.: uStronie :.
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski
tematy» problemy miłość religia wiara kapłani msza trójca jezus maria dusza śmierć piekło raj biblia qumran przypisy 2 przykazanie relikwie władca świata największe kłamstwo znaki bogactwo krew chronologia pełny tekst masorecki
publikacje» poszukiwanie boga jak powstało życie słowo boże czy ludzkie księga czuwajcie! po śmierci duchy zmarłych stwórca wiedza pokój i bezpieczeństwo trójca wszystko nowe troska wymagania sens życia
wybrane z działu artykuły» historia religii chrześcijaństwo porzucanie religii religie świata katedry dzieje zbawienia mordowanie dla maryi tytuły religijne tajemnica szczęścia
nadesłane» piekło dusza cierpienia życie wieczne dni ostatnie dogmat trójcy wymowa sakramenty słowo od stwórcy
imię Boże» imię boże zdjęcia numizmaty judaizm wolnomularstwo w literaturze w sztuce w biblii archeologia inne
Anglia Austria Belgia Brazylia Czechy Dania Egipt Ekwador Finlandia Francja Grecja Hiszpania Holandia Irlandia Islandia Izrael Kanada Luxemburg Madagaskar Maroko Meksyk Niemcy Norwegia Polska Rosja RPA Rumunia Sri Lanka Słowacja Słowenia Szwajcaria Szwecja Tunezja Ukraina USA Watykan Węgry Włochy
trójca trójca a biblia wiara w trójcę dogmat trójcy
DOGMAT TRÓJCY został dokładnie zbadany w Wykładach Pisma Świętego, tom V, Pojednanie człowieka z Bogiem w książkach Bóg i Chrystus-Duch-Przymierza (tom I iXV, Epiphany Studies (…) ), jak również w innych naszych publikacjach. Wodzowie różnych kościołów nominalnych i inni trynitarze od czasu wydania książki Pojednanie (…) krytykowali i atakowali ją, pomniejszali wartość jej treści stanowiącej umiejętną egzaminację i obalenie dogmatu Trójcy. Niektórzy z owych wodzów niedawno starali się zmodyfikować i pojaśnić doktrynę o Trójcy próbując uczynić ją zrozumiałą, atrakcyjną i wzmocnić jej obronność. Dostarczyli więc w swym mniemaniu dodatkowych silnych argumentów i dowodów podtrzymujących ich stanowisko. Niektóre z nich zostały już zbadane w naszych publikacjach.
W ostatnich latach do przyjęcia błędu o Trójcy zostali przekonani liczni Żydzi - wierzący w Jehowę jako w jednego Boga - którzy przyjęli Jezusa jako swego Mesjasza (tak zwani „Żydzi Jezusowi”), niektórzy byli „Świadkowie Jehowy” i inni. Dlatego wierzymy, że powinniśmy, aby oddać cześć Bogu i Chrystusowi oraz pomóc innym, potwierdzić i obronić nauki Pisma Świętego prezentowane w książce Pojednanie (…) i w innych naszych publikacjach, w których Trójca była zbadana i odrzucona, jak również zbadać i odeprzeć oraz odrzucić modyfikacje, krytyki i dodatkowe argumenty wypracowane i użyte przez trynitarzy do podtrzymania ich błędu. W badaniu tym i zbijaniu czerpać będziemy materiał dowodowy z różnych części wymienionych naszych publikacji i z innych źródeł, które bardzo oceniamy.
• Słowo trójca nie występuje w Biblii
W Piśmie Świętym nie występuje słowo Trójca. Wyrażenie to składa się z dwóch łacińskich słów - tres, znaczącego trzy i unitas, znaczącego jedność i zawiera myśl: trzy w jedności lub trzy w jednym. (Trójca po łacinie, trynitas, po angielsku trynity, po francusku, la trinite - przypis tłumacza). Aktualnie słowo Trójca wyraża myśl, że trzej bogowie są jednym Bogiem (co wbrew logice znaczyłoby, że 3 x 1 = 1 a nie 3), chociaż nauczyciele Trójcy w taki sposób jej nie określają. Raczej przedstawiają ją jako trzy osoby będące jednym Bogiem, jako trzy osoby: Ojciec, Syn i Duch Święty w jednym Bogu, wszystkie z tej samej substancji - równe sobie, współistniejące i współwieczne.
Trynitarze przyjmują ogólnie, że nie mogą zrozumieć Trójcy, ani jej jasno wytłumaczyć. Jednakże większość z nich dowodzi, iż powinni w nią wierzyć wszyscy wyznający pokutę, wiarę w Jezusa jako Zbawiciela i poświęcenie się Bogu, inaczej nie są prawdziwymi chrześcijanami. Niektórzy nawet twierdzą, że jeżeli wierzący chrześcijanin zaprzecza Trójcy, to znaczy, iż tkwi jeszcze w swych grzechach i będzie wiecznie stracony, co dla większości znaczy wieczne świadome cierpienia w ognistym piekle (znaczenie piekła wyjaśniają artykuły Teraźniejszej Prawdy nr 339/6 i 359/16). Trynitarze zaliczają grupy wierzących chrześcijan zaprzeczających Trójcy do klasy „zwolenników” a nie chrześcijan.
• Tajemnice biblijne są zrozumiałe
Niektórzy twierdzą, że Trójca nie jest jasno zrozumiała ani wytłumaczalna, ponieważ stanowi tajemnicę a biblijne tajemnice powinny być przyjmowane bez powątpiewania. Na to odpowiadamy, że greckie słowo, którego odpowiednikiem jest tajemnica, użyte w Biblii i w świeckiej grece nigdy nie oznacza czegoś sprzecznego z sobą, nierozsądnego, niewytłumaczalnego. Przeciwnie, występuje ono w Biblii w znaczeniu tajemnicy niezrozumiałej dla nie wtajemniczonych, lecz zrozumiałej dla wtajemniczonych, co można sprawdzić przez zbadanie wszystkich wersetów Nowego Testamentu zawierających greckie słowo mysterion.
Część z nich skomentujemy: ewangeliści Mat. 13:11; Mar. 4:11; Łuk. 8:10 używają słowa tajemnica w znaczeniu przez nas zdefiniowanym, co jest widoczne na zasadzie kontrastu, jaki Jezus uwydatnił między uczniami, którym dane było zrozumieć tajemnice a ogółem ludzi, tłumem, który również słuchał, lecz nie był obdarzony ich zrozumieniem. Z pewnością zrozumiała jest tajemnica, o której mówi Apostoł Paweł w liście do Rzymian 11:25, że Izrael będzie w częściowym zaślepieniu, dopóki nie będzie skompletowana pewna liczba wybranych a potem będzie uwolniony od tego zaślepienia.
Tajemnica wyjaśniona przez Apostoła Pawła w 1 Kor. 15:51, iż ostatnia część Kościoła, składająca się z członków żyjących w czasie drugiego adwentu naszego Pana, nie zaśnie w śmierci, z pewnością nie jest niezrozumiała, ponieważ ją rozumiemy. Zrozumiała jest też tajemnica, którą wyjaśnia nam Apostoł Paweł, iż Adam i Ewa są typem Jezusa i Kościoła (Efez. 5:32). Fakt że Bóg wyjaśnił „tajemnicę zakrytą” świętym (Kol. 1:26-27) dowodzi, iż nie jest ona nie zrozumiała, bowiem rozumiemy, iż Chrystus, Głowa i Ciało, nie jest jedną osobą, lecz grupą osób (1 Kor. 12:12).
Apostoł Paweł powiada wręcz, że zrozumiał tajemnicę Boga (Kol. 2:2); stąd nie jest ona nie zrozumiała. Oczywiście rozumiemy tajemnicę Boga, że Chrystus i Kościół jako „jeden nowy człowiek ”składają się z wielu członków (Efez. 2:15; 1 Kor. 12:12-14, 20, 27). Rozumiemy również tajemnicę pobożności jako będącą Chrystusem (1 Tym. 3:16 - wyjaśnienie dalej). Ponadto rozumiemy tajemnicę siedmiu gwiazd (Obj. 1:20) przedstawiających siedmiu złożonych posłanników, których Bóg posłał, po jednym dla każdego okresu Kościoła, podobnie jak rozumiemy tajemnicę siedmiu świeczników jako przedstawiających siedem okresów Kościoła.
Zatem błędne jest użycie słowa tajemnica jako dowodu biblijnego, że doktryna o Trójcy powinna być przyjęta bez kwestionowania jako biblijna doktryna.
• Trójca nauką pogańską
Trójca jako pojęcie Boga występuje w naukach wszystkich starożytnych i praktycznie wszystkich współczesnych religii. Jest to prawdą w odniesieniu do religii chińskiej, według której cesarz składał corocznie ofiarę duchowi trójcy. Konfucjusz powiedział: „Tao (Bóg) z natury jest jeden; pierwszy spłodził drugiego; obaj razem porodzili trzeciego; ci trzej uczynili wszystkie rzeczy”. Japończycy mieli trzygłowe bóstwo zwane Sao Pao Fuh. Trójca w Indiach (Trimurte), Brahma, Wisznu i Sziwa, jest czczona jako trzy osoby, chociaż pierwotnie Brahma był jeden jako boski pierwiastek. Jedno ze świętych pism oświadcza: „Ta wielka jedność ma być wyraźnie rozpoznawana jako trzej bogowie w jednej osobie”. Jeden z jej hymnów podaje: „Są trzy bóstwa; jednakże jest tylko jedno Bóstwo, ta wielka dusza”.
Wyrocznia chaldejska oświadcza: „Jedność zrodziła Dwoistość, , która przebywa z nią i wydaje światło intelektualne; z nich pochodzi trójca”. Imiona trójcy chaldejskiej to: Anu, Enlil i Ea. Trójca babilońska przedstawiona jest w trzech obrazach w świątyni Bela; fenicką trójcę tworzyli Ulomus, Ulosuros i Elium; trójcę Egipcjan tworzyli Amon, Ptah i Ozyrys. Do greckiej trójcy należeli Zeus, Posejdon i Pluton. Trójca Rzymian to: Jupiter, Netpun i Pluton.
Monety dalajlamy (Tybet) mają odciśnięty wizerunek potrójnego bóstwa. Na tatarskiej monecie widnieje obraz człowieka z trzema głowami, który reprezentuje ich trójcę, zgodnie z treścią napisu umieszczonego na odwrotnej stronie. W skład trójcy irlandzkich pogan wchodziły bóstwa: Kriosan, Biosena i Sira; pogańskich Skandynawian: Thor, Wodan i Frikko; pogańskich Germanów: Odyn, Thor i Frija. Dawni Indianie w Ameryce Północnej i Południowej nazywali swoich trzech w jednym bogu Tangalonga (jeden w trzech i trzech w jednym) i Trinimaaka (trójca). Przeto widzimy, że trójca jest najwyższym bogiem praktycznie wszystkich narodów pogańskich.
• Stopniowy rozwój trynitaryzmu
Lud Boży starotestamentowy, w odróżnieniu od pogan, nie wierzył w Trójcę. Stary Testament, wbrew twierdzeniom trynitarzy, nie naucza doktryny o Trójcy. Nie jest ona nauczana nawet w Nowym Testamencie, jak to zobaczymy w toku dalszego rozwijania tematu. Wielu nawróconych, szczególnie po śmierci Apostołów pochodziło z pogan. Ludzie wykształceni spośród nich przeważnie nie porzucili swych trynitarskich wierzeń, lecz odnosili je do Jehowy, Jezusa i Ducha Świętego.
Jednak wszyscy wierzący chrześcijanie początkowo zaprzeczali, aby ojciec i Syn byli równi sobie. Wodzowie i pisarze wczesnego Kościoła jak, na przykład, Ireneusz, Klement z Aleksandrii, Tertulian, Orygenes, Nowacjan, Arnobiusz, Euzebiusz itd., nader dobitnie potwierdzali, że Ojciec Niebiański jest Najwyższym Bogiem i że Jezus jest całkowicie podporządkowany autorytetowi i woli Boga.
Około roku 230 n. e. poczyniono pierwsze kroki w kierunku trynitarskiego błędu w Kościele w związku z tematem stosunku Chrystusa do Ojca. Około 262 roku n. e. wybuchały wielkie kontrowersje w Kościele na ten temat i wzmagały się stopniowo. W roku 318 n. e. rozpoczęła się ariańska kontrowersja, w której Ariusz podtrzymywał Prawdę, że Ojciec i Syn są odrębnymi osobami i istotami, przy czym Ojciec jest większy a Syn mniej wielki. Ariuszowi przeciwstawił się Anastazy utrzymując, że Ojciec i Syn są dwiema osobami w jednej istocie, równi sobie i współcześni.
• Konstantyn wprowadza trójcę
Konstantyn, cesarz rzymski, miał widzenie i w konsekwencji za religię swego cesarstwa w 313 roku naszej ery uznał chrześcijaństwo. Jego wpływ w sprawach kościelnych stał się dominujący. Odczuwając obawę, że kontrowersja między Ariuszem i Atanazym oraz podział jaki wywołała zagrażają jedności cesarstwa, zwołał na swój koszt na sobór w Nicei w przybliżeniu tysiąc biskupów. Przybyło jedynie trzystu osiemdziesięciu czterech. Większość powstrzymała się z obawy dostania się pod kontrolę biskupa Rzymu, który podtrzymywał trynitarskie poglądy. Biskup ten jednak, pomimo upływu miesięcy spędzonych na argumentowaniu, nie zdołał doprowadzić większości z trzystu osiemdziesięciu czterech biskupów do uznania Trójcy.
Ostatecznie Konstantyn rozstrzygnął sprawę w 325 roku n. e. i Nicejskie Wyznanie Wiary (trynitarskie) ogłoszono jako obowiązujące zasady wiary chrześcijańskiej a wszystko, co byłoby jej przeciwne, jako herezję. Ariusz i inni antytrynitarscy biskupi zostali ekskomunikowani a pozostali antytrynitarze skazani na banicję z terytorium cesarstwa. W ten sposób Konstantyn, chociaż nawet nie był członkiem kościoła ani ochrzczonym, rozstrzygnął kwestię sporną i dlatego był i jest uważany przez wielu za twórcę Trójcy.
Trynitaryzm jednak został ostatecznie sformułowany na pierwszym soborze w Konstantynopolu w 381 roku n. e., gdy uchwalono dekret o osobowości i boskości Ducha Świętego, pomimo że historyk Harnack (Mc Clintock and Strong's Cyclopedia, tom I, str. 392) dowodzi, iż większość chrześcijan w trzecim stuleciu wierzyła, że święty Duch jest tylko mocą Bożą. Na soborze w Efezie w 431 roku n. e. i w Chalcedonie w 450 roku n. e. przyjęto, że Jezus istnieje w połączeniu dwóch natur, ludzkiej i Boskiej. Ubocznym produktem ostatniego soboru było dodanie Maryi jako uzupełnienie Trójcy. Oświadczenie głosi, że powinna być przyjęta i czczona jako Theotokos, „Matka Boga”.
Widocznym więc jest, że trynitaryzm pierwotnie nie był przyjęty mocą argumentacji przemawiającej na jego korzyść, lecz na podstawie władzy cesarza Konstantyna i jego następców, którzy przemocą narzucili dogmat Trójcy światu chrześcijańskiemu skazując na banicję i degradując jego oponentów, mających zdecydowanie lepsze argumenty w debatach nad tą kwestią. Większość ludu chrześcijańskiego początkowo opowiadała się po stronie oponentów i traktowała naukę o Trójcy jako obcą wierzeniu, które przeważało od czasów Chrystusa i Apostołów. Jednak musieli się ugiąć przed mocą cesarzy, którzy zmusili poddanych do przyjęcia tego błędu.
Kontrowersje trwały wiele stuleci zanim oponenci tej doktryny zostali zmus...
mariola_z