Steven Saylor-Roma Sub Rosa - 08 - Rubikon.pdf - eboki novae etc - sote12

STEVEN SAYLOR

Cykl ROMA SUB ROSA



tom 8

R UBIKON

Księgozbiór DiGG



2012

CZĘŚĆ PIERWSZA

MINERWA



ROZDZIAŁ 1

ompejusz będzie nieźle wkurzony - powiedział Dawus.

- Zięciu, masz wyraźną skłonność do wygłaszania oczywistych stwierdzeń. -

Westchnąłem.

Zacisnąłem zęby i uklęknąłem, aby przyjrzeć się z bliska. Martwe ciało leżało

twarzą w dół na samym środku mojego ogrodu, u stóp brązowego posągu

Minerwy, niczym pogrążony w modłach czciciel bogini. Dawus krążył wokół

mnie i osłaniając oczy przed jaskrawym światłem słonecznym, podejrzliwie

spoglądał ku czterem rogom otaczającego perystyl dachu.

- Nie rozumiem, jak zabójca mógł tu wejść i wyjść nie zauważony przez

nikogo z domowników - mruknął, marszcząc czoło, co nadało mu wygląd

przerośniętego chłopca.

Zbudowany jak grecki posąg i równie inteligentny, mawiała o nim w żartach

Bethesda. Mojej żonie nie podobało się małżeństwo naszej jedynej córki z

niewolnikiem, zwłaszcza zaś z takim, który okazał się na tyle bezczelny (albo

głupi), aby zafundować jej ciążę. Ale cóż... cokolwiek byśmy o nim myśleli,

Diana była w nim zakochana. No i trudno zaprzeczyć, że owocem ich

wzajemnej skłonności jest piękny syn, którego wrzask w tej chwili słyszałem;

domagał się od mamy i babci, aby wypuściły go do ogrodu, i darł się tak, jak

tylko dwulatek potrafi. Jednak w ten słoneczny styczniowy ranek nie można

było pozwolić Aulusowi na zabawę na świeżym powietrzu, ponieważ w

ogrodzie leżały zwłoki.

Chodziło przy tym o nie byle kogo: Numeriusz Pompejusz był krewnym

Pompejusza Wielkiego, którymś z jego kuzynów, choć o dwa pokolenia

młodszym. Przybył do mojego domu sam, przed niespełna półgodziną, a teraz

leżał martwy u mych stóp.

- Nie mogę tego pojąć. - Dawus podrapał się w brodę. - Zanim wpuściłem

Numeriusza, dobrze się rozejrzałem po ulicy, jak to zawsze robię. Nie

zauważyłem, aby ktokolwiek go śledził.

- P

jako ochroniarz; przy

jego masywnej budowie taka funkcja sama się narzuc a ła. Został wyszkolony

nie tylko do walki, ale i do wykrywania niebezpieczeństwa. Jako mój zięć

przejął na siebie obowiązek strzeżenia domu i w tych niespokojnych czasach

do niego należało otwieranie gościom drzwi. Kiedy niejako tuż pod jego nosem

zdarzyło się morderstwo, przyjął to jak osobistą porażkę. W służbie u

Pompejusza za taki błąd czekałoby go co najmniej ostre przesłuchanie.

Ponieważ milczałem, Dawus zaczął przesłuchiwać sam siebie. Kroczył po

ogrodzie tam i z powrotem, na palcach odliczając kolejne pytania.

- Dlaczego go wpuściłem? No, znałem go z widzenia, nie był zupełnie obcy.

Wiedziałem, że to Numeriusz, młodszy kuzyn i ulubieniec Pompejusza, a przy

tym dobry i uprzejmy człowiek. Przyszedł sam, nie miał z sobą nawet

niewolnika do ochrony, nie widziałem więc potrzeby, by kazać mu czekać na

ulicy. Wpuściłem go do westybulu. Czy zapytałem go o posiadaną broń? Prawo

oczywiście zabrania noszenia broni w obrębie murów miasta, ale nikt dzisiaj

tego nie przestrzega, więc owszem, zapytałem. On zaś wcale nie protestował,

tylko od razu oddał mi swój sztylet. Czy go dodatkowo zrewidowałem, zgodnie

z twoim zaleceniem nawet wobec obywateli? Tak, a on mi na to bez szemrania

pozwolił. Czy zostawiłem go choćby na chwilę samego? Nie. Zostałem z nim w

westybulu, do ciebie zaś posłałem małego Mopsusa, by oznajmił przybycie

gościa, i czekałem na twoje polecenie, aby go wprowadzić. Otrzymawszy je,

przyprowadziłem go tutaj, do ogrodu. Bawiliście się w słońcu z Dianą i

Aulusem, niemal dokładnie tam, gdzie teraz leży trup. Odesłałeś oboje do

domu. Czy zostałem z tobą? Nie, bo mnie też kazałeś odejść. Ale ja coś

przeczuwałem! Powinienem był tu zostać.

- Numeriusz powiedział, że ma wiadomość przeznaczoną tylko dla mnie -

odparłem. - Jeśli już nawet we własnym domu człowiek nie może spokojnie

rozmawiać... - Rozejrzałem się dookoła, patrząc na starannie przycięte krzewy

i jaskrawo pomalowane kolumny otaczającego ogród portyku. Zerknąłem do

góry, na posąg Minerwy; mimo upływu lat jej twarz pod wielkim hełmem

wciąż była dla mnie nieprzenikniona. Ogród znajdował się w centralnej części,

w sercu domu... w sercu mojego świata... i jeżeli tutaj nie jestem bezpieczny, to

znaczy, że już nigdzie nie ma dla mnie spokojnej przystani. - Nie dręcz się tak,

Dawusie. Dobrze wykonałeś swoje zadanie. Wiedziałeś, że Numeriusz jest tym,

za kogo się podaje, i wziąłeś jego broń na przechowanie.

- Ale taki Pompejusz ani na chwilę nie pozostaje bez ochrony, a ja...

- Czyżbyśmy dożyli takich czasów, że zwykły obywatel musi naśladować

Pompejusza bądź Cezara i ochrona musi stać nad nim przez okrągłą dobę,

nawet kiedy sobie wyciera tyłek?

Kiedy Dawus był niewolnikiem, służył Pompejuszowi

, wybaczy zapewne autorowi tę

drobną zmianę w życiorysie Dawusa (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza)

Uważny czytelnik poprzedniej części cyklu

Morderstwa na Via Appia

Dawus zmarszczył czoło. Wiedziałem, co myśli: że takie wyrażenia do mnie

nie pasują, że muszę być porządnie wstrząśnięty i usiłuję nie dać tego po sobie

poznać, że jego teść jest już za stary, by poradzić sobie z szokiem w rodzaju

odkrycia zwłok w ogrodzie jeszcze przed południowym posiłkiem. Spojrzał

znów na dach i rzekł:

- Ale przecież to nie Numeriusz stanowił zagrożenie. To ten człowiek, który

tu za nim przyszedł. Facet musi być jak jaszczurka, żeby tak błyskawicznie i

bezszelestnie wspinać się po murach. Nic nie słyszałeś, ojcze?

- Mówiłem ci, że rozmawiałem przez chwilę z Numeriuszem, potem

zostawiłem go samego i poszedłem do gabinetu.

- Ale to tylko parę metrów stąd. Co prawda Minerwa mogła ci przesłonić

widok, a twój słuch...

- Mój słuch jest tak samo dobry jak u każdego innego sześćdziesięciolatka! -

przerwałem mu.

Dawus skinął głową z szacunkiem.

- W każdym razie dobrze, że cię tu nie było, kiedy zjawił się zabójca, bo

inaczej...

- Bo inaczej i mnie mógłby udusić?

Dotknąłem sznura, który wciąż był okręcony wokół szyi Numeriusza tak

mocno, że aż wrzynał się w skórę. Narzędziem zbrodni była prosta garota:

krótka linka zamocowana do dwóch końców grubego kijka służącego do jej

zaciskania. Dawus przyklęknął obok mnie i rzekł:

- Morderca musiał zajść go od tyłu, zarzucił mu garotę na szyję i skręcił

kijem. Paskudna śmierć.

Odwróciłem się, czując nagłą słabość, Dawus zaś ciągnął:

- Ale za to cicha. Numeriusz nie mógł nawet krzyknąć. Może na początku

wydał jakiś jęk czy charkot, ale potem sznur odciął mu dopływ powietrza.

Widzisz, teściu, jak Numeriusz zarył tu piętami w żwir? No, w ten sposób

hałasu by nie narobił. Gdyby choć mógł rąbnąć pięścią w Minerwę... Ale obie

ręce miał zajęte: instynktownie próbował chwytać za sznur, by uwolnić gardło.

Zastanawiam się... - Dawus znów spojrzał na dach. - Zabójca nie musiał być

duży. Przy garocie nie trzeba wielkiej siły nawet wtedy, gdy ofiara jest dobrze

zbudowana, pod warunkiem że zostanie zaskoczona.

- Mówisz z własnego doświadczenia, mój zięciu?

- Och, u Pompejusza nauczono mnie wielu podobnych rzeczy... - Dawus

rzucił mi zawadiacki uśmiech, który jednak szybko zniknął z jego twarzy, kiedy

zobaczył moją minę. - Nie sądzisz chyba, że ja...

- Oczywiście, że nie - zapewniłem go. - Ale kto wie, czy taka myśl nie zaświta

Pompejuszowi? Powiedz mi, czy jest coś, za co mógłbyś chować do niego

urazę? Coś, o czym nie wiem? Czy zdarzało się, że byłeś w jego służbie źle

traktowany?

Steven Saylor-Roma Sub Rosa - 08 - Rubikon.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: