Metoda pracy ze społecznością
1. Wstęp
Powstanie tej metody to lata 40- te XX wieku ( USA) Klientem jest tutaj cała społeczność. Metoda pracy ze społecznością to organizacja społeczności ( metoda środowiskowa)
2. Podstawowe zasady organizacji społeczności
Ø Klientem jest społeczność( miasto, gmina, kraj, naród)
Ø Należy społeczność zrozumieć i akceptować w jej obecnym stanie
Ø Wszystkie świadczenia dotyczące członków społeczności na równym stopniu
Ø Zakładamy możliwość zmian- dynamika społeczności
Ø Współzależność wszystkich wątków organizacji. Wszystkie elementy tej społeczności są ze sobą powiązane. Podejście systemowe
3.Podstawowe przesłanki pracy ze społecznością
Ø Ludzie mogą wypracować umiejętność radzenie sobie ze swoimi problemami
Ø Ludzie chcą i potrafią zmienić swoje otoczenie
Ø Ludzie powinni mieć swój udział w przygotowaniu i nadzorowaniu zmian wprowadzanych w społeczności
Ø Samodzielne podmiotowe zmiany w życiu społeczności mają większe znaczenie niż zmiany narzucone
Ø Należy dążyć do podejścia całościowego, a nie podejmować działania cząstkowe
Ø Istotne jest wspomaganie procedur demokratycznych
Ø Społeczność obok jednostek i grup, potrzebują pomocy do rozwiązywania swoich problemów.
4.Cele organizacji społeczności
1) Zapewnienie społeczności możliwości mobilizacji sil w celu rozwiązywania problemów lub ich zapobieganiu
2) Zapewnienie możliwości interakcji między częściami społeczności
3) Zapewnienie społeczności usług w dziedzinie planowania pomocy społecznej.
5. Proces pracy socjalnej ze społecznością
1) Badania – wykorzystanie różnych metod badawczych. Korzysta się z opracowań statystycznych, zestawów analiz, celem jest poznanie społeczności
2) Planowanie- celem jest formułowanie przyszłych działań.
3) Planista społeczny – często zajmuje się zdobywanie funduszy, równocześnie koordynuje różne działania
4) Koordynacja- proces współpracy. Jego celem jest połączenie ludzi i instytucji dla wzajemnego wzmocnienia i osiągnięcia celu. Jest koniecznym elementem pracy ze społecznością.
5) Organizacja- proces tworzenia struktury dla spełnienia określonego zadania
6) Finansowanie- proces zbierania, przydzielania i wydawania funduszy zgodnie z potrzebami i zasobami społeczności( badanie potrzeb i środków według ustalonego wcześniej planu)
7) Administracja- proces realizacji planów i wdrażania postanowień. Konieczność zaangażowania całego personelu
8) Konsultacje- proces zasięgania opinii eksperta
9) Proces kształcenia- polega na powiększaniu wiedzy grup i społeczności na temat problemów społecznych. Zmierza on do osiągnięcia jedności, demokratycznego postępowania, mobilizacji zasobów społeczności.
10) Negocjacje – proces rozwiązywania konfliktów, często z udziałem trzeciej osoby- neutralnej. Negocjacje polegają na określeniu różnic, przedyskutowaniu ich i dojściu do rozwiązania lub kompromisu
11) Protokołowanie- proces zapisywania odpowiedzi i działań członków komitetów oraz innych grup zaangażowanych w działalność
12) Akcja socjalna- celem jest lepsze dopasowanie polityki socjalnej do ludzkich potrzeb. Kładzie nacisk na potrzebę poszerzonej i lepiej skoordynowanej polityki na szczeblu regionalnym i krajowym.
13) Rzecznictwo- wspieranie jednostek i grup pokrzywdzonych, zwłaszcza w odniesieniu do potrzeb lokalnych
6. Tryby pracy ze społecznością
1) Rozwój lokalny- zakłada się że najskuteczniejszym sposobem zmian w społeczności jest zaangażowanie szerokiego kręgu mieszkańców. Istotne są tu:
Ø Demokratyczne procedury
Ø Dobrowolna współpraca
Ø Samopomoc
Ø Kształcenie i kierowanie lokalnych ośrodków przywódczych
3. Planowanie racjonalne – wiążę się ono z techniczną stroną rozwiązywania problemów Tj. przestępczość nieletnich. Istotne tu są:
Ø Racjonalny zamysł
Ø Kontrolowane wdrożenie
Ø Zamierzona zmiana – przy pomocy ekspertów
4. Akcja socjalna – zakłada istnienie „ upośledzonej” części społeczności, która powinna się zorganizować aby wywrzeć odpowiedni wpływ na szerzej pojętą społeczność ( mniejszości etniczne, związki zawodowe)
pyzy