fotka_kolo.doc

10.  KAMERY LOTNICZE DZIELIMY:

-    kamery do wykonywania zdj. pojedynczych (migawkowe obejmujące zasięgiem ramki tłowe, wycinek fotografowanego obszaru)

-    kamery szczelinowe (bez migawki), dostarczające ciągłego pasa terenu na przesuwającym się odpowiednio do prędkości lotu fil....

-    kamery panoramiczne

Wg orientacji kamery dzielimy:

-          kamery do wykonywania zdjęć pionowych lub prawie pionowych (w szeregach)

-          - kamery do wykonania zdj. perspektywistycznych (o widocznej linii horyzontu)

-          - kamery sprzężone – dwie kamery o wspólnym podwieszeniu o ustalonym kącie zbieżności

-          Zasięg pola widzenia       

-          a)  WK   100 –  200   600 mm

-          b)  NK   500 –  750    300 mm

-          c)  SzK  850 –  950    150 mm

-          d)  NSk  1100 –  1300    90 mm

-           

-          Współczesne kamery lotnicze.

-          Przykład –RMK TOP ZEISSA – praktycznie wolna od dystorsji, jedno osobowa obsługa, spręrzone z GPS , automatyczna obsługa(urządzenie sterownicze i nawigacyjne, klawiatura).

-          RMK TOP 15    Ck = 30 cm   

-          inne:

-          LMK 2000, LMK 300, ZEISS JENA

-          Elementy podstawowe:

-          Korpus kamery służy do pomieszczenia stożka obiektywowego, nazywanego również blokiem optycznym.

-          Kaseta (ładownik) - jest przeznaczona do pomieszczenia materiału światłoczułego i stopniowego przewijania go w czasie między kolejnymi ekspozycjami.

-          Podwieszenie służy do umocowania kor­pusu kamery do podłogi samolotu w ten sposób, aby obiektyw znalazł się nad otworem, przez który są wykonywane zdjęcia.

-          Stożek obiektywowy stanowi najważniej­szy element kamery lotniczej. W dolnej części stożka jest umieszczony obiektyw, we­wnątrz którego wmontowana jest przysłona i migawka aparatu

-          Urządzenie sterujące jest pomocniczym elementem kamery lotniczej, który reguluje rytm pracy i współdziałanie poszczególnych jej mechanizmów.

-          Etapami cyklu pracy kamery lotniczej są:

-          • przewinięcie błony fotograficznej,

-          • naciągnięcie migawki,

-          • wyrównanie błony fotograficznej w pła­szczyźnie ramki tłowej,

-          • ekspozycja.

33. TYPY SKANERÓW I ZASADA DIGITALIZACJI OBRAZU.

Typy skanerów

-  mapowe – bębenkowe lub z linijką CCD

-  skanery do zdjęć lotniczych

Ze względu na okres rejestrowanego promieniowania

-  termalne (lub działające w podczerwieni) skanery liniowe (długa podczerwień)

-  wielospektralne (widzialna i termalna część widma)

Ze względu na sposoby działania wyróżniamy skanery

-  optyczno-mechaniczne – dokonują rejestracji terenu linią po linii – każdy piksel jest kolejno rejestrowany

-  elektrooptyczny – równoczesna rejestracja wszystkich pikseli należących do jednej linii

Skanery

-  kanałowe – posiada jeden detektor

-  wielokanałowe – posiada 2 lub więcej detektorów

- skanery elektroopty. pow. CCD – zamiast linijki detektorów jest dwuwymiarowa matryca obr. CCD zaw. M linijek czyli N*N detektorów

Dygitalizować – uzyskiwać z analogowej reprezentacji wielk. fizycznej zbliżone wielkości w postaci cyfrowej

Skanery fotogram i skanowanie zdjęć

28. PUNKTY I LINIE SZCZEGÓLNE ZDJĘCIA.

• płaszczyznę terenu T;

• płaszczyznę zdjęcia π, nachyloną w sto­sunku do płaszczyzny terenu T pod kątem v;

• płaszczyznę horyzontu T, czyli płasz­czyznę poziomą przechodzącą przez śro­dek rzutów O i równoległą do płasz­czyzny terenu T.

W celu wyznaczenia linii i punktów charak­terystycznych poprowadzimy przez środek rzu­tów O płaszczyznę β, zawierającą promień główny (oś zdjęcia 00' = f ) i prostopadłą do płaszczyzny terenu T. Krawędź przecięcia płaszczyzny β i π utworzy linię charakterys­tyczną zdjęcia, nazywaną główną pionową zdjęcia v' v'. Jest ona jednocześnie linią naj­większego spadku płaszczyzny zdjęcia π.

Krawędź przecięcia płaszczyzny T z płasz­czyzną zdjęcia π jest nazywana linią horyzontu zz. Stanowi ona jednocześnie ślad zbiegu płasz­czyzny terenu T. Prowadząc przez punkt główny zdjęcia O' prostą równoległą do linii horyzontu otrzymamy główną poziomą zdjęcia h' h', która jest prostopadła do głównej piono­wej zdjęcia. Punktami szczególnymi zdjęcia lotniczego są:

• punkt główny zdjęcia O',

• punkt nadirowy zdjęcia N',

• punkt izocentryczny zdjęcia f',

• główny punkt zbiegu Z'.

Punkt główny zdjęcia O’ jest rzutem prostokątnym środka rzutów O (głównego punktu obiektywu) na płaszczyznę zdjęcia. Ma on duże znaczenie praktyczne jako punkt wyjściowy w pomiarach fotogrametrycznych.

Punkt nadirowy zdjęcia N' jest punktem przebicia płaszczyzny zdjęcia prostą pionową, przechodzącą przez środek rzutu O. Punkt nadirowy nie odfotografowuje się na zdjęciach wykonanych zwykłymi kamerami lotniczymi. Jego położenie na zdjęciu można wyznaczyć sposobem analityczno-graficznym - na pod­stawie znajomości kąta nachylenia v i ognis­kowej kamery f. W tym celu rozpatrzmy zależności w ∆OO'N' (rys):

gdzie O'O = f, stąd odległość punktu nadirowego od punktu głównego mierzona wzdłuż prostej największego spadku wynosi:

O’N’ = ftgv

Punkt nadirowy N' jest punktem zbiegu wszyst­kich linii pionowych, a więc linii prostopadłych do płaszczyzny terenu T.

Punkt izocentryczny zdjęcia I' jest punk­tem przebicia płaszczyzny zdjęcia π prostą, dwusieczną kąta nachylenia zdjęcia v. Punkt izocentryczny nie odfotografowuje się na zdję­ciach, a położenie jego można jedynie wyznaczyć metodą analityczno-graficzną, na pod­stawie następującej zależności (rys):

gdzie O’0 = f, zatem

Powyższy wzór pozwala na obliczenie odleg­łości punktu izocentrycznego I'od punktu głów­nego O'. Odległość tę odmierzamy wzdłuż głównej pionowej zdjęcia (prostej największego spadku). Szczególną właściwością punktu izo­centrycznego jest to, że kąty, których wierz­chołki znajdują się w tym punkcie, mierzone w płaszczyźnie zdjęcia, są równe odpowiednim kątom mierzonym w terenie, natomiast kąty mierzone w innych punktach zdjęcia nachylo­nego nie odpowiadają kątom rzeczywistym, ponieważ są obarczone błędem, wynikającym ze zmienności skali zdjęcia.

Główny punkt zbiegu - Z' - to punkt przebicia płaszczyzny zdjęcia prostą prostopad­łą do linii horyzontu zz i przechodzącą przez środek rzutów O. Punkt ten leży na głównej pionowej zdjęcia v’v’. Odległość głównego punktu zbiegu Z' od punktu głównego zdjęcia O' można wyznaczyć sposobem analityczno­-graficznym, znając kąt nachylenia zdjęcia v. Z trójkąta OZO' (rys) wynika zależność:

gdzie 0'O=f,

stąd           0'Z = f*ctgv

Główny punkt zbiegu Z' stanowi punkt zbiegu wszystkich linii terenu, które są równoległe do prostokątnego rzutu osi zdjęcia na płaszczyznę terenu T.

Odległość głównego punktu zbiegu Z' od środka rzutów O jest wykorzystywana prak­tycznie w procesie przetwarzania zdjęć lot­niczych na przetwornikach fotomechanicznych. Odległość tę można wyznaczyć ze związków zachodzących w trójkącie 00'Z', gdzie:

ponieważ O’Z’ = f*ctgv,

45. FIZJOLOGICZNE PODSTAWY STEREOSKOPOWEGO WIDZENIA.

              Każde oko zajmuje inne położenie w przestrzeni i obrazy powstałe w każdym oku są różne. Właściwość kojarzenia takich dwoch obrazów w jeden obraz przestrzenny nazywamy zdolnością widzenia stereoskopowego. Widzenie takie, które jest niejako wcięciem w przód, umozliwia ocenę przedmiotów we wszystkich trzech wymiarach, a także pozwala oceniać odległości.

-    najdłuższa odległść R, przy której można jeszcze odróżnić położenie punktów dotyczące uszeregowania w głąb nazywamy promieniem nieuzbrojonego widzenia stereoskopowego jest on dla rozstawu oczu b0 = 65 mm, ostrości stereoskopowegowidz. ustalonej doświadcz.  γ = 30’’ wynosi Rmax (b0/γ)*Q = 450 m

-    minimalny kąt widzenia w płaszczyźnie pionowej wynosi 1500 , a w poziomej 1200,

-    120 mln prążków w oku reaguje na światło, ale nie rozpoznaje barw

-    plamka żółta posiada największą czułość;

-    punkt ślepy – przyczepiony do nerwu wzrokowego;

-    paralaksa – różnica odległości Pi’P’ oraz Pi’’P’’;

-    akomodacja – zdolność oka do widzenia ostro w różnych odległościach;

-    rozdzielczość dla obserwacji monokularnych –1min., dla obserwacji dwóch linii 5-10 sek

-    widzenie stereoskopowe δi = γ-γi  to jest równoznaczne  z powstaniem różnicy, czyli paralaksy pi = Pi’P’ - Pi’’P’’

-    paralaksa fizjologiczna waha się od 17-50 s, min. 10-25 sek.

-    Zdolność rozdzielcza ( przy odległości dobrego widzenia 250 mm) wynosi 0,07 mm

46. METODY OTRZYMYWANIA EFEKTU STEREOSKOPOWEGO

1. Sposób optyczny

       Polega on na rozdzieleniu promieni biegnących od lewego zdjęcia do lewego oka i promieni biegnących od prawego zdjęcia do prawego oka za pomocą specjalnych układów optycznych. Najprostszym układem optycznym służącym dla wymienionego celu jest stereoskop zwierciadlany.

2. Sposób anaglifowy

     Polega na połączeniu dwóch obrazów, tego samego obiektu, zabarwionych dopełniającymi się kolorami i obserwacji ich przez filtry optyczne (barwne) tak dobrane, aby każde oko widziało tylko jeden obraz.

3. Sposób wirujących przesłon

       Polega na przemiennym rzutowaniu obrazu lewego zdjęcia i prawego zdjęcia. Do przemiennego rzutowania używane są dyski z wyciętymi rowkami.

4. Sposób polaroidów

       Podobny do sposobu anaglifowego, z tym, że dla rozdzielenia obrazów – zamiast kolorowych filtrów – stosowane są polaryzatory optyczne. Działanie tych polaryzatorów polega na uporządkowaniu drgań fal świetlnych w jednej wybranej płaszczyźnie.

5. Sposób rastrów

         Polega na równoczesnym rzutowaniu dwu zdjęć poprzez  siatki linii równoległych, co prowadzi nie tylko do uzyskania modelu stereoskopowego, ale także linii na tym modelu, które są odpowiednikami warstwic.

6. Sposób holograficzny

     Różni się zdecydowanie od wszystkich metod możliwością bezsoczewkowego uzyskania modelu stereoskopowego za pomocą światła spójnego.

47. MODEL STEREOSKOPOWY – WARUNKI OPTYCZNE I GEOMETRYCZNE SZTUCZNEGO EFEKTU STEREOSKOPOWEGO WIDZENIA

Uzyskanie modelu stereoskopowego uzależnione jest od pewnych czynników:

1.       Czynniki związane z procesem fotografowania:

–    Wykonanie zdjęć z dwóch różnych punktów przestrzeni (baz fotografowania) – podobna odległość od obiektu,

–    Wykonanie takich zdjęć żeby skale zdjęci lewego i prawego były w przybliżeniu jednakowe (dopuszczalna różnica 15%)

...