Dean R. Koontz - Zimny ogień.doc

(2774 KB) Pobierz

DEAN KOONTZ

ZIMNY OGIEŃ

Przełożył Paweł Korombel

Wydanie oryginalne: 1991

Wydanie polskie: 2002

Poświęcam Nickowi i Vicky Page’om,

którzy byliby wspaniałymi sąsiadami i przyjaciółmi,

gdyby im się tylko chciało

— oraz Dickowi i Pat Kanonom,

jednym z niewielu w Hollywood,

którzy są i pozostaną sobą.

Dzięki wam wszystkim stałem się lepszy.

Bardziej postrzelony, ale lepszy!

CZĘŚĆ PIERWSZA

BOHATER I PRZYJACIEL

W realnym świecie

tak jak w snach

wszystko coraz to

inną ma twarz.

KSIĘGA POLICZONYCH SMUTKÓW

Życie bez celu

przytłacza nas.

Spełnijmy więc

co los nadarzy –

lub rogu Śmierci

usłuchajmy,

w mrok wezwani.

Gdy cel nam w życiu

nie przyświeca,

martwe są oczy

udręką los

albo pierś zbroczy

samobójczy cios.

KSIĘGA POLICZONYCH SMUTKÓW

4 12 SIERPNIA

1

Jeszcze przed wypadkami w supermarkecie Jim Ironheart powinien wiedzieć, że szykują

się kłopoty. W nocy prześladował go koszmar. Po rozległym polu ścigało go stado

wielkich kosów. Skrzeczały, ogłuszająco trzepotały skrzydłami, cięły dziobami ostrymi

jak chirurgiczne skalpele. Kiedy otrząsnął się ze snu, nie mógł złapać tchu. Nie wkładając

nawet góry od piżamy, poczłapał na balkon odetchnąć świeżym powietrzem. Ale już

o wpół do dziesiątej rano słupek rtęci w termometrze wskazywał trzydzieści trzy stopnie

i wrażenie duszności, które nie pozwoliło mu spać, tylko się pogłębiło.

Długi prysznic i golenie odświeżyły go.

W lodówce nie było nic poza wyschniętym na wiór kawałkiem ciasta. Przypominało

laboratoryjną kulturę nowego, wyjątkowo jadowitego szczepu bakterii. Pozostawało

głodować albo zanurzyć się w buchający żar.

Sierpniowy dzień był tak gorący, że żyjące w realnym świecie ptaki przysiadły na konarach

drzew, zamiast szybować po otwartym, spalonym słońcem niebie południowej

Kalifornii. Tkwiły bezgłośnie w liściastych kryjówkach, ćwierkając z rzadka i bez entuzjazmu.

Psy szybko przemykały wzdłuż chodników parzących jak grill. Żaden przechodzień:

mężczyzna, kobieta czy dziecko, nie musiał sprawdzać, czy jajko usmaży się na

betonie, mógł to przyjąć na wiarę.

Zjadł lekkie śniadanie w przybrzeżnej kafejce w Laguna Beach. Mimo iż siedział na

patiu przy stoliku z parasolem, poczuł, jak znowu opuszczają go siły, a ciało pokrywa

warstwa potu. Był to jeden z tych nielicznych dni, kiedy Pacyfik nie tchnął nawet cieniem

powiewu.

Pojechał do supermarketu: początkowo robił wrażenie przyjaznego schronienia. Jim

miał na sobie tylko białe, luźne bawełniane spodnie i niebieską koszulkę, a klimatyzacja

i zimne powietrze, dobywające się z chłodzonych pojemników, działały ożywczo.

5

Stał właśnie przy słodyczach, porównując skład makaroników z zawartością batonów

ananasowo-kokosowo-migdałowych i próbując ustalić, którym produktem mniej

zgrzeszy przeciw diecie odchudzającej, kiedy dostał ataku. Jak zawsze, nie wyglądał

groźnie — nie było konwulsji, gwałtownych skurczów mięśni, zlewania się potem ani

odżywek w obcym języku. Po prostu nagle obrócił się do stojącej obok kobiety i rzekł:

— Linia życia.

Kobieta miała około trzydziestki, była ubrana w szorty i strzępek bluzki ledwo zasłaniający

piersi. Była tak ponętna, że mogła stanowić cel natrętnych męskich propozycji,

być może więc uznała to za chęć nawiązania znajomości. Zmierzyła go ostrożnym spojrzeniem:

— Proszę?

Płyń z prądem, pomyślał. Nie przejmuj się.

Zaczął drżeć, ale nie z winy klimatyzacji. Nagle poczuł, jak przebiega przezeń chłód.

Jak sunąca ławica węgorzy. Stracił władzę w rękach. Paczki słodyczy upadły na podłogę.

Zażenowany, ale niezdolny zapanować nad sobą, powtórzył:

— Linia życia.

— Nie rozumiem — powiedziała kobieta.

— Ani ja — odrzekł. Była to prawda, choć zdarzyło mu się to ...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin