Chf9.doc

(86 KB) Pobierz
RADZION DOROTA

                                                                                                                                                                                                                                               7.III.2003

Zakład Chemii Fizycznej

Laboratorium Studenckie

 

 

 

 

 

ĆWICZENIE nr 9

 

 

 

 

 

 

TEMAT:

WYZNACZANIE CIEPŁA PAROWANIA HEKSANU Z POMIARU PRĘŻNOŚCI PARY OD TEMPERATURY .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

    Aleksander Skrzypczak

       Jacek Zdyb       

Inżynieria chemiczna

    Grupa III Rok II

                                                                                                                                   

 

WSTĘP

 

W układzie dwufazowym ciecz – para cząsteczki w warstwie powierzchniowej lustra cieczy obdarzone wystarczającą energią mogą opuścić ciecz przechodząc w fazę gazową, wypełniającą pozostałą część zamkniętego naczynia, w którym dana ciecz się znajduje. Intensywność tego procesu wzrasta ze wzrostem temperatury. W miarę wzrostu stężenia cząsteczek w fazie gazowej obserwuje się proces odwrotny tj. przechodzenie pewnej liczby cząsteczek w fazę ciekłą. Jest to proces skraplania .W miarę upływu czasu szybkość parowania maleje , a szybkość skraplania rośnie. Gdy szybkości obydwu procesów zrówna się wtedy ustali się stan równowagi dynamicznej. Równowagę tą charakteryzuje właściwa dla danej cieczy prężność pary nasyconej w danej temperaturze. Prężność pary nasyconej nie zależy od ilości substancji znajdującej się w poszczególnych fazach ani też od zajmowanych przez nią objętości Jest ona głównie funkcją temperatury i stanowi miarę stężenia substancji w fazie gazowej. Przy ponownych podgrzaniu układu zamkniętego rośnie temperatura. I zostaje zachwiany stan równowagi. Wzrasta energia cząsteczek , rośnie szybkość parowania , maleje szybkość skraplania , wzrasta prężność pary nad roztworem. Ponownie ustala się stan równowagi na innym poziomie temperatury. Każdej temperaturze T odpowiada właściwa dla niej prężność pary nasyconej p. Gdy prężność pary nad cieczą w otwartym naczyniu stanie się równa ciśnieniu zewnętrznemu, wtedy parowanie zachodzi w całej objętości cieczy, jest to proces wrzenia. Gdy ciśnienie zewnętrzne jest równe 1 atmosferze, odpowiadająca mu temperatura nosi nazwę normalnej temperatury wrzenia. Krzywa będąca miejscem geometrycznym punktów, charakteryzujących stan równowagi między fazami ciekłą i gazową nosi nazwę krzywej parowania. Krzywa ta urywa się w punkcie krytycznym, gdzie zanika różnica między cieczą i parą, a powyżej istnieje tylko jedna faza – gazowa.

Proces parowania wymaga dostarczenia do układu pewnej ilości energii na sposób ciepła , która w odniesieniu do 1 mola danej cieczy nosi nazwę molowego ciepła parowania DH i jest zużywana na zwiększenie energii cząsteczek opuszczających ciecz ( wewnętrzne ciepło parowania Li ) oraz na pracę A rozszerzenia układu od objętości molowej cieczy do objętości molowej pary przeciw ciśnieniu zewnętrznemu p :

A = p ( V(g) – V(c) )                  (1)

 

Molowe ciepło parowania jest sumą obydwu tych udziałów :

 

L = Li + p ( V(g) – V© )             (2)

 

   W dużym oddaleniu od punktu krytycznego V(g)>>V© wzór drugi upraszcza się do postaci :

 

                                                                L = Li + pV(g) = Li + RT          (3)

         

      Ciepło parowania zmniejsza się ze wzrostem temperatury.

Proces parowania jest przemianą pierwszego rzędu (pierwszego rodzaju ) tj. taką, w której skokowo zmieniają się wartości pierwszych pochodnych potencjału termodynamicznego. Inne funkcje, np. entalpia molowa, entropia molowa, molowa energia wewnętrzna, molowa objętość i molowe ciepło właściwe w punkcie przemiany wykazują nieciągłość.

 

Relacje między ciśnieniem równowagowym i temperaturą wyraża równanie Clausiussa – Clapeyrona :

                          (4)

Po rozdzieleniu zmiennych i scałkowaniu równanie to ma postać :

 

                  (5)

 

gdzie : DH jest molowym ciepłem parowania cieczy.

1. Zestawienie danych uzyskanych w trakcie wykonywania doświadczenia  :

 

 

           Ciśnienie atmosferyczne wynosi : patm. = 767 mm Hg.

 

 

T                 [C]

T                 [K]

1 / T =xi

h1                   [mmHg]

h2                 [mmHg]

h                [mmHg]

p=patm - h           

lg p=yi

xiyi

xi2

21,1

294,25

0,00340

696

75

621

146

2,16435

0,00736

1,156×10-5

25,2

298,35

0,00335

686

88

598

169

2,22789

0,00746

1,122×10-5

29,1

302,25

0,00331

675

100

575

192

2,2833

0,00756

1,096×10-5

33,0

306,15

0,00326

665

113

552

215

2,33244

0,0076

1,063×10-5

36,9

310,05

0,00322

650

132

518

249

2,3962

0,00771

1,037×10-5

41,1

314,25

0,00318

630

155

475

292

2,46538

0,00784

1,011×10-5

SUMA

 

0,01972

 

 

 

 

13,86956

0,04553

6,583×10-5

 

 

 

 

     2. Sporządzenie wykresu ln p = f(1/T) :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3. Obliczenie molowego ciepła parowania heksanu przy pomocy metody graficznej :

 

y = ax + b                            gdzie: 

 

       Wybieramy dwa punkty z powyższego wykresu i przy pomocy ich współrzędnych położenia    

    korzystając z równania obliczamy współczynnik kierunkowy prostej :

 

                                                                         

 

           współrzędne punktów :     x...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin