Programy 20-lecia.doc

Programy 20 – lecia

Bardzo dużo, zwłaszcza w 1 ½ Dwudziestolecia( 1918-1927). Programy staja się osobnymi gatunkami literackimi, przybierają różne formy: od dyskursu filozoficznego po ulotkę. Autorzy to ludzie młodzi, początkujący, nieznani. Początek – wyjatek – odczyt S. Żeromskiego wygłoszony 08 1915 w Zakopanem – Literatura a Zycie polski. ( postulat literatury wyzwolonej z obowiązków obywatelsko – patriotycznych, pokazuje jej dydaktyzm i polocentryzm). Ten odczyt wzbudził wiele kontrowersji

Dla większości najważniejszy był autotelizm literatury( Lechoń, wiersz Herostrates z tomu Karmazynowy poemat „a wiosna niechaj wiosnę nie Polskę zobaczę; Słonimski Czarna wiosna Ojczyzna moja wolna wolna więc zrzucam z ramion płaszcz Konrada” Podnoszono kwestię w jaki sposób trzeba z wolności literatury korzystac .

Skamander:

Chyba najbardziej znana grupa literacka. Należeli do niej: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Jarosław Iwaszkiewicz, Antoni Słonimski, Kazimierz Wierzyński.

Oprócz tego utworzył się też krąg „poetyckich przyjaciół” – Maria Pawlikowska – Jasnorzewska, Jerzy Libert, Józef Wittlin, Stanisław Baliński,

I kontynuatorów ( zwanych tez małymi skamandrytami : Światopełk Karpiński, Janusz Minkiewicz, Mieczysław Jastrun.

Nazwa – nawiązywała do rzeki opływającej Troje i do Akropolis Wyspiańskiego.

Czasopisma: Pro arte et Studio, później Pro Arte 1916-19Skamander 1920-28; 1936-1939, Wiadomości Literackie 1924-1939 ( red. Mieczysław Grydzewski właśc. Grycendler),

Wprowadzili przejęte z zachodu formy kontaktu z czytelnikiem: przez występy w kawiarniach(Pod Picadorem na Nowym Świecie w Warszawie, Ziemiańska,)

Programowo nieokreśleni – antyprogramowi: jedna wypowiedź w 1 nr Skafandra – nie wystepujemy z programem. W praktyce spełniali szereg założeń – poezja dnia dzisiejszego, realizm, zainteresowanie współczesnością, dbałość o wysoki poziom artystyczny. / Krytyka ze strony np. Karola Irzykowskiego, wg którego program był absolutnie konieczny/.  Populizm , witalizm, antymłodopolskość. Styl Skamandra był sumą poetyk indywidualnych. Bohater liryczny okazuje radość życia, reprezentuje emocjonalne i językowe cechy współczesnego mieszkańca miasta. Tematyka powszedniości, łaczenie liryzmu z ironią, zartem i humorystyczna grą słowną. W latach 30. style głównych poetów Skamandra coraz bardziej się różnicowaly a ostateczny rozpad więzi -> po 1939.

BIOGRAFIE

JULIAN TUWIM

Poeta i tłumacz, urodzony 13 września 1894 w Łodzi, zmarł 27 grudnia 1953 w Zakopanem. Ukończył gimnazjum łódzkie (1914), studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim (1916-18). Współpracował z pismem "Pola esperantisimo" (1911-1914), gdzie umieszczał przekłady na esperanto wierszy polskich. Jako poeta debiutował wierszem PROŚBA w "Kurierze Warszawskim" (1913). Od 1915 tłumaczył z języka rosyjskiego, a także współpracował z łódzkimi kabaretami Bi-Ba-Bo i Nowości oraz z teatrzykiem Urania. W 1916-1919 współpracował z warszawskim pismem studenckim "Pro arte et studio". W 1918 był współzałożycielem kabaretu literackiego Pikador, a następnie współtwórcą (1919) i czołowym przedstawicielem grupy poetyckiej Skamander, stałym współpracownikiem miesięcznika "Skamander" (1920-1928, 1935-1939) i tygodnika "Wiadomości Literackie" (od 1924). Zamieszczał utwory na łamach "Zdroju" (1919), "Narodu" (1920-1921), "Kuriera Polskiego" (1920-1923), "Pani" (1922-1925). Prowadził ożywioną działalność jako autor tekstów i piosenek kabaretowych (zwykle podpisywanych pseudonimami) dla kabaretów Miraż (1916-1919), Czarny Kot (1917-1919), Argus (1918), Sfinks (1918), Qui Pro Quo (1919-32), Banda (1932-34), Cyganeria (od 1924), Stara Banda (1934-1935), Cyrulik Warszawski (1935-39). Współpracował z pismami satyrycznymi "Cyrulik Warszawski" (1926-33) i "Szpilki" (1936-39), teksty satyryczne drukował też na łamach "Ilustrowanego Kuriera Codziennego" (1929-1933). Wraz ze Słonimskim i Lechoniem przygotowywał dodatki prima-aprilisowe "Kuriera Polskiego" (1920-1925), razem z nimi pisał także szopki polityczne (1922-1930). W latach 1925-1926 wydawał z M. Grydzewskim i A. Bormanem magazyn ilustrowany "To-To". Od 1927 współpracował z Polskim Radiem (od 1935 był kierownikiem artystycznym działu humoru). Od 1934 wchodził w skład redakcji miesięcznika "Szpargały". Należał od 1919 do członków założycieli ZAiKS-u (zalegalizowanego w 1921), od 1932 był członkiem zarządu. Od 1920 członek ZZLP (Związek Zawodowy Literatów Polskich), należał także do PEN Clubu.
W czasie II wojny światowej przebywał na emigracji - w Rumunii, Francji, Portugalii i Brazylii, skąd w 1942 przybył do Nowego Jorku. W latach 1939-41 współpracował z emigracyjnym tygodnikiem "Wiadomości Polskie", jednak zerwał z nim współpracę na skutek różnicy poglądów na temat stosunku do ZSRR. W latach 1942-46 współpracował z wydawanym w Londynie miesięcznikiem "Nowa Polska" i z lewicową prasą amerykańskiej Polonii. Od 1942 związany z lewicą zgrupowaną w sekcji polskiej Międzynarodowego Związku Robotniczego. Należał do Koła Pisarzy z Polski (w 1943 członek zarządu).
W czerwcu 1946 wrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Prowadził prace literackie, przekładowe i edytorskie. Publikował w "Kuźnicy" (1945-1946), "Odrodzeniu" (1945-1949), "Przekroju" (1945-1953), "Szpilkach" (1946-1953). W latach 1948-1949 był dyrektorem artystycznym, w 1951 kierownikiem literackim Teatru Nowego. W 1948 uczestniczył w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu. W latach 1949-1953 współpracował z miesięcznikiem "Problemy", od 1950 z "Nową Kulturą". Wyróżniony Złotym Wawrzynem PAL za wybitną twórczość (1935), nagrodą literacką miasta Łodzi (1928 i 1949), doktoratem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego, nagrodą polskiego PEN Clubu za przekłady z Puszkina (1935) i nagrodą państwową (1951).
W początkowej fazie twórczości (zbiory CZYHANIE NA BOGA (1918), SOKRATES TAŃCZĄCY (1920), SIÓDMA JESIEŃ (1922), WIERSZY TOM CZWARTY (1923)) wyrażał bunt przeciw młodopolskiej formie poezji (dekadenckim nastrojom i manierze językowej), głosząc optymizm i witalizm, urbanizm, wprowadzający na karty poezji miasto w jego dniu powszednim. Kreował nowego bohatera lirycznego - mieszkańca miasta, upodabniał utwór poetycki do żywej potocznej wypowiedzi z jej wulgaryzmami i trywializmami. Często wprowadzał do liryki gatunki wypowiedzi takie, jak obrazek rodzajowy i poezja rozmowy. Dążył, tak jak wszyscy Skamandryci, do upowszechnienia liryki i stworzenia odmiennego modelu jej funkcjonowania niż elitarno-artystowski.
W późniejszych latach - od tomu SŁOWA WE KRWI (1926) poprzez RZECZ CZARNOLESKĄ (1929), BIBLIĘ CYGAŃSKĄ do TREŚCI GOREJĄCEJ (1936) - pojawiają się i nasilają w jego twórczości elementy goryczy, poeta sięga po wzory klasyczne (Jan Kochanowski), romantyczne i norwidowskie. Do głosu dochodzi niepokój zarówno w liryce osobistej, jak i społecznej. Równocześnie coraz doskonalsze operowanie przez Tuwima formą, wirtuozeria w operowaniu słowem i obrazem staje się - w połączeniu z rozmiłowaniem w wielkiej tradycji - źródłem swoistej poetyckiej filozofii koncentrującej się na zagadnieniu słowa-znaku i jego stosunku do desygnatu, wiedzie w krąg problemów języka ku baśniowej etymologii słów, ich "poetyckiej alchemii".
Odrębną dziedziną działalności Tuwima jest twórczość satyryczna - bogata, złożona i wielostronna, uprawiana od momentu debiutu. Nie stanowi ona zjawiska jednorodnego zarówno ze względu na formułę gatunkową, jak i ze względu na różny charakter utworów i celów, dla których zostały napisane. Satyra obyczajowa opierała się na negacji starych modeli obyczajowych, będących wyrazem zacofania, promowała wzorzec osobowy, który prezentowała liberalna inteligencja warszawska. Jako autor satyr politycznych przeszedł Tuwim ewolucję od negacji pewnych elementów rzeczywistości politycznej, do całkowitej negacji sanacyjnych elit rządzących, kiedy w latach trzydziestych zaczęły one przyjmować coraz bardziej prawicowe pozycje, zbliżając się do ugrupowań o programie antysemickim i faszystowskim. Najwyższym osiągnięciem Tuwima-satyryka był napisany w 1936 roku BAL W OPERZE, wykorzystujący dotychczasowe doświadczenia poety na polu satyry, wprowadzający elementy groteski i ekspresjonizmu.
Pod koniec lat międzywojennych uprawiał Tuwim również twórczość dla dzieci, wykorzystując w nim swój kunszt poetycki, łącząc liryzm z dowcipem (często pure nonsensowym), wykorzystując różnorodne walory języka (LOKOMOTYWA, SŁOŃ TRĄBALSKI, ZOSIA SAMOSIA). W latach wojny poeta pracował nad liryczno-epickim poematem KWIATY POLSKIE, wydanym w 1949, nawiązującym do tradycji romantycznego poematu dygresyjnego, jednak jedynie w swoich fragmentach osiągającym poziom przedwojennej liryki Tuwima.
Twórczość Tuwima cieszyła się ogromną popularnością wśród czytelników i krytyki - w ankiecie "Wiadomości Literackich" z roku 1935 "Kogo wybrałbyś do Akademii Niezależnych, gdyby taka akademia istniała" zajął pierwsze miejsce. Atakowali go młodsi twórcy (zwłaszcza z kręgów awangardy, zarzucając jego twórczości sentymentalizm i tradycjonalizm), a także, z zupełnie innych przyczyn, antagoniści z kręgów nacjonalistycznych - wyrzucali mu jego żydowskie pochodzenie, a także oburzali się na utwory o wymowie pacyfistycznej, takie jak DO GENERAŁÓW i DO PROSTEGO CZŁOWIEKA.
Tuwim dokonał również wielu przekładów, głównie z języka rosyjskiego - m.in. SŁOWO O WYPRAWIE IGORA (BN 1928, nowa wersja 1950), utwory Puszkina (JEŹDZIEC MIEDZIANY 1931, zbiór LUTNIA PUSZKINA 1937), klasyczne dzieła rosyjskiego dramatu (m.in. REWIZOR Gogola 1929), wiersze Lermontowa, Majakowskiego, Błoka, Pasternaka i in. (wyd. w zbiorze "Z rosyjskiego" t. 1-3 1954). Tłumaczył również Horacego, W. Whitmana, H. Longfellowa, A. Rimbauda.
Był także zbieraczem ciekawostek z zakresu kultury i obyczaju, czego plon stanowią książki CZARY I CZARTY POLSKIE ORAZ WYPISY CZARNOKSIĘSKIE (1923), POLSKI SŁOWNIK PIJACKI I ANTOLOGIA BACHICZNA (1935), trzytomowy cykl CICER CUM CAULE, CZYLI GROCH Z KAPUSTĄ (1958-63). Owocem jego zainteresowań historycznoliterackich były antologie CZTERY WIEKI FRASZKI POLSKIEJ (1937 z przedmową A. Brücknera), POLSKA NOWELA FANTASTYCZNA (1949), opracowana wraz z J. W. Gomulickim KSIĘGA WIERSZY POLSKICH XIX WIEKU (t. 1-3 1954), zbiór szkiców ilustrowany bogatym wyborem osobliwości poetyckich - PEGAZ DĘBA, CZYLI PANOPTICUM POETYCKIE (1958), pisane ze Słonimskim humoreski, satyry, żarty i parodie utrzymane w stylu pure nonsensu zamieszczone w wyborze W OPARACH ABSURDU (1958). Był autorem adaptacji teatralnych (m.in. noweli PŁASZCZ Gogola), wodewilów muzycznych - jak np. ŻOŁNIERZ KRÓLOWEJ MADAGASKARU według S. Dobrzańskiego (1936), czy SŁOMKOWY KAPELUSZ Labiche'a (1948).
Twórczość:

·         CZYHANIE NA BOGA, Warszawa 1918

·         SOKRATES TAŃCZĄCY, Warszawa 1920

·         PRACOWITA PSZCZÓŁKA. KALENDARZ ENCYKLOPEDYCZNO-INFORMACYJNY NA R. 1921 (współautorem był Słonimski), Warszawa 1921

·         SIÓDMA JESIEŃ, Warszawa 1922

·         WIERSZY TOM CZWARTY, Warszawa 1923

·         CZARNA MSZA. Z CYKLU SATANISTYCZNEGO, Warszawa 1925

·         TYSIĄC DZIWÓW PRAWDZIWYCH, Warszawa 1925

·         SŁOWA WE KRWI, Warszawa 1926

·         TAJEMNICE AMULETÓW I TALIZMANÓW, Warszawa 1926

·         POLITYCZNA SZOPKA CYRULIKA WARSZAWSKIEGO (współautorzy: Hemar, Lechoń, Słonimski), Warszawa 1927

·         RZECZ CZARNOLESKA, Warszawa 1929

·         SZOPKA POLITYCZNA (współautorzy: Hemar, Lechoń, Słonimski), Warszawa 1930

·         SZOPKA POLITYCZNA (współautorzy: Hemar, Lechoń i in.), Warszawa 1931

·         BIBLIA CYGAŃSKA I INNE WIERSZE, Warszawa 1933

·         JARMARK RYMÓW, Warszawa 1934

·         BAL W OPERZE, (powst. 1936, drukowany we fragmentach w różnych pismach, druk całości "Szpilki" 1946, wyd. osobne Warszawa 1982)

·         TREŚĆ GOREJĄCA, Warszawa 1936

·         LOKOMOTYWA. RZEPKA (WEDŁUG STAREJ BAJECZKI). PTASIE RADIO, Warszawa 1938

·         O PANU TRALALIŃSKIM I INNE WIERSZYKI, Warszawa 1938

·         SŁOŃ TRĄBALSKI, Warszawa 1938

·         ZOSIA SAMOSIA I INNE WIERSZYKI, Warszawa 1938

·         KWIATY POLSKIE, Warszawa 1949

·         CICER CUM CAULE, CZYLI GROCH Z KAPUSTĄ, Warszawa 1958

·         PEGAZ DĘBA, CZYLI PANOPTICUM POETYCKIE, Warszawa 1958

·         W OPARACH ABSURDU (współautor: Słonimski), Warszawa 1958

Wybory:

·         "Poezje", Warszawa, Czytelnik 1956, posłowie: A. Międzyrzecki

·         "Wybór poezji", Warszawa, PIW 1961, wybór: A. Słonimski

·         "Wiersze wybrane", Wrocław, Ossolineum 1964 - BN I nr 184

·         "Wybór poezji", Warszawa, Czytelnik 1965, wybór: R. Matuszewski

·         "Poezje wybrane", Warszawa, LSW 1968, wybór i wstęp: J. W. Gomulicki

·         "Wiersze zebrane", Warszawa, Czytelnik 1971, t. 1-2, opracowanie: A. Kowalczykowa

·         "Pisma zebrane" t. 1-4, Warszawa, Czytelnik 1986-1993 (opracowanie: A. Kowalczykowa, T. Januszewski, J. Stradecki, A. Bałakier)

·         "Nowy wybór poezji", Warszawa, PIW 2002 (posłowie i nota edytorska: J. W. Gomulicki)

JAN LECHOŃ

Właściwie Leszek Serafinowicz. Poeta, publicysta, krytyk literacki i teatralny. Urodził się 13 czerwca 1899 w Warszawie, zmarł 8 czerwca 1956 w Nowym Jorku.
Pierwsze utwory opublikował już jako czternastolatek, debiutancki tomik poetycki NA ZŁOTYM POLU wydał w 1912. Po ukończeniu gimnazjum studiował polonistykę (1916-1918) na Uniwersytecie Warszawskim. Był współredaktorem pisma "Pro arte et studio" i jego kontynuacji "Pro arte", zamieszczał w nich liczne wiersze i recenzje, współpracował z "Sowizdrzałem" (1917-1919). Współtworzył kabaret literacko-artystyczny Pikador (1918) oraz był jednym z założycieli i twórców grupy poetyckiej Skamander - na pierwszym jej występie (6 grudnia 1919) wygłosił słowo wstępne, jego pomysłem była jej nazwa. W "Skamandrze" publikował wiersze, artykuły literackie i publicystyczne oraz recenzje (1920-1923). W 1921 dokonał próby samobójczej, odratowany leczył się w licznych szpitalach i sanatoriach. Publikował na łamach "Kuriera Porannego" (1922, 1927-1928), magazynu "Pani" (1923-1926), "Wiadomości Literackich" (1924), "Głosu Prawdy" (1926-1929). W latach 1926-1929 był reaktorem pisma satyrycznego "Cyrulik Warszawski", w 1929 - sekretarzem redakcji wydawanego przez W. Berenta "Pamiętnika Warszawskiego". Należał do zarządu Związku Zawodowego Literatów Polskich, był sekretarzem generalnym PEN Clubu. Otrzymał Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1925) i Złoty Wawrzyn PAL (1935).
W latach 1930-1939 przebywał w Paryżu, gdzie pełnił obowiązki attaché kulturalnego ambasady polskiej. Po klęsce Francji wyjechał przez Hiszpanię i Portugalię do Brazylii, by w 1941 przenieść się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkać w Nowym Jorku. W latach 1941-1947 wraz z Kazimierzem Wierzyńskim i Józefem Wittlinem redagował kolejno "Tygodniowy Serwis Literacki Koła Pisarzy z Polski", "Tygodniowy Przegląd Literacki Koła Pisarzy z Polski" i od 1943 "Tygodnik Polski". Był współzałożycielem Polskiego Instytutu Naukowego, wygłaszał odczyty i wykłady, współpracował z filmem. Stale współpracował z wydawanymi w Londynie "Wiadomościami Polskimi Politycznymi i Literackimi". W 1952 otrzymał nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Zmarł śmiercią samobójczą.
W latach 1917-1920 Lechoń uprawiał wierszowaną satyrę polityczną - w utworach zebranych w tomie "Rzeczpospolita Babińska. Śpiewy historyczne" wyśmiewał sfery polityczne kreowanego w 1917 przez Niemców marionetkowego "Królestwa Polskiego", a także stosunki panujące już w wolnej Polsce. Utwory te były swego czasu bardzo popularne, jednak, jako mocno powiązane z realiami, szybko straciły czytelność. Sławę przyniósł mu wydany w 1920 tom KARMAZYNOWY POEMAT - udana próba zmierzenia się z wzorcami wielkiej literatury narodowej, nawiązująca swoją poetyką do Mickiewicza (wiersz MOCHNACKI) i Słowackiego (DUCH NA SEANSIE), a za temat mająca Polskę i jej sytuację w obliczu odzyskanej niepodległości. Pada tam słynne "A wiosną niechaj wiosnę, nie Polskę, zobaczę" (HEROSTRATES), nawołujące do wyzwolenia literatury z tematyki narodowej. W wielu jednak utworach pojawiają się postaci z polskiej mitologii narodowej - Mochnacki czy Zagłoba, widoczna jest także fascynacja narodową tradycją. KARMAZYNOWY POEMAT, będąc rozrachunkiem z polską mitologią, próbuje kreować (zwłaszcza w wierszach MOCHNACKI i PIŁSUDSKI) nowy mit.
Kolejnym z tomów Lechonia było SREBRNE I CZARNE, wydane w 1924. Przyniósł on fascynację śmiercią i grzechem (tytuł stanowił aluzję do srebrno-czarnych ozdób pogrzebowych) i pozostaje do dziś jedną z najbardziej pesymistycznych książek poetyckich w polskiej literaturze. Zawierał wiersze kunsztowne w formie, opierające się na stylizacji zarówno klasycystycznej, jak i zbliżonej do barokowej stylistyce prowadzących do paradoksu antytez.
Po tej książce Lechoń nie wydał już w Dwudziestoleciu ani jednego tomu - uważa się, że paraliżował go poziom jego debiutu, któremu nie potrafił dorównać, a tym bardziej, którego nie umiał przewyższyć. Te dwa tomy zapewniły mu jednak trwałe miejsce w historii literatury polskiej, okazując się z czasem zapowiedziami klasycystycznych nurtów Dwudziestolecia (SREBRNE I CZARNE) oraz poezji historiozoficzno-mitologicznej lat trzydziestych (KARMAZYNOWY POEMAT).
Lechoń ponownie zaczął tworzyć po wybuchu wojny - w tej twórczości dominowała liryka patriotycznego hołdu dla ofiar i bohaterów walczącego kraju, wygnańcza nostalgia i wspomnienia, z czasem pojawiły się posępne w nastroju i powściągliwe w wyrazie, często aluzyjne, wiersze osobiste.
Lechoń pozostawił dosyć bogaty dorobek eseistyczny, obejmujący szkice i recenzje literackie publikowane w latach 1930-1938 w "Gazecie Polskiej", cykl prelekcji "O literaturze polskiej" wygłoszony w 1940 w Paryżu, prace o Słowackim i Mickiewiczu oraz tom szkiców o Ameryce i jej kulturze "Aut Caesar aut nihil". Wiele uwag o literaturze, malarstwie i muzyce zawiera prowadzony od 1949 dziennik, stanowiący źródło wiedzy o złożonej osobowości poety. Lechoń był też tłumaczem kilku sztuk teatralnych (m.in. J. Giraudox WOJNY TROJAŃSKIEJ NIE BĘDZIE) i poezji (A. Błok).

Twórczość

·         NA ZŁOTYM POLU, Warszawa 1912

·         PO RÓŻNYCH ŚCIEŻKACH, Warszawa 1914

·         W PAŁACU KRÓLEWSKIM. NOKTURN DRAMATYCZNY, wystawienie: Warszawa, Teatr w Pomarańczarni 1916, druk: "Dialog" 1984/6

·         KRÓLEWSKO-POLSKI KABARET 1917-1918, Warszawa 1918

·         FACECJE REPUBLIKAŃSKIE, (współautor: Antoni Słonimski) Warszawa 1919

·         KARMAZYNOWY POEMAT, Warszawa, Kraków 1920

·         RZECZPOSPOLITA BABIŃSKA. ŚPIEWY HISTORYCZNE, Warszawa 1920

·         SREBRNE I CZARNE, Warszawa 1924

·         POLITYCZNA SZOPKA CYRULIKA WARSZAWSKIEGO, Warszawa 1927 (współautorzy: Marian Hemar, Julian Tuwim)

·         O LITERATURZE POLSKIEJ, Londyn 1942

·         LUTNIA NA BEKWARKU, Londyn 1942

·         ARIA Z KURANTEM, Nowy Jork 1945

·         POEZJE ZEBRANE 1916-1953, Londyn 1954

·         DZIENNIKI, wydanie osobne: t. 1 Londyn 1967, t. 2 Londyn 1970, t. 3 Londyn 1973; t. 1-3 Warszawa, PIW 1992-1993

Niektóre wybory

·         "Poezje" wybór i życiorys poety, Warszawa, Czytelnik 1957

·         "Poezje" opracował: T. Burzecki, Warszawa, PIW 1963

·         [Wybór poezji] Warszawa, PIW 1966