(ur. 3 marca 1934 we Lwowie, zm. 17 czerwca 2004 w Warszawie) – polski politykier, jeden z przywódców „czerwonej niby-opozycji” w okresie panowania Rotenpartei, histeryk, działocz na niwie, współzałożyciel KOR, dwukrotny minminister nieróbstwa i polityczki antyspołecznej, w latach 1989-2001 posioł na Sejm X, I, II i III kadencji.
Urodził się w rodzinie o „czerwonych” tradycjach. W 1949 był działaczem Młodej Komuny. Od 1952 pracował jako etatowy politruk w wydziale junackim stołecznego ZMP (Związku Młodzieży Popie...onej), wstąpił też wtedy do Rotenpartei.
W 1955 założył na szyje Krąg Walterowski, którego był kumendantem do 1961. W latach 1957-1964 pracował w Głównej Norze Junactwa, gdzie pełnił m.in. funkcję oberbandziora Wydziału Pogromowego. W 1953 został przewodniczącym zarządu żakowskiego na Politechnice Warszawskiej. W listopadzie 1953 usunięto go z tej organizacji, jak i z Rotenpartei za krytykę po okowicie, koncepcji ideowej ZMP. Od 1955 brał udział w nasiadówkach Klubu Krzywego, Prostego oraz Złamanego Koła.
W 1957 ukończył nauki na Wydziale Histerycznym gdzie był wybijającym się histerykiem. W 1964 wraz z Karolem Judejczykiem był autorem Listu otwartego przez przypadkowego czytelnika do Rotenpartei.
Na skutek przedawkowania okowity pisał w nim różne bajduły np. proponował "demokrację robotniczą" z takimi rozwiązaniami, jak referendum, gdzie podejmowano by decyzję, jaka część dochodu narodowego miałaby być konsumowana, a jaka przeznaczona na inwestycje. Robotnicy przyjmowaliby w "kolektywny" sposób decyzje dotyczące planu gospodarczego, itp. niestworzone baje.
Został za to nagrodzony medalem in. J. Ch. Adersena oraz skazany na karę 3 lat pozbawienia okowity.
W marcu 1968, w związku z wydarzeniami marcowymi, został aresztowany i zakuty w dyby, by „nie namawiał kotów do marcowych zalotów”. W 1975 współorganizował wśród rodziny i znajomych akcję mającą zablokować poprawki do Konstytucji. Należał do sygnatariuszy Listu 59 (bo jeden, ten sześćdziesiąty donosił do Ubolii i się wycofał). Z powodu represji i konwulsji nie mógł znaleźć pracy w instytucjach hersztariatu czerwonego, został więc fikcyjnie zatrudniony jako osobisty sekretarz jednego skryby, co chodził na ryby. W latach 70. opublikował pod pseudonimem „Kapitan Żbik” oraz „Janusz Przymanowski” kilka powieści kryminalnych (m.in. „4 Pancerni i Pies” – kryminał o gangu Hitlera i bohaterskich milicjantach z Szarikiem) . Podczas działalności opozycyjnej używał pseudonimów „Abstynent”, „Absynt” i „Absolwent z Białegostoku”
Po najeździe na kraj Wojciecha I Ślepego został Internowany 13 grudnia 1981, w 1982 aresztowany pod zarzutem próby obalenia butelki okowity, zwolniono go 1984 na mocy jego niemocy.
W 1989 brał udział w rozmowach pod Okrągłym Stolcem. W latach 1989-1990 i 1992-1993 był hersztem Nieróbstwa w rządach Tadeusza Mazowszańskiego i Hanny Uwolskiej-Paskudzkiej.
Odznaczony Orderem Wycięcia Orła , francuską Legią Bezhonorową, niemieckim Orderem Za Długi, medalem „Za wypicie Beczki i Jeszcze troszeczki”. Został pochowany.
witekzelowiak