Narracja skacze między Edwardem i Bellą, mam nadzieję, że zaznaczyłam to wystarczająco wyraźnie. Rozdział drugi Emmet odjechał, nim zdążyłam dojść do mojej furgonetki. Biedny Edward. Znałam Emmeta na tyle, by wiedzieć, że będzie się nabijał z mojego ukochanego. Z drugiej strony… Może Edward pozbędzie się tej paranoicznej nadopiekuńczości, która go czasem napada, jeśli doświadczy jej na własnej skórze. Obserwowałam go przez całe popołudnie. Zauważyłam, że tak samo jak ja nie lubi skupiać na sobie uwagi, tak samo jak nie chce, by ktoś się o niego martwił czy przesadnie troszczył. Krępowało go to, mimo że w większości przypadków zachowanie reszty Cullenów było po prostu przedstawieniem. Nie wiedziałam, jakiego typu żarty trzymają się Emmeta, gdy jest sam z braćmi i chyba nie chciałam wiedzieć. Chociaż może nawet byłabym mu wdzięczna, gdyby potrafił wpłynąć na zachowanie Edwarda. Z nadzieją, że przedtem go nie zamęczy. Wolałam nie patentować sposobu na wyciąganie wampira z depresji. Choć i bez docinków Emmeta Edward miał szansę w nią popaść. Wiedziałam, że gips go denerwuje i wcale mu się nie dziwiłam. Zauważyłam też, że kilkakrotnie krzywił się z bólu, gdy myślał, że nie widzę. Proces leczenia u wampirów musiał przebiegać dużo szybciej i gwałtowniej, ale widocznie był również bolesny. A Edward męczył się podwójnie, bo na dodatek starał się ukryć przede mną, że cierpi. Po drodze wstąpiłam do sklepu w celu uzupełnienia lodówki. Planowałam zrobić coś dobrego na obiad, w razie gdyby Charlie miał mi za złe, że odwiozłam Edwarda i Alice do szpitala, zamiast iść na lekcje. Zdecydowałam się przyrządzić jego ulubione steki. Zakupy nie zabrały mi dużo czasu i wkrótce byłam w domu. Zaraz po przyjściu zasypałam steki marynatą, żeby mięso dobrze przeszło przyprawami. W międzyczasie poszłam na górę sprawdzić pocztę. Odpowiedziałam na maila mamy, obszernie opisując poranny wypadek. Nie miałam w zasadzie nic ciekawego do powiedzenia, a Renee domagała się dokładniejszych informacji niż lakoniczne „u mnie wszystko w porządku”. Dlatego też zdecydowałam się napisać jej o wypadku. Podzieliłam się z nią moimi uczuciami, strachem, a później ulgą, że nic poważnego się nie stało. Wspomniałam o niesamowitym szczęściu, jakie mieli Edward i Alice, bo nie wylecieli przez szybę. Nieźle się rozpisałam. Gdy obowiązek zaspokojenia ciekawości mojej mamy został spełniony, zeszłam na dół obrać kartofle. Wstawiłam je, żeby się gotowały. Steki wolałam usmażyć na świeżo, gdy wróci Charlie. Czekając na niego zabrałam się za przeglądanie notatek, które wcześniej przepisałam od Angeli. Na szczęście nie było to nic trudnego. Charlie wrócił późno, zdążyłam już odrobić większość lekcji, poza matematyką, którą zostawiłam Edwardowi. Odłożyłam zeszyt z hiszpańskiego i zabrałam się za smażenie steków. Wbrew moim obawom, Charlie nie poruszył tematu wypadku. Jedliśmy w milczeniu, jak zawsze. Okazało się, że Edward przyjechał szybciej, niż zwykle. Nie zdążyłam zebrać naczyń ze stołu, gdy zapukał. Pobiegłam otworzyć, ignorując sceptyczne spojrzenie Charliego. Edward stał w progu. Wyglądał gorzej niż pod koniec lekcji. Wydawał się być jeszcze bledszy niż zwykle a pod oczami miał głębokie cienie. Mimo to uśmiechnął się na mój widok. Przygarnął mnie do siebie zdrową ręką i pochylił się, by mnie pocałować. - Żyjesz – stwierdziłam, odsuwając się lekko, by mógł wejść. Ukryłam moje zaniepokojenie jego niezdrowym, jak na wampira, wyglądem. - Jeszcze – mruknął, zamykając za sobą drzwi. Pomogłam mu wyplątać się z kurtki, co wcale nie było takie łatwe. – Charlie szykuje nam awanturę – szepnął tak, by siedzący w kuchni tata go nie usłyszał. Zdziwiłam się, ale nim zdążyłam zapytać dlaczego, usłyszałam odgłos odsuwanego krzesła. W następnej chwili Charlie był już w przedpokoju. - Dzień dobry, Charlie – przywitał się Edward, jak zwykle grzecznie. Ta uprzejmość nie robiła już na ojcu najmniejszego wrażenia. - Mam z tobą do pomówienia, młody człowieku – powiedział ostro, natomiast ja z trudem ukryłam uśmiech, słysząc, w jaki sposób określił Edwarda. Mój ukochany spojrzał na Charliego z wyrazem uprzejmego zainteresowania na twarzy, ale nie odezwał się. Miał rację. Niech tata wyrzuci z siebie, co mu leży na żołądku, ale my nie musimy ułatwiać mu zadania. - Przede wszystkim dzisiaj otrzymałem kolejny dowód na to, jak bardzo nieodpowiedzialną osobą jesteś – zaczął tata. Spojrzałam na niego zdziwiona, ale albo tego nie zauważył, albo mnie zignorował. – Spowodować wypadek na szkolnym parkingu! Kiedy nawet nie było mokro! A ja pozwalałem ci wozić moją Bellę! – zaczął krzyczeć. Chciałam mu przerwać, ale Edward powstrzymał mnie dyskretnym ruchem głowy. Charlie nieźle się rozkręcił. – Dziwię się, że Mike nie wezwał policji – powiedział takim tonem, jak gdyby odebrał to jako osobistą obrazę. – Czy zdajesz sobie sprawę, jakie konsekwencje mógł mieć taki wypadek? Cieszę się, że tylko ty je ponosisz – rzucił, a ja poczerwieniałam z gniewu. Ponownie Edward powstrzymał mnie przed wtrąceniem się. – Ktoś mógł zginąć! – Urwał, nie wiedząc chyba, co jeszcze powiedzieć. Charlie był bardzo spokojną osobą, wybuchy gniewu zdarzały mu się niezwykle rzadko. - Tato – wykorzystałam ciszę, by móc się w końcu wtrącić. – To nie było tak, jak myślisz – Charlie spojrzał na mnie z niedowierzaniem. – To nie Edward spowodował wypadek, ale Mike – dodałam dobitnie, co sprawiło, że stracił pewność siebie. - Więc może wyjaśnicie mi, co się dokładnie stało? – Spytał dziwnie spokojnym tonem. Chyba zrobiło mu się trochę głupio, że tak naskoczył na Edwarda bez powodu. - Mike stracił panowanie nad kierownicą – zaczęłam tłumaczyć. Nie mogłam przecież wyjawić prawdziwego powodu wypadku. – Edward nie miał gdzie zjechać, po obu stronach były samochody. Dlatego doszło do wypadku. Mike uderzył w volvo Edwarda, a siła uderzenia wepchnęła ich na drzewo. To cud, że nikogo tam nie było. A ty musiałeś mieć chyba jakieś błędne informacje – dodałam nieco zjadliwie. Odwróciłam się w stronę Edwarda akurat, by zauważyć grymas bólu na jego twarzy. Charlie też musiał to zauważyć, bo zmieszał się. - Tato, może lepiej usiądziemy? – postanowiłam wykorzystać sytuację. – Edward nie czuje się najlepiej – Edward popatrzył na mnie, jakby chciał powiedzieć „no nie, proszę, ty też?”, natomiast Charlie skinął głową i gestem zaprosił nas do kuchni. Usiedliśmy przy stole. Z miłym zaskoczeniem zauważyłam, że podczas gdy ja otwierałam drzwi, sprzątnął naczynia ze stołu. Później je umyję, stwierdziłam. - Cullenowie mieli ogromne szczęście – kontynuowałam. – Edward jako kierowca był w najgorszym położeniu – poczułam, jak chłodna dłoń chłopaka chwyta moją pod stołem. Ścisnął mnie delikatnie, dając do zrozumienia, że teraz on przejmuje pałeczkę. Jak zwykle oblałam się rumieńcem, co Charlie skwitował ironicznym spojrzeniem. - Bella była tak dobra, że zawiozła mnie i Alice do szpitala – powiedział Edward. Charlie spojrzał na nas z wyrzutem. No tak, nie trzeba było poruszać tego tematu. Chociaż z drugiej strony lepiej, że my mu to powiemy, niż gdyby miał otrzymać jakieś błędne informacje z trzeciej ręki. - Chcesz mi powiedzieć, że zamiast być w szkole, zawiozłaś jego do szpitala? – spytał mnie z wyrzutem. Skinęłam głową. – Nie można było wezwać karetki? – dodał wyzywająco. Nim zdążyłam odpowiedzieć, odezwał się Edward. - Bella zrobiła to przede wszystkim ze względu na Alice – wyjaśnił. Charlie obdarzył go sceptycznym spojrzeniem i chyba chciał coś powiedzieć, ale Edward nie pozwolił sobie przerwać. – Wiesz, że wszyscy jesteśmy adoptowani, prawda? – spytał. Charlie skinął głową, choć po jego minie widać było, że nie ma pojęcia, co to ma do rzeczy. – Alice była bardzo mała, gdy jej rodzice zginęli pod kołami samochodu. Ostatnim wspomnieniem o nich jest właśnie karetka wywożąca ich ciała. Alice bardzo ciężko to przeżyła. Do tej pory widok karetki źle na nią działa. Dzisiaj, kiedy dyrektor chciał wezwać pomoc medyczną, zareagowała bardzo gwałtownie. Baliśmy się, że znów wpadnie w depresję. Ostatnim razem, gdy tak się stało, bardzo ciężko było ją z niej wyciągnąć. - Rozumiem – powiedział spokojnie Charlie. Oboje wiedzieliśmy, że uwielbia Alice i Edward zręcznie wykorzystał to, by wybrnąć z sytuacji. – Co z Alice? Czy coś jej się stało? - Nie. Źle się poczuła zaraz po wypadku, dlatego chciała pojechać ze mną do Carlisle’a. Teraz już wszystko w porządku. Przywiozła mnie tutaj i przyjedzie po mnie koło ósmej, żeby przepisać notatki – wyjaśnił Edward. Odważył się na delikatny uśmiech. Charlie patrzył na nas przez moment, jakby chciał coś powiedzieć, ale w końcu machnął ręką i wyszedł z kuchni. Po chwili usłyszeliśmy, że włączył telewizor. - Chodź, zeszyty mam na górze – powiedziałam na tyle głośno, by dotarło to do taty. Odczekaliśmy stosowną chwilę, by upewnić się, że nie ma żadnych obiekcji, po czym poszliśmy do mojego pokoju. - Emmet bardzo ci dokuczał? – spytałam, gdy zamknęliśmy za sobą drzwi. Edward skrzywił się w odpowiedzi. - Trochę – przyznał, siadając na łóżku. - Bardzo? – dociekałam. Edward spojrzał na mnie, zdziwiony moją ciekawością. - W zasadzie nie. Chociaż wiesz, wystarczył sam fakt, że myślał – mruknął Edward. Z chwilą, gdy Bella zamknęła za mną drzwi, droga ucieczki została odcięta. Chociaż na razie Emmet zachowywał kamienną twarz, tak naprawdę z trudem powstrzymywał się od śmiechu. Bawiła go moja niezgrabność. Nagle zamarzyłem, by znaleźć się już w domu. Wiedziałem, że to dziecinne, ale liczyłem na to, że w obecności Esme Emmet da mi spokój. Po raz kolejny tego dnia byłem wdzięczny, że moje myśli należą tylko do mnie. Edward chowający się w maminej spódnicy, to byłoby coś, czego ani Emmet, ani Jasper by mi nie darowali. Gdy nikt ze szkoły nie mógł już nas widzieć, Emmet roześmiał się. Próbowałem nie reagować na zaczepkę, ale w myślach brata widziałem siebie w tym przeklętym gipsie. W jego oczach to rzeczywiście wyglądało śmiesznie. Westchnąłem. - Ciekawie wyglądasz, wiesz? – wykrztusił Emmet. Spojrzałem na niego krzywo. – Tylko tak niesymetrycznie – dodał tonem znawcy, który ocenia arcydzieło. - Sztuka nowoczesna – odparłem. – A raczej eksperymenty Carlisle’a. - Frankensteina to on z ciebie nie zrobi, choćby nie wiem jak się starał – pocieszył mnie. Nie mogłem się nie uśmiechnąć, choć zaraz tego pożałowałem. To wyglądało jak zachęta, a Emmet wcale jej nie potrzebował. Po chwili ujrzałem w jego myślach samego siebie, dziwacznie zniekształconego, coś jakby obraz krzywego zwierciadła. Skojarzenie z Frankensteinem bardzo się Emmetowi spodobało, bo poświęcił aż pięć minut na zastanawianie się, jak z pięknego wampira można by uczynić potwora. To porównanie do mutanta mimo wszystko zraniło mnie. I bez tego wiedziałem, że jestem potworem, który nie powinien istnieć. Jak my wszyscy. Nigdy nie mówiłem tego głośno, nie chcąc ranić Carlisle’a, ale jakaś niewielka część mnie cały czas żałowała, że byłem tym, kim byłem. Zwłaszcza teraz, gdy miałem Bellę, o niczym tak nie marzyłem, jak o tym, by móc wieść z nią normalne życie śmiertelnika. Po raz pierwszy zdawało mi się, że rozumiem Rosalie. - Hej, Edward! Czy ty się obraziłeś? – spytał na głos Emmet. Zorientowałem się, że rzeczywiście miałem dziwną minę. Otrząsnąłem się, by pozbyć się resztek zadumy. Pokręciłem przecząco głową. O dziwo, Emmet zrozumiał chyba, że nie jestem w nastroju do żartów, bo dał sobie spokój z rozmową. Frankenstein przewijał się jeszcze przez jego myśli, ale już nie tak natarczywie. - W sumie bałem się, że będzie gorzej – podsumowałem. Nie będę martwić Belli moimi przemyśleniami, nie ma potrzeby. –Emmet zachowywał się całkiem w porządku, tylko myśli nie mógł opanować. - Nie chciałbyś przypadkiem zapoznać się bliżej z zadaniem domowym z matmy? – spytała Bella, zmieniając temat. Wspólne robienie tego przedmiotu należało już do naszych tradycji. - Z chęcią – uśmiechnąłem się. – Pamiętaj, że muszę jeszcze przepisać notatki. W razie, gdyby Charlie postanowił sprawdzić, co robimy – dodałem. Pochyliłem się nad zadaniami, by ukryć grymas bólu. Ramię dokuczało mi coraz bardziej, odczuwałem też silniejsze pragnienie. Nie miałem jak na razie problemu z zapanowaniem nad nim, choć robiło się nieco uciążliwe. Moje próby pisania lewą ręką okazały się totalną porażką. O ile prawą ręką pisałem naprawdę ładnie, tak lewą umiałem stworzyć jedynie nieczytelne bazgroły. Bella nie umiała ukryć uśmiechu, widząc literki godne dziecka w pierwszej klasie podstawówki. - Nie sądziłam, że możesz pisać gorzej niż ja jako dziecko – podsumowała. Roześmieliśmy się. - Praktyka czyni mistrza, wiesz? – wytknąłem. – Piszę estetycznie prawą ręką bo mam dziewięćdziesięcioletnią wprawę – dodałem. - Czyli za dziewięćdziesiąt lat będziesz umiał kaligrafować lewą? - No, może wcześniej. - Możesz poćwiczyć na notatkach z biologii – zaproponowała Bella, usłużnie podsuwając mi pod nos zeszyt. - Nie muszę tego przepisywać, umiem to – zaoponowałem, zerkając w notatki. Bella wywróciła oczami. Zrezygnowany, sięgnąłem po długopis. Naprawdę byłem dzisiaj stanowczo zbyt uległy, ale nie chciało mi się kłócić o cokolwiek. Im szybciej to przepiszę, tym szybciej będziemy mogli się zająć czymś przyjemniejszym. Bella zabrała się za matematykę, analizując moje bazgroły, a ja chcąc nie chcąc pogrążyłem się w niezwykle nudnych notatkach z biologii. Pragnienie odezwało się z niezwykłą siłą akurat, gdy kończyłem przepisywać angielski. Intensywny zapach frezji drażnił moje gardło. Ze zdziwieniem spojrzałem na Bellę, która nie dostrzegła jeszcze zmiany w moim zachowaniu. Dlaczego znów tak na mnie działała? Przestałem oddychać, przerażony tym, co mogło się stać. Odsunąłem się na skraj łóżka, jak najdalej od niej, i zesztywniałem. Dopiero teraz zauważyła, że coś jest nie tak. Spojrzała na mnie zaskoczona, ale, widząc moją postawę, musiała zorientować się, co się ze mną działo, bo cofnęła się aż na drugi koniec pokoju. O dziwo, w jej oczach nie dostrzegłem przerażenia czy obrzydzenia, jedynie zmartwienie. Czułem, jak jad napływa mi do ust. Zacisnąłem zęby. Nie stracę nad sobą panowania, nie mogę! Niespodziewana reakcja Edwarda zaskoczyła mnie. Odsunął się ode mnie tak gwałtownie, że mimo woli przypomniałam sobie pierwszą wspólną lekcję biologii. W jego oczach widziałam gniew i strach, a także głęboką nienawiść. Nienawiść do samego siebie. Odsunęłam się jak najdalej z nadzieją, że choć trochę mu ulżę. Nie miałam pojęcia, co robić. W ostateczności Edward mógłby wyjść przez okno, ale jak ja to wyjaśnię Charliemu? Leżąca na biurku komórka Edwarda zadzwoniła nagle. Drgnęłam zaskoczona. Spojrzałam niepewnie na chłopaka pod oknem, ale on się nie ruszył. Dźwięk telefonu był coraz bardziej rozpaczliwy. A może tak mi się tylko zdawało? Niepewnie sięgnęłam po komórkę. Dzwoniła Alice. - Tak? - Będziemy za minutę – rzuciła tak szybko, że ledwie ją zrozumiałam. Mimo to wychwyciłam ulgę w jej głosie. – Zejdź na dół – poleciła i rozłączyła się. Spojrzałam na Edwarda. Nie zmienił położenia nawet o milimetr, ale jego dłoń zacisnęła się kurczowo na udzie. Miał zamknięte oczy. Z pewnością słyszał, co powiedziała Alice. Stałam przez moment nieruchomo, czekając na jakąś reakcję, aż odgłos parkującego samochodu wyrwał mnie z odrętwienia. Wyszłam z pokoju i zbiegłam ze schodów, by otworzyć. W roztargnieniu wrzuciłam telefon do kieszeni spodni. Charlie musiał mnie usłyszeć, bo zdziwiony moim zachowaniem wyszedł do przedpokoju. Nie wyjaśniając mu niczego, otworzyłam drzwi. Na progu stali Carlisle i Alice. - Dobry wieczór – przywitał się doktor Cullen. Odsunęłam się, by wpuścić ich do środka. Widziałam na twarzy Alice niewyobrażalną ulgę. Co też takiego zobaczyła w swojej wizji, że aż tak się bała? Czyżby najgorsze? Chwyciłam ją za rękę, chcąc jej przekazać, że wszystko ze mną w porządku. Gdy odwróciłam się, zobaczyłam zdziwienie na twarzy Charliego. Nim zdążyłam się odezwać, Carlisle pospieszył z wyjaśnieniami: - Przepraszam bardzo za to najście, ale Edward zadzwonił, żeby po niego przyjechać, bo bardzo źle się czuje. - Czemu mi nie powiedziałaś? – tata zwrócił się do mnie z wyrzutem. Alice puściła moją rękę i bez słowa pobiegła na górę. Zobaczyła coś, czy po prostu nie chciała, by Edward był sam? Ja także nie marzyłam o niczym innym, jak tylko znaleźć się blisko niego i przytulić go. Tyle, że obecnie byłoby to najgorsze, co mogłam zrobić. - Edward nie chciał robić kłopotu - odparłam. – Jest u mnie w pokoju – zwróciłam się do Carlisle’a. - Myślę, że trafię – doktor uśmiechnął się do mnie. – Czy mogłabyś w międzyczasie nalać wody do jakiejś butelki? W razie, gdyby Edward potrzebował. Zapomnieliśmy zabrać – dodał przepraszająco. Skinęłam głową i poszłam do kuchni. Całkiem niezła wymówka, by nie iść z nim na górę. Wygrzebałam jakąś pustą butelkę i napełniłam ją wodą z kranu. Ledwie skończyłam, już usłyszałam trzask frontowych drzwi. Wyjrzałam przez okno. Carlisle obejmował Edwarda ramieniem, jakby chciał go podtrzymać. A w zasadzie – powstrzymać. - Zastanawiam się, czy może Bella mogłaby mnie odwieźć do domu za jakieś pół godziny? – usłyszałam, jak Alice pyta Charliego słodkim głosem. – Edward nie zdążył przepisać wszystkich notatek, mi nie zajmie to już dużo czasu – prosiła. Wiedziałam, że prędzej czy później Charlie jej ulegnie. - Dobrze – zgodził się po chwili namysłu. Albo miał dobry dzień, albo był lekko oszołomiony wydarzeniami dnia i niespodziewaną wizytą. Albo, co bardziej prawdopodobne, po prostu nie umiał odmówić Alice. Wzięłam napełnioną butelkę i wyszłam z kuchni akurat, gdy Carlisle wszedł do domu. - Proszę – podałam mu butelkę. Skinął głową w podziękowaniu. – Co z Edwardem? – spytałam, szczerze zaniepokojona. - Myślę, że to chwilowa słabość – powiedział łagodnie Carlisle. – Edward chyba przecenił swoje siły. - Zadzwońcie do mnie, gdyby coś się stało, dobrze? – poprosiłam, choć mogłam być pewna, że gdyby naprawdę działo się coś złego, Edward będzie robił wszystko, żebym się o tym nie dowiedziała. Żebym się niepotrzebnie nie martwiła, pomyślałam ironicznie. Tak jakbym i tak tego nie robiła. - Oczywiście – obiecał Carlisle. – Alice, możesz zostać? – spytał córkę. - Tak. - Dobrze. W takim razie dobranoc, komendancie Swan – Carlisle zwrócił się uprzejmie do Charliego. – Jeszcze raz przepraszam za kłopot, nie powinienem był dzisiaj pozwolić Edwardowi wychodzić z domu. - Nic się nie stało – odparł spokojnie Charlie. Po jego minie widziałam, że było mu podwójnie głupio za tę awanturę. – Dobranoc – skoro tata wziął na siebie zamknięcie za Carlisle’em drzwi, ja poprowadziłam Alice na górę. Gdy tylko weszłyśmy do mojego pokoju, na twarzy przyjaciółki pojawiła się osobliwa mieszanka zmartwienia, niepewności i ulgi. Stałyśmy chwilę naprzeciw siebie w milczeniu. W końcu Alice odezwała się: - Bello, to co się stało, a raczej co mogło się stać… - zaczęła, ale urwała, najwyraźniej nie zastanawiając się nad doborem słów. Nie pozwoliłam jej kontynuować. - Na szczęście nic się nie stało – powiedziałam stanowczo. – Wiem, co ci chodzi po głowie. Moja odpowiedź brzmi: nie, nie zacznę się bać Edwarda dlatego, że dzisiaj o mało się na mnie nie rzucił. Alice przez chwilę patrzyła na mnie z niedowierzaniem, co było raczej niecodzienne, biorąc pod uwagę jej dar. Czy to ja tak naprawdę nie byłam pewna swojej odpowiedzi, czy to ona nie chciała wierzyć swoim wizjom? Nie wiedząc kiedy, znalazłam się nagle w jej silnym uścisku. - Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że nie doszło do najgorszego – szepnęła. – Nie masz pojęcia, co przeżywałam, gdy zobaczyłam, co Edward zamierza zrobić. – Mimowolnie zadrżałam. Więc mogło dojść do najgorszego? Alice objęła mnie mocniej, chcąc mnie uspokoić, ale ja byłam spokojna. Znajdowałam się już w gorszych sytuacjach, prawda? - Możesz przestać mnie dusić? – poprosiłam. Dziewczyna natychmiast mnie puściła. Chwyciłam jej rękę i spojrzałam prosto w oczy. – Posłuchaj, naprawdę nie zamierzam uciekać z krzykiem. To nic nie zmienia. Jeden nieudany atak wampira więcej czy mniej, co za różnica? Edward już dawno przestał się łudzić, że zacznę się go bać, prawda? – spytałam i obie się uśmiechnęłyśmy. - I za to cię lubię – powiedziała, już wesoło. Nagle spochmurniała. – Tylko jeszcze trzeba będzie przekonać Edwarda, że nic się nie stało. - No nie! – jęknęłam. – Tylko nie znowu to! Nie chcę słyszeć żadnego „jestem niebezpieczny i muszę się trzymać z dala od ciebie” – przez myśli zaczęły przewijać mi się różne scenariusze, jeden czarniejszy od drugiego. Co, jeśli Edward znowu zostawi mnie i wyjedzie? Jeśli znów złamie dane mi słowo? Jeżeli dojdzie do ostateczności, w pierwszej wolnej chwili pojadę do Carlisle’a z prośbą, by zmienił mnie w wampira. Wtedy Edward nie będzie się musiał niczego obawiać. - Myślę, że nie dojdzie do najgorszego – powiedziała Alice w zamyśleniu, najwyraźniej odgadując moje myśli i obawy. – Po pierwsze tym razem Edward nie jest sam, a po drugie nie jest w pełni sprawny. Nawet gdyby pozbył się gipsu, co akurat nie jest takie trudne, na razie tą ręką nie ruszy. Jeśli będzie chciał wyjechać albo wpadnie na jakiś równie idiotyczny pomysł, jesteśmy w stanie go zatrzymać. - Gdyby planował coś głupiego, zadzwoń, dobrze? Przyjadę najszybciej, jak się da. – powiedziałam. Ku mojemu zdziwieniu Alice pokręciła głową. - Wtedy to my będziemy dzwonić i uprzedzać resztę – wyjaśniła. – Zostaję dzisiaj z tobą. - Jasper nie będzie zły? – spytałam. Popatrzyła na mnie z takim niedowierzaniem, że nie mogłam się nie uśmiechnąć. - Wiesz, jeśli tak bardzo ci na tym zależy, mogę mu zaproponować, żeby dołączył – mruknęła. – Nie martw się, Jasper będzie miał tej nocy mojego kochanego braciszka na głowie. Pojechali na polowanie z Carlisle’em. - Ach, w porządku. – Nagle ucieszyłam się, że nie mam zbyt wielu kosmetyków. Tylko by brakowało, żeby Alice znów zaczęła bawić się mną jak Barbie. Kto wie, do czego była zdolna, jeśli zaczynała się nudzić. Zebrałam zeszyty z łóżka, żebyśmy mogły swobodnie usiąść. Alice sięgnęła po niedokończone notatki z angielskiego. Długopis śmigał w jej dłoni tak szybko, że prawie się rozmywał. Po chwili dziewczyna schowała zapisaną kartkę do kieszeni. - Gotowe – powiedziała zadowolona. – Myślę, że nie trzeba nadużywać cierpliwości Charliego – dodała, zbierając z biurka i łóżka drobiazgi Edwarda, które zostawił. – Czy mogłabyś odwieźć mnie do domu? Będę tu, jak wrócisz – uśmiechnęła się do mnie. - Jasne – odwzajemniłam uśmiech. – Jak sobie życzysz. Zeszłyśmy na dół. Alice powiedziała Charliemu dobranoc i wyszłyśmy. Już w progu zawróciłam po kurtkę – zrobiło się chłodno. Wsiadłyśmy do samochodu. W wieczornej ciszy ryk silnika mojej furgonetki zdawał się być głośniejszy niż zwykle. Już siedząc za kierownicą zorientowałam się, że mam w kieszeni coś, co wbija mi się w udo. Sięgnęłam do niej i wyjęłam komórkę Edwarda. - Ups, chyba zapomniałam ją oddać. - Zatrzymaj ją na razie, dzisiaj nie będzie mu potrzebna, a w razie czego będziemy się mogli skontaktować z tobą bez alarmowania Charliego. – powiedziała Alice. Zamilkłyśmy. Jazda przez Forks nie była uciążliwa nawet w godzinach szczytu, teraz zaś ulice były niemal całkowicie puste. Nie minęło wiele czasu, nim skręciłam w boczną drogę prowadzącą do domu Cullenów. Zawahałam się. - Lepiej będzie, jeśli nie będę się dzisiaj zbliżała do Edwarda – powiedziałam niepewnie, zwalniając. – Nie ma sensu, żeby się męczył. - Możesz spokojnie jechać, Edwarda nie ma w domu. Pojechali już na polowanie – przypomniała mi Alice. – Może wejdziesz na chwilkę? – zaoferowała. – Esme się ucieszy. - Lepiej nie, nie chcę drażnić Charliego – powiedziałam, choć w sumie chętnie spotkałabym się z Esme. Dawno już jej nie widziałam. Alice pokiwała głową ze zrozumieniem. - Będę koło domu, jak wrócisz . Wejdę, gdy tylko Charlie położy się spać – obiecała, wysiadając z samochodu. Poruszała się tak szybko, że w następnej sekundzie zobaczyłam, jak trzaskają frontowe drzwi domu Cullenów. Z cichym westchnieniem zawróciłam i ciemną drogą pojechałam z powrotem do domu.[/b]
quattro18