jego sylwetkę. Był bez marynarki, kamizelki i krawata. Ubrany był tylko w białą koszulę bez kołnierzyka i czarne spodnie. Wiatr potargał mu ciemnoblond włosy, ale Kasandrze wydawało się, że nigdy nie wyglądał równie atrakcyjnie. Uniosła lekko brzeg nocnej koszuli i podbiegła do narzeczonego.
- Dustinie! - Oplotła ramionami jego szyję i przytuliła się.
- Kasandro! -szepnąłobejmując jąmocno. -Taksię cieszę, że przyszłaś. - Spojrzał na nią z zaciekawieniem. - Dlaczego jesteś w szlafroku?
- Właśnie w takim stroju chciałam się z tobą spotkać. - Odsunęła się o krok, rozchyliła szlafrok i obróciła w koło. Powiewna koszula nocna bez rękawów ledwie skrywała jej młode, ponętne ciało. Roześmiana się cicho. - Kocham cię Dustinie i chcę być twoją już teraz, tutaj, nie czekając na ślub.
- Sani, ja nie dlatego prosiłem cię o to spotkanie - powiedział poważnie.
Kasandra udała, że nie dostrzega wyrazu zaniepokojenia na jego twarzy i nie słyszy wahania w jego głosie. Nazajutrz mieli się pobrać, uważała więc, że Dustin nie musi się już troszczyć o jej niewinność. Podeszła bliżej i przywarła do niego całym ciałem. Wyczuła jego podniecenie.
- Powiedz mi to, co chcę usłyszeć. Powiedz, że mnie kochasz i nie możesz doczekać się chwili, kiedy będę twoja.
- Nie prowokuj mnie, Sani. Wiesz dobrze, że cię pragnę - poprosił cichym ochrypłym głosem.
Ujęła w dłonie jego twarz i uśmiechnęła się.
- Więc kochaj się ze mną, Dustinie. Nie chcę już dłużej czekać.
Dustin objął ją i pocałował namiętnie. Kasandra rozchyliła wargi. Dotknięcie jego języka sprawiło, że niemal straciła oddech.
Usta Dustina powędrowały teraz ku jej policzkom, potem szyi. Ukrył twarz w jej włosach i szepnął:
- Nie, Sani. Przyszedłem tutaj, żeby z tobą porozmawiać, a nie po to, żeby się kochać.
Jak on może mówić takie rzeczy? Jak może opierać się uczuciom, które sprawiają, że nie jestem w stanie zapanować nad swym pożądaniem, zastanawiała się. Kocham go zbyt mocno, by czekać na noc poślubną. Chcę być z nim po raz pierwszy tutaj, w ogrodzie, w świetle księżyca, pod niebem pełnym skrzących się gwiazd.
- Dustinie- powiedziała cicho.- Porozmawiamy później. Teraz całuj mnie. Dotykaj. Przecież oboje na to czekamy. - Spojrzała mu w oczy wzrokiem wyrażającym całą siłę jej uczucia.
Dustin mruknął coś, co mogło wyrażać aprobatę i ich usta znów się spotkały. Przeniósł dłonie z pleców Kasandry na jej piersi. Gdy dotknął palcami nabrzmiałych sutek, ciałem dziewczyny wstrząsnął dreszcz pożądania.
- Jesteś tak niezwykłe pociągająca - szepnął.
Kasandra uśmiechnęła się z zadowoleniem. Uważała, że
może pozwolić Dustinowi na tak intymne pieszczoty. Bez wahania, zwinnymi palcami rozpięła guziki jego koszuli i rozchyliła ją. Jego ciało było mocne, ciepłe, muskularne. Nie protestował. Podobnie jak ona wiedział, że oboje pragną tego samego.
- Och, Boże, Sani! Nie potrafię się powstrzymać.
Dustin zdjął marynarkę z balustrady altany i rozłożył ją na
drewnianej podłodze, potem pomógł Kasandrze się położyć. Zanim znalazł się obok niej, wsunął jej pod głowę swoją zwiniętą w kłębek kamizelkę.
- Przysięgam na Boga, że nie po to chciałem się z tobą spotkać, ale teraz nie potrafię już myśleć o niczym innym, tylko o tym, żeby być z tobą.
- Kocham cię Dustinie i chcę być twoja.
Zsunął szlafrok z jej ramion i uniósł nocną koszulę wysoko, powyżej biustu. Dłońmi dotykał, pieścił jej piersi, najpierw jedną, potem drugą, całował je, a potem przywarł do niej całym ciałem.
Z ust Kasandry wyrwał się cichy jęk rozkoszy. Podniecało
.ft*
ją dotknięcie jego warg na rozgrzanej skórze. Czuła rozkoszny, wywołujący dreszcz chłód w tych miejscach, gdzie język Dustina zostawiał wilgotny ślad na jej piersiach i brzuchu. Pragnęła dalszych pieszczot. Żywo reagowała na każdy jego dotyk. Ogarnęła ją prawdziwa burza namiętności. W tej chwili istniał dla niej tylko Dustin.
W pośpiechu, niecierpliwie, Dustin rozpiął spodnie i zsunął je poniżej' kolan. Pewną ręką rozchylił jej nogi i położył się pomiędzy jej udami. Potem ich ciała połączyły się.
Kasandra jęknęła cicho. Oparła mocno dłonie na jego piersi.
- Nie bój się, Kasandro - szepnął wprost do jej ucha i wsunął się w nią głębiej. - Ból zaraz minie.
Ukryła twarz w zagłębieniu jego ramienia i czekała, aż wróci uczucie rozkoszy.
Poruszał się wolno, tam i z powrotem, równomiernie; przez cały czas całował ją i pieścił. Dreszcz podniecenia powrócił. Jego ruchy stały się szybsze, a ona już po chwili doznała eksplozji niezwykłej rozkoszy, jakiej nigdy dotąd nie doświadczyła. Dustin znieruchomiał na moment, a potem jego napięte ciało rozluźniło się.
Uniósł głowę i spojrzał jej w oczy.
- To wszystko stało się zbyt szybko. Czy nie byłem zbyt brutalny? Bolało cię?
Potrząsnęła głową i uśmiechnęła się.
- Nie, cały czas było mi dobrze, nawet pragnęłam, żeby to trwało dłużej.
- Kasandro, ja tego nie chciałem. Nie powinienem był...
- Nie - szepnęła i położyła mu palec na ustach. - Cieszę się, że kochaliśmy się tutaj, pod gwiazdami. Zupełnie jakbym była na ranczo w Wyoming. Dustinie, do świtu zostało już niewiele czasu. Nie traćmy go na rozmowy.
Kasandra nerwowo spacerowała po niewielkim pokoju na tyłach kaplicy. Sztywne halki i ślubna suknia szeleściły. Obcasy aksamitnych pantofelków głośno stukały o posadzkę. Kwiaty wplecione w jej włosy lekko już przywiędły.
- Gdzie jest ten Dustin? - burknął Thomas Rakefield wyglądając przez okno.
- Thomas, cierpliwości - Gordon Bennett wpatrywał się w drzwi. - W tym, że mój syn się spóźnia, nie ma nic niezwykłego. Jestem pewny, że kiedy się wreszcie zjawi, będzie miał coś ważnego na swoje usprawiedliwienie. Wysłałem kogoś do jego domu. Wkrótce powinniśmy wiedzieć coś więcej.
Kasandra starała się nie ulegać nastrojowi niepokoju. Była pewna, że Dustin ją kocha. Dał tego dowody minionej nocy. Świadczył o tym każdy jego pocałunek, każde dotknięcie. Kochał ją tak bardzo, że opuścili ogród dopiero o świcie, gdy nad horyzontem ukazało się słońce.
Nagle lęk ścisnął jej serce. Czy Dustin powiedział kiedykolwiek, że ją kocha? Niespokojnie szukała w pamięci takiego dnia, takiej chwili, kiedy usłyszała od niego słowa „kocham cię", ale pamiętała tylko, jak mówił, że jest śliczna, że będzie im razem dobrze i że pragnie, by została jego żoną.
Nie, on mnie kocha, przekonywała sama siebie. Ma zostać moim mężem. Nie wolno mi w niego wątpić.
- Nie mam pojęcia, co go zatrzymało - odezwała się w obronie Dustina. - Ale musi to być coś naprawdę ważnego.
- Oby tak było - mruknął Thomas. - Godzinne spóźnienie na własny ślub to nie najlepszy początek małżeństwa. Kiedy go znajdą, lepiej, żeby był chory, ranny, a nawet bliski śmierci, bo inaczej to ja doprowadzę go do takiego stanu.
W miarę upływu czasu niepokój Kasandry rósł. Teraz dopiero uświadomiła sobie, że Dustin przez cały okres narzeczeństwa postępował niezdecydowanie, wahał się. To dlatego, że mnie kocha, wmawiała sobie. Przecież wyznał mi to, czyż nie?
Nie! Powiedział tylko, że mnie pragnie.
Rozległo się pukanie do drzwi. Uczucie ulgi, jakiego doznała, było tak mocne, że niewiele brakowało, by zemdlała. Natychmiast jednak uśmiech ożywił jej twarz.
Gordon otworzył drzwi i Kasandra rozpoznała mężczyznę, którego ojciec Dustina wysłał na poszukiwanie syna.
- No i czego się dowiedziałeś? - zapytał zdenerwowany Gordon.
- Nie ma go w domu, ale przed kościołem zatrzymał mnie jakiś chłopiec i powiedział, że dostał dolara za dostarczenie listu pannie Rakefield. To list od pana Bennetta.
Z ust Kasandry wyrwał się okrzyk zdumienia. Aż się cofnęła. Obecni w pokoju trzej mężczyźni patrzyli na nią w osłupieniu.
- Znam mojego syna. On nie mógł tego zrobić. Daj mi to - Gordon wziął list i rozerwał kopertę.
Kasandra z niedowierzaniem, bojąc się nawet oddychać, stała bez ruchu i patrzyła na ojca Dustina, który z wyrazem gniewu na twarzy szybko, w milczeniu, czytał list. Wreszcie, wyraźnie wstrząśnięty, spojrzał na nią.
- Nie przyjdzie. Napisał, że nie może zdecydować się na to małżeństwo.
- Co ty opowiadasz, u diabła? Chyba kłamiesz! - huknął Thomas i ruszył w stronę Gordona.
- Ja... ja panu nie wierzę - odezwała się Kasandra. - Proszę mi dać ten list.
Gordon przecząco potrząsnął głową i wsunął list do kieszeni marynarki.
- Nie, moja droga. Byłabyś jeszcze bardziej wstrząśnięta, gdybyś zobaczyła to na piśmie.
- Ale to jest list do mnie! Chcę go przeczytać!
Wstrząsnął nią dreszcz. Łzy napłynęły jej do oczu. Poczuła
się nagle taka słaba, że nie rozumiała, jakim cudem jest w stanie utrzymać się na nogach.
- Nic się nie zmieni, jeśli sama przeczytasz to, co napisał. On nie przyjdzie. Wytłumacz jej to, Thomas.
- Dustin nie mógł mi tego zrobić. Nie wierzę. On mnie kocha.
- To niewybaczalne! Zabiję tego drania! - krzyknął Thomas. Twarz poczerwieniała mu z gniewu. - Gdzie on jest?
- Gdybym wiedział, sam bym się nim zajął - powiedział
Gordon. - Dustin wie, jak bardzo pragnąłem tego małżeństwa. Nie mogę wprost uwierzyć, że mógł mi zrobić coś takiego.
- Tobie! A cóż powiesz o Kasandrze?!
- Oczywiście, miałem na myśli Kasandrę. Jestem... Nie wiem, co z tym zrobić. Spróbuję go znaleźć i przemówić mu do rozumu.
- Mamy z górą setkę gości czekających w kaplicy. Niech sobie nie myśli, że ujdzie mu na sucho porzucenie mojej wnuczki. Już ja się postaram, żeby smażył się w piekle.
Kasandra słyszała pogróżki, widziała gniew obu mężczyzn, ale stała jak skamieniała, nie mogąc się poruszyć. Dlaczego Dustin tak postąpił? Nie rozumiała tego. Oddała mu się minionej nocy, bo go kochała, bo mieli pobrać się następnego dnia. Jeśli jej nie kochał, to dlaczego nie powstrzymał jej przed popełnieniem tego głupstwa? Dlaczego nic nie powiedział? Poczuła ukłucie bólu w sercu. Przypomniała sobie, że chciał z nią porozmawiać. Tak. Przyszedł tam, żeby oznajmić, że jej nie kocha, ale zabrakło mu odwagi, by to zrobić.
Z ust Kasandry wyrwał się szloch rozpaczy. Z taką furią cisnęła ślubnym bukietem o ścianę pokoju, że kwiaty rozsypały się po podłodze. Dustin ją porzucił!
- Dziadku! -zawołała szlochając i rzuciła się w jego ramiona.
Thomas przytulił ją. Słyszała, jak dziadek i ojciec Dustina
wykrzykują coś ze złością, ale była zbyt przejęta, by ich słowa mogły do niej dotrzeć. Pragnęła tylko jednego. Pragnęła, by pojawił się Dustin i powiedział, że wszystko to jest nieporozumieniem i za chwilę odbędzie się ich ślub.
Ale on się nie pojawił. Gdy wreszcie przestała szlochać, w jej sercu ciągle trwała walka pomiędzy miłością a nienawiścią do Dustina. v
- Trzeba powiedzieć gościom, że ślub się nie odbędzie ani dzisiaj, ani w żadnym możliwym do przewidzenia terminie - zauważył chłodno Thomas.
- Bądźże rozsądny. Pozwól, że ogłoszę tylko odroczenie uroczystości - oponował Gordon.
- Nigdy! - powiedziała Kasandra i odsunęła się od dziadka. Chciała, by ten koszmar jak najszybciej się skończył. Głosem drżącym z bólu, dodała: -vDziadku, ogłoś, że ślubu nie będzie. I powiedz gościom, że Dustinowi zabrakło odwagi, żeby się tu pokazać.
- Zaczekajcie! Nie ma powodu, żeby robić z tego taki dramat - uspokajał ich Gordon. - Powiem, że zaszło coś ważnego i Dustin musiał nagle wyjechać.
Thomas wyciągnął rękę, przerywając Gordonowi.
- Może w twojej rodzinie ostatnie słowo należy do syna - rzekł. - W mojej, ostatnie słowo należy do mnie.
1
Wyoming, maj, 1894
.Porządkowanie stajni nie należało do ulubionych zajęć Kasandry, ale ktoś to musiał zrobić. Wolałaby z pewnością dosiąść konia i uganiać się po prerii za zbłąkanym bydłem, albo nawet naprawiać płoty razem z Jojo i Indianinem Czerwone Niebo, niż napełniać koryta wodą i wrzucać siano do żłobów.
Wdychając intensywny zapach siana zmieszany z wonią końskiego potu i wilgotnej ziemi, rozmyślała o tym, co powinna zrobić, gdy otrzyma pieniądze. Pierwszą rzeczą będzie ponowne zatrudnienie zwolnionych pracowników. O zakupie bydła, koni i wyposażenia pomyśli później.
W jej pamięci odżył obraz ukochanego dziadka i ostatnie słowa, jakie od niego usłyszała: „Kasandro, ranczo Triple Rjest teraz twoje. Nie pozwól, by ktoś zabrał ci tę ziemię. Tutaj zawsze będzie twój dom".
Dlaczego dziadek umarł zaraz po zakończeniu budowy dużego domu i zostawił ją z poważnym długiem hipotecznym? Ileż to razy mówiła mu, że nie potrzebuje tak obszernej rezydencji? Dlaczego nie rozumiał, że dla niej najważniejsze jest ranczo, niebo i rzeka, która płynie tuż za starym niewielkim domem. Do życia potrzebne jej było tylko to miejsce, które mogłaby kochać.
Kątem oka dostrzegła jakiś cień padający od strony wejścia, ale nie odwróciła się. Wspomnienia o dziadku zawsze wprawiały ją w smutny nastrój i minęła dłuższa chwila, nim otrząsnęła się z ponurych myśli.
Odgarnęła na bok resztę sterty siana, którą rozrzucała, po czym odstawiła widły. Grzbietem dłoni otarła czoło i odwróciła się, żeby zobaczyć, kto wszedł do stajni.
Spojrzała w stronę drzwi i z wrażenia aż dech jej zaparło, Nie wierzyła własnym oczom. Zacisnęła pięści.
- Wynoś się, do diabła, zmojegorancza! - zawołała groźnie.
Dustin Bennett zdjął kapelusz z szerokim rondem i przygładził włosy.
- Ja też bardzo się cieszę, że cię widzę - powiedział.
Chłodne, niebieskie oczy mężczyzny wpatrywały się w nią
z czułością. Serce Kasandry z zadziwjającą siłą tłukło się w piersi. Była tak zaskoczona nagłym pojawieniem się Dustina, że nie potrafiła jasno myśleć.
- Skąd się tu wziąłeś?
- Jakaś starsza kobieta w domu powiedziała mi, że jesteś tutaj. Przyszedłem z tobą porozmawiać.
- Ty draniu! - szepnęła. Niemal bezwiednie opuściła rękę, wyjęła z olstra rewolwer i wycelowała w pierś Dustina. - Zjawiłeś się o pięć lat za późno! A teraz wynoś się!
Dustin był zaskoczony. Wyciągnął przed siebie rękę i cofnął się o krok.
- ...
angela17111