Science Fiction_29.2003.pdf

Lubię Jima Carreya, ale tylko

to jego wcielenie, w którym nie

usiłuje na siłę stać się Jerrym

Lewisem. To genialny komik,

który potrafi z równą

swobodą zrobić z siebie

kompletnego głupa (Głupi

i głupszy), paranoika z

rozdwojeniem jaźni (Irena

i ja), superbohatera

(Maska, Battnan Forever)

czy kompletnie

ześwirowanego i niebez-

piecznego maniaka (Cable

Guy). Potrafi też zna-

komicie odnaleźć się w

poważniejszych rolach,

choć te nie przynoszą mu

j popularności (może za

wyjątkiem Truman Show).

Najnowszy film Jima należy do

najbardziej pasującego mu

gatunku. Boska komedia, żeby

być precyzyjnym.

na kilka spoilerów dotyczących

akcji. To nie jest film z

kluczem, zatem poznanie kilku

szczegółów nie zepsuje jego

oglądania.

Bruce Nolan (Jim Carrey)

pracuje w lokalnej telewizji w

Buffalo. Jest jednym z tych

reporterów, którzy mają za za-

danie dostarczyć bardziej roz-

rywki niźli rzeczowej infor-

macji. Ale jego ambicje sięgają

wyżej, znacznie wyżej niż

powinny sięgać, choć wcale nie

tak wysoko, jakby się to nam

wydawało. Pech chce, że

przełożeni Bruce'a nie podzie-

lają jego zdania i wybierają na

miejsce odchodzącej gwiazdy

dziennikarstwa kogoś innego.

Bruce niemal pewien nominacji

daje popis swoich możliwości i

zostaje zwolniony. Wracając do

domu, złorzeczy na wszystko,

w tym i na samego Boga, który

stworzył tak niedoskonały

świat, prosząc o cud. Kiedy

dzwoni jego służbowy pager,

lekceważy go, a próba pozbycia

się sprzętu podczas jazdy

kończy się wypadkiem.

Następnego dnia Bruce'a

budzi natrętne pikanie pagera.

Na wyświetlaczu widzi ten sam

nieznany numer co dnia

poprzedniego. Myśląc, że to

ktoś z byłej pracy, wyrzuca

urządzenie przez okno. Za-

pomina o tym fakcie, ale kiedy

wyprowadza psa, znów słyszy

dziwny sygnał. Ku jego zdzi-

wieniu kompletnie rozbity pa-

ger wyświetla tajemniczy nu-

mer. Zaciekawiony Bruce odd-

zwania i dostaje instrukcje, jak

dostać się do pewnego miejsca,

które jest... tymczasową

siedzibą Boga na Ziemi. Sam

Bóg, który go przyjmuje jest

średnio eleganckim gentle-

manem w nieco już zaawan-

sowanym wieku, a także, co

niektórym z was może wydać

się nieco dziwne... jest czar-

noskóry (gra go etatowy ostat-

nio odtwórca kluczowych ról

Jako że film ten nie został do

tej pory ujęty w planie dystry-

bucji na Polskę, pozwolę sobie

takie

drugoplanowych Morgan

Freeman). Zirytowany

przemową Bruce'a stwórca

postanawia ukazać mu ogrom

pracy, jaki włożył w stworzenie

funkcjonującego świata. Ma też

w tym pewien ukryty cci:

zmęczony dziełem stworzenia

zamierza wziąć sobie krótki

urlop. Takim to oto sposobem

niedoszły prezenter wiadomości

otrzymuje moc niemal równą

boskiej i to na cały tydzień.

Może robić, co zechce, byle

świat stał się w jego mniemaniu

doskonalszy. I musi zachować

tylko dwie zasady. Pierwszą jest

dochowanie w tajemnicy tego,

że jest teraz na miejscu Boga...

Bruce nic wierzy w to, co

widzi, ani siedem palców, ani

przejście przez zalaną dziurę nie

jest w stanie odwieść go od

przekonania, że padł ofiarą

żartu. Dopiero przemiana w

Clinta Eastwooda (pozostańmy

tylko przy tym szczególe)

sprawia, że wątpliwości się

rozwiewają. Jako namasz-

czony przez samego Boga

postanawia dokonać cudu.

Mojżesz przeprowadził naród

przez morze, Bruce ma tylko

talerz z zupą przed sobą,

czyni zatem cud na tę miarę...

I tak Bruce Nolan zostaje

lokalnym Bogiem. Trzeba

przyznać, że robi, co może,

by sprostać temu zadaniu. A

robi to w iście Carreyowskim

stylu, w tempie jednego żartu

na minutę filmu. A to ułatwia

sobie życie, ucząc psa

korzystania z toalety, a to

przepędzi lokalny gang,

spełniając życzenie jego szefa, a

to powiększy biust swojej

narzeczonej (Jennifer Aniston),

by nie miała kompleksów. Nade

wszystko jednak stara się zrobić

dobrze sobie. Ta część filmu

bardzo przypomina wydarzenia

z Groundhog Day. Przywrócony

do pracy Bruce Nolan pnie się

po szczeblach kariery, bo tylko

on jest zawsze tam, gdzie dzieje

się coś ciekawego. Oczywiście

nie wszystko pójdzie tak, jak

planował, ale o tym co i jak

przekonacie się już w kinie,

mam bowiem nadzieję, że to

przeoczenie nasi dystrybutorzy

szybko naprawią i jeszcze w tym

roku zobaczymy Bruce'a

wszechmogącego na ekranach

polskich kin.

ReJS

kino

Hiroshima albo...

Witajcie w środku gorącego, acz burzliwego lata. W zasadzie tkwimy w samym

środku sezonu ogórkowego, zatem zastój panuje straszliwy. Nawet tajemnicze kręgi

zbożowe nikogo już nie pasjonują, mimo że są nasze własne, nie importowane. Upał

myśleć nie daje, dlatego czasem popatruję w szklane oko telewizora. Skacząc po

kanałach szukałem pomysłu na ciekawy wstępniak i nagle, postępując wedle znanej

Kingowskiej receptury, wpadłem na taki, mam nadzieję, ciekawy temat.

Najpierw trafiłem na kolejny pasztet z cyklu: Nie do wiary, potem na reportaż

rocznicowy z Hiroshimy. 1 nagle z połączenia obu wątków zrodziło się pytanie... Co

by było, gdyby Amerykanie ukończyli Projekt „Manhattan" o dwa-trzy miesiące

wcześniej? Albo gdyby Trzecia Rzesza stawiła bardziej zaciekły opór na terenach

między Wisłą a Odrą, opóźniając marsz Armii Czerwonej o tygodnie zaledwie. Czy

oglądalibyśmy atomowy grzyb nad Hiroshima albo Nagasaki, czy raczej alianci

postaraliby się o zakończenie wojny w pierwszej kolejności na Starym Kontynencie?

A jeśli tak, to jaki cel wybraliby na pokazówkę. Na pewno nie Berlin; jak pokazała

historia, stolicy nie można było unicestwić, bo to tam byli notable niezbędni do

podpisania kapitulacji.

Pomyślmy... Ostatnia faza wojny; kto najdłużej się bronił, kto się poddał ostatni?

No... właśnie. Jakkolwiek by kombinować, to palec na mapie zatrzymuje się w jed-

nym miejscu, mnie i Ziemiańskiemu bardzo bliskim.

Wrocław, miasto-twierdza, miejsce, które opierało się szturmom niemal do zakoń-

czenia działań wojennych - kapitulacja nastąpiła w czasie, gdy trwały już walki w

centrum Berlina. Czy to nie byłby znakomity cel na demonstrację siły, tak dogo-

rywającym obrońcom, jak i zgromadzonym wokół jednostkom, było nie było, rywa-

lizującego o wpływy mocarstwa?

Nierealne? A dlaczegóż by nie. Spójrzcie na rachunek zysków i strat. Użycie

bomby w sercu Europy dałoby zachodnim aliantom ogromną przewagę nad „so-

jusznikiem". Taki obrót sprawy cofnąłby strefę wpływów Stalina zapewne na linię

Odry a może nawet i dalej na wschód... Rosjanie otrzymaliby naoczny i upokarzający

pokaz siły, której nie byli wtedy zdolni się przeciwstawić. Niemcy poddaliby się w

pięć minut, a przecież mówimy o dwóch rozciągniętych frontach, na których wciąż

trwały zacięte walki. Japonia otoczona i pozbawiona floty lotniskowców mogła

poczekać na swoją kolejkę.

Dwa miesiące, może trochę więcej, tyle brakowało, żeby dzisiaj dzwon pamięci bił

w sercu miejsca zwanego placem Grunwaldzkim, zapewne nad wypalonymi ruinami

budynków Politechniki. Japonia zapewne też nie uniknęłaby swojej lekcji pokazowej,

a może opis zagłady wrocławskiej twierdzy byłby tak wielką przestrogą, że

Cesarstwo Wschodzącego Słońca poddałoby się, zanim dziesiątki tysięcy jego

poddanych wyparowałyby w kolejnym wybuchu. Kto wie...

Pomyślcie, jak mało czasem brakuje do tego, żeby coś, co jest tak odległe, wręcz

nierealne, stało się naszym udziałem.

Gdybanie gdybaniem, a przed Wami kolejny numer „Science-Fiction", a w nim jak

zwykle mnóstwo czytania. Zgodnie z zapowiedzią prezentujemy drugie opowiadanie

z niezwykle oryginalnego cyklu o Elizabcdiathu Moncku, grabarzu niezwykłym.

Poprzedni tekst cieszył się dużą popularnością, mam nadzieję, że i ta przygoda bardzo

się spodoba. Wojtek Świdziniewski kontynuuje opis Hamdirholm, jak zwykle z

humorem i lekkością pióra. Rafał Dębski, którego do tej pory znaliśmy jako tęgie

pióro polskiej fantasy, dzisiaj pokaże w Kosmicznym opętaniu, że i klasyczne,

rozrywkowe SF to dla niego nic trudnego. W krótkich formach pojawiają się dwa

znane i to bardzo, nazwiska: Eugeniusz Dębski i Tomasz Kołodziejczak. Tak, tenże

sam autor Kolorów Sztandarów. Kolejny pisarz wracający na scenę fantastyczną po

długim okresie milczenia. Młode pokolenie reprezentuje godnie Michał Protasiuk;

miał już u nas tekst, ale bardzo krótki i bardzo dawno. Teraz pora na kawałek

twardszej fantastyki, dziejącej się tu i teraz. Podobne klimaty znajdziecie w noweli

Grzegorza Żaka, pamiętnego autora recenzji Władcy Pierścieni, które obiegły swego

czasu całą Polskę, a tysiące ludzi do dzisiaj wierzą, że są to oryginalne wypisy z

ówczesnych gazet. Tym razem etatowy kabareeiarz i prześmiewca prezentuje tekst

odbiegający od swoich poprzednich dokonań. Czytając Światło czarnych świec

pamiętajcie jednak, że macie do czynienia z wielce przewrotnym autorem.

Mieszanina gatunków, stylów, tematów - oto najlepsza recepta na wakacyjną nudę.

A komu będzie tego mało, niech sięgnie po ofertę KKF. W tym miesiącu mamy

jeszcze większą przecenę. Kilka cykli książkowych możecie kupić nawet z 40-pro-

centowym rabatem. I to wcale nie staroci... Ale pospieszcie się, bo od września wraca

szara normalność...

BRUCE ALMIGHTY

FUTURAMA

literatura

Tomasz Bochniński

KŁOPOTY Z NADMIAREM

Rafał Dębski

KOSMICZNE OPĘTANIE

Michał Protasiuk

DYLEMAT KURCZAKÓW

Tomasz Kołodziejczak

SHORTY

Wojciech Świdziniewski

WIOSNA W HAMDIRHOLM

EuGeniusz Dębski

LIKWIDACJA

Grzegorz Żak

ŚWIATŁO CZARNYCH ŚWIEC

felietony

Jacek Dukaj

BOHATEROWIE ŻYJĄ

Feliks W. Kres

O TYM, ŻE PISARZ MOŻE CZYTAĆ

KSIĄŻKI

Andrzej Ziemiański

RZUT KOŚCIĄ W GŁOWĘ BILLA

komiks

Max Bogdanowski

OPOWIEŚĆI GAJOWEGO NIKITYCZA

inne

POCZTA

RECENZJE

PREZENTACJE

Dwie dekady Kresa

Robert J. Szmidt

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: