7.III.2003
Zakład Chemii Fizycznej
Laboratorium Studenckie
TEMAT:
WYZNACZANIE CIEPŁA PAROWANIA HEKSANU Z POMIARU PRĘŻNOŚCI PARY OD TEMPERATURY .
Aleksander Skrzypczak
Jacek Zdyb
WSTĘP
W układzie dwufazowym ciecz – para cząsteczki w warstwie powierzchniowej lustra cieczy obdarzone wystarczającą energią mogą opuścić ciecz przechodząc w fazę gazową, wypełniającą pozostałą część zamkniętego naczynia, w którym dana ciecz się znajduje. Intensywność tego procesu wzrasta ze wzrostem temperatury. W miarę wzrostu stężenia cząsteczek w fazie gazowej obserwuje się proces odwrotny tj. przechodzenie pewnej liczby cząsteczek w fazę ciekłą. Jest to proces skraplania .W miarę upływu czasu szybkość parowania maleje , a szybkość skraplania rośnie. Gdy szybkości obydwu procesów zrówna się wtedy ustali się stan równowagi dynamicznej. Równowagę tą charakteryzuje właściwa dla danej cieczy prężność pary nasyconej w danej temperaturze. Prężność pary nasyconej nie zależy od ilości substancji znajdującej się w poszczególnych fazach ani też od zajmowanych przez nią objętości Jest ona głównie funkcją temperatury i stanowi miarę stężenia substancji w fazie gazowej. Przy ponownych podgrzaniu układu zamkniętego rośnie temperatura. I zostaje zachwiany stan równowagi. Wzrasta energia cząsteczek , rośnie szybkość parowania , maleje szybkość skraplania , wzrasta prężność pary nad roztworem. Ponownie ustala się stan równowagi na innym poziomie temperatury. Każdej temperaturze T odpowiada właściwa dla niej prężność pary nasyconej p. Gdy prężność pary nad cieczą w otwartym naczyniu stanie się równa ciśnieniu zewnętrznemu, wtedy parowanie zachodzi w całej objętości cieczy, jest to proces wrzenia. Gdy ciśnienie zewnętrzne jest równe 1 atmosferze, odpowiadająca mu temperatura nosi nazwę normalnej temperatury wrzenia. Krzywa będąca miejscem geometrycznym punktów, charakteryzujących stan równowagi między fazami ciekłą i gazową nosi nazwę krzywej parowania. Krzywa ta urywa się w punkcie krytycznym, gdzie zanika różnica między cieczą i parą, a powyżej istnieje tylko jedna faza – gazowa.
Proces parowania wymaga dostarczenia do układu pewnej ilości energii na sposób ciepła , która w odniesieniu do 1 mola danej cieczy nosi nazwę molowego ciepła parowania DH i jest zużywana na zwiększenie energii cząsteczek opuszczających ciecz ( wewnętrzne ciepło parowania Li ) oraz na pracę A rozszerzenia układu od objętości molowej cieczy do objętości molowej pary przeciw ciśnieniu zewnętrznemu p :
A = p ( V(g) – V(c) ) (1)
Molowe ciepło parowania jest sumą obydwu tych udziałów :
L = Li + p ( V(g) – V© ) (2)
W dużym oddaleniu od punktu krytycznego V(g)>>V© wzór drugi upraszcza się do postaci :
L = Li + pV(g) = Li + RT (3)
Ciepło parowania zmniejsza się ze wzrostem temperatury.
Proces parowania jest przemianą pierwszego rzędu (pierwszego rodzaju ) tj. taką, w której skokowo zmieniają się wartości pierwszych pochodnych potencjału termodynamicznego. Inne funkcje, np. entalpia molowa, entropia molowa, molowa energia wewnętrzna, molowa objętość i molowe ciepło właściwe w punkcie przemiany wykazują nieciągłość.
Relacje między ciśnieniem równowagowym i temperaturą wyraża równanie Clausiussa – Clapeyrona :
(4)
Po rozdzieleniu zmiennych i scałkowaniu równanie to ma postać :
(5)
gdzie : DH jest molowym ciepłem parowania cieczy.
1. Zestawienie danych uzyskanych w trakcie wykonywania doświadczenia :
Ciśnienie atmosferyczne wynosi : patm. = 767 mm Hg.
T [C]
T [K]
1 / T =xi
h1 [mmHg]
h2 [mmHg]
h [mmHg]
p=patm - h
lg p=yi
xiyi
xi2
21,1
294,25
0,00340
696
75
621
146
2,16435
0,00736
1,156×10-5
25,2
298,35
0,00335
686
88
598
169
2,22789
0,00746
1,122×10-5
29,1
302,25
0,00331
675
100
575
192
2,2833
0,00756
1,096×10-5
33,0
306,15
0,00326
665
113
552
215
2,33244
0,0076
1,063×10-5
36,9
310,05
0,00322
650
132
518
249
2,3962
0,00771
1,037×10-5
41,1
314,25
0,00318
630
155
475
292
2,46538
0,00784
1,011×10-5
SUMA
0,01972
13,86956
0,04553
6,583×10-5
2. Sporządzenie wykresu ln p = f(1/T) :
3. Obliczenie molowego ciepła parowania heksanu przy pomocy metody graficznej :
y = ax + b gdzie:
Wybieramy dwa punkty z powyższego wykresu i przy pomocy ich współrzędnych położenia
korzystając z równania obliczamy współczynnik kierunkowy prostej :
współrzędne punktów : x...
seterah