1. Co to jest system odniesienia , układ odniesienia i układ współrzędnych
System odniesienia (reference system) stanowi zbiór zaleceń i ustaleń wraz z opisem modeli niezbędnych do zdefiniowania początku, skali (metryki) i orientacji osi oraz ich zmienności w czasie.Układ odniesienia (reference frame) stanowi praktyczną realizację systemu odniesienia. Na układ odniesienia składają się wyznaczone z obserwacji wartości parametrów opisujących początek układu, skalę, orientacje osi oraz ich zmienności w czasie.Układ współrzędnych (coordinate system) określa jednoznacznie sposób przyporządkowania zbioru wartości liczbowych – współrzędnych punktu – położenia punktu względem układu odniesienia.
2. Wymień cechy charakterystyczne pomiarów geodezyjnych.
- Pomiar powtórzony po pewnym czasie powinien prowadzić do tego samego wyniku, jeśli nie brać pod uwagę błędów obserwacji.
- Zmiany geometryczne (np. w położeniu punktów) o charakterze lokalnym lub regionalnym zazwyczaj wyznacza się w procesie opracowania obserwacji odniesionych do globalnego systemu odniesienia. - Zmiany geometryczne o charakterze globalnym mogą być wyznaczone jedynie z obserwacji odniesionych do obiektów pozaziemskich, takich jak wybrane zbiory gwiazd czy odległe radioźródła, lub do stabilnego systemu satelitów. - W praktyce geodezyjnej układy odniesienia i układy współrzędnych służą do matematycznego modelowania obserwacji geodezyjnych i ich opracowywania (wyrównywania). - Spoziomowanie narzędzia pomiarowego oraz zorientowanie jego koła poziomego na stanowisku odpowiada realizacji obserwacyjnego układu odniesienia. W układzie tym wyrażane są obserwacje kątowe i liniowe wykonane na danym stanowisku. Na każdym stanowisku realizowany jest inny układ odniesienia.
3. Scharakteryzuj kinematyczny i dynamiczny układ odniesienia.
Kinematyczny układ odniesienia zdefiniowany jest poprzez współrzędne punktów realizujących system odniesienia oraz zmiany w czasie współrzędnych tych punktów (prędkości) zgodnie z przyjętą metryką systemu. Tylko punkty o odpowiednio dokładnie wyznaczonych wektorach prędkości – co jest związane z ciągłym monitorowaniem ich pozycji w odpowiednio długim przedziale czasu – mogą być zaliczone do punktów realizujących kinematyczny układ odniesienia. W przypadku niebieskiego systemu odniesienia – punktami definiującymi układ kinematyczny mogą być obiekty niebieskie (gwiazdy lub kwazary) o dobrze wyznaczonej pozycji i o dokładnie określonym ruchu własnym. W przypadku zaś ziemskiego systemu odniesienia – jako punkty definiujące układ kinematyczny przyjmowane są stacje, na których przez co najmniej kilka lat wykonywane były permanentne obserwacje o wysokiej jakości, opracowywane następnie w ramach programów monitorowania układu odniesienia. Układy odniesienia mogą być również zdefiniowane dynamicznie. Definicja dynamiczna układu oparta jest na równaniach ruchu ciał Układu Słonecznego, z ewentualnym uwzględnieniem sztucznych satelitów Ziemi, których argumentem jest czas dynamiczny
4. Ruch Ziemi, a układy odniesienia
Przed wprowadzeniem definicji dotyczących konwencji układów odniesienia warto krótko wspomnieć o ruchu Ziemi w przestrzeni kosmicznej. Z powodu grawitacyjnego oddziaływania Księżyca, Słońca i planet na niesferyczną Ziemię, tak w ruchu wirowym wokół własnej osi, jak i po ekliptyce, zmieniają swe położenie zarówno równik niebieski jak i ekliptyka pod wpływem zjawiska precesji i nutacji. - Precesja, ruch osi obracającej się bryły spowodowany działaniem momentu sił o kierunku innym niż kierunek osi obrotu. Dla Ziemi, mającej w przybliżeniu kształt elipsoidy, której oś obrotu jest odchylona od prostopadłej do ekliptyki o ok. 23o27”. - Precesja polega na ty, że wskutek równikowego zgrubienia globu ziemskiego przyciąganie Słońca i Ksieżyca usiłują ustawić równik ziemski w płaszczyźnie ekliptyki. - Z powodu ruchu obrotowego Ziemi działanie to nie zmienia nachylenia płaszczyzny równika do płaszczyzny ekliptyki, lecz powoduje zakreślanie przez oś ziemską powierzchni stożkowej wokół prostopadłej do płaszczyzny ekliptyki z okresem ok. 26000 lat (rok Platona) i zjawisko to nazywane jest precesja księżycowo-słoneczną. Przyciąganie planet wywołuje zjawisko precesji planetarnej, która powoduje ruch punktu równonocny w kierunku wschodnim o około 12” w okresie stulecia i zmianę nachylenia ekliptyki do równika o około 47” w ciągu stulecia.- Nutacja jest krótkookresowym nieregularnym wahaniem osi Ziemi (z okresem zawartym pomiędzy 14 dni, a 18.6 lat) nakładające się na jej ruch wywołany zjawiskiem precesji. Powstaje w wyniku zmian położenia Słońca i Księżyca względem równika oraz ich odległości od Ziemi. - Zjawiska Precesji i nutacji określone są przez ruch równika i punktu równonocny w odniesieniu do punktu równonocny i równika określonej epoki odniesienia. Oś rotacji Ziemi, prócz wahań precesyjno nutacyjnych, wykazuje niestabilności położenia względem skorupy ziemskiej. Źródeł takich niestabilności upatruje się w asymetrii rozkładu masy Ziemi względem osi rotacji (nie pokrywa się ona z osią bezwładności) i zmianach (rocznych i wiekowych) tego rozkładu spowodowanych cyrkulacją mas atmosfery i hydrosfery oraz pewnymi efektami wewnątrz globu ziemskiego.
5. System odniesienia WGS84
był początkowo oparty o współrzędne satelitarne uzyskane tylko z pomiarów dopplerowskich (system TRANSIT) i bazował na układzie WGS72, który został opracowany dla potrzeb systemu TRANSIT. Podejście to pozwoliło na stworzenie globalnie jednorodnego układu odniesienia o dokładności rzędu 1-2 m - Współrzędne dziesięciu stacji śledzących systemu GPS zostały poprawione przez użycie kilkutygodniowych obserwacji GPS z globalnej sieci IGS (22 stacje), wykorzystano w procesie wyznaczania współrzędnych, jak również poprawienia pokładowych orbit satelitarnych. - W opracowaniu wyników pomiarów przyjęto standardy zgodne z zaleceniami IERS. Wynikiem prac był nowy poprawiony układ WGS84(G730) – co odnosi się do 730-go tygodnia GPS. - Nowy układ charakteryzuje się dokładnością 10cm w skali globalnej
- Od początku 1994r DMA (obecnie NIMA) wykorzystuje układ WGS84(G730) do obliczania orbit satelitów GPS (efemeryd pokładowych).
6. Geodezyjny System Odniesienia GRS’80
został przyjęty na XIV Zgromadzeniu Generalnym Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki (IUGG) w grudniu 1979 roku w Canberze.
Jego elementami były parametry geocentrycznej elipsoidy: a, GM i J2 oraz prędkość kątowa Ziemi.
Przyjęto, że mała półoś elipsoidy odniesienia systemu GRS’80 będzie równoległa do osi CIO, a płaszczyzna południka zerowego będzie równoległa do południka zerowego średniego Obserwatorium BIH.Międzynarodowa Służba Ruchu Obrotowego Ziemi (IERS) została powołana przez Międzynarodową Unię Astronomiczną (IAU) i Międzynarodową Unię Geodezji i Geofizyki w 1987 roku.W 2003 roku została przemianowana na Międzynarodową Służbę Ruchu Obrotowego Ziemi i Systemów Odniesienia (International Earth Rotation and Reference Systems Service).Do zadań należą:
1. Definicja Międzynarodowego Niebieskiego Systemu Odniesienia (ICRS) i jego realizacja w postaci układu współrzędnych (ICRF).
2. Definicja Międzynarodowego Ziemskiego Systemu Odniesienia (ITRS) i jego realizacja w postaci układu współrzędnych (ITRF).
3. Wyznaczenie parametrów orientacji Ziemi (EOP) i ich zmian dla zapewnienia parametrów transformacji pomiędzy ICR i ITRF.
4. Analiza danych geofizycznych dla interpretacji zmian ICRF, ITRF, EOP i ich modelowanie.
5. Standardy, stałe i modele (konwencje).
Techniki wspierajace IERS:
1. Międzynarodowa Służba GPS (IGS)
2. Międzynarodowa Służba Pomiarów Laserowych Odległości (ILRS)
3. Międzynarodowa Służba VLBI (IVS)
4. Międzynarodowa Służba DORIS (IDS
7. ITRS
1. Kinematyczny system quasi-kartezjański obracający się z Ziemią
2. Nie podlega globalnemu, residualnemu obrotowi względem ruchów poziomych na powierzchni Ziemi.
3. Początkiem systemu współrzędnych jest geocentrum, definiowane jako środek masy Ziemi z oceanami i atmosferą.
4. Orientacja zgodna z orientacją BIH 1984.0 (biegun ITRS i południk zerowy ITRS), zaś jej zmienność w czasie jest określona poprzez zastosowanie warunku, iż globalna suma poziomych ruchów tektonicznych nie zawiera składowych obrotu.
5. Czas współrzędnych – TCG (czas atomowy współrzędnych systemu geocentrycznego)
Techniki kosmiczne biorące udział w realizacji ITRS:
- VLBI - wysoka precyzja, długookresowa stabilność.
- SLR - długookresowa stabilność, wyznaczenie geocentrum.
- LLR - długookresowa stabilność , efekty relatywistyczne.
- Francuski system śledzący DORIS - doskonała rozmieszczenie stacji na całej kuli ziemskiej.
- Globalny System Pozycyjny (GPS) - gęsta globalna sieć, krótkookresowa stabilność, wysoka precyzja.
8. ITRF i systemy regionalne
Realizacjami ITRS są Międzynarodowe Ziemskie Układy Odniesienia ITRF (International Terrestrial Reference Frame). Do 1993 roku początki układów ITRF (włącznie z ITRF93) i ich skale wyznaczane były na podstawie wybranych rozwiązań satelitarnych obserwacji laserowych. Układy te orientowano zgodnie z ziemskim systemem BTS87 opartym na parametrach ruchu obrotowego Ziemi wyznaczanych przez BIH (do orientacji ITRF93 użyto parametrów ruchu obrotowego Ziemi IERS). Zmiany orientacji w ITRF w czasie określano początkowo na podstawie modelu ruchu płyt tektonicznych AM0-2 (Minster i Jordan, 1978), a od 1991 roku – na podstawie modeli NNR-NUVEL-1, NNR-NUVEL-1A (Argus i Gordon, 1991), z wyjątkiem ITRF93 (IERS, 2003).
Już od ITRF94 początki układów ITRF wyznaczane są jako średnia ważona rozwiązań SLR i GPS, zaś skala układów określana jest jako średnia ważona rozwiązań VLBI, SLR i GPS, poprawiona o 0.7 ppb (1 ppb = 1 x 10-9) z uwagi na używanie przez centra analiz skali czasu TT zamiast zaleconej przez IAU i IUGG skali TCG. Układy te są zorientowane zgodnie z ITRF92. Zmiany orientacji określone są na podstawie modelu NNR-NUVEL-1A i wyrażone jako pochodne względem czasu 7 parametrów transformacji (IERS, 2003). Orientacja ITRF i zmiany tej orientacji określają równik ITRF (a tym samym biegun ITRF) oraz południk zerowy ITRF.
Rozszerzeniem ITRS są regionalne systemy odniesienia wpasowane w ITRS. Przykładem takiego systemu jest European Terrestrial Reference System 89 (ETRS89), którego realizacja oparta jest na obserwacjach wyłącznie z europejskich stacji permanentnych. ETRS89 został zdefiniowany jako pokrywający się z ITRS na epokę 1989.0 i związany ze stabilną częścią płyty euroazjatyckiej. Realizacją ETRS89 jest układ odniesienia European Terrestrial Reference Frame 89 (ETRF89), który jest obecnie w większości krajów europejskich – w tym również w Polsce – państwowym geodezyjnym przestrzennym układem odniesienia stosowanym w pracach geodezyjnych oraz w systemach informacji o terenie.
9. ETRF-89 jako podzbiór układu ITRF
-Koncepcja utworzenia nowego układu, w oparciu o nowoczesne techniki pomiarowe, w tym GPS odrodziła się w drugiej połowie lata osiemdziesiątych XX w. Na kongresie IAG w Vancouver w 1987r. powstała koncepcja nowego układu dla kontynentu europejskiego
-Organizacja CERCO - względy czysto praktyczne w kontekście potrzeb geodezji i kartografii
Obydwie organizacje dążyły do utworzenia europejskiego systemu odniesienia European Terrestrial Reference System – ETRS
-ETRF założenie - adoptować wymiary elipsoidy WGS84, która jest tożsama geometrycznie z przyjętą elipsoidą Geodetic Reference System 1980 - GRS80.
-Dopasowania do obszaru kontynentu europejskiego przez sieć stacji SLR/VLBI leżących w Europie i wchodzących do realizacji układu ITRF’89. W ten sposób układ ETRF został precyzyjnie zdefiniowany i stał się podzbiorem układu ITRF’89.
-Z uwagi na ciągły ruch płyt kontynentalnych układ ETRF zmienia się w stosunku do układu ITRF z prędkością 1-3cm/rok.
Układ ETRF nie ulega deformacji wewnętrznej, poza lokalnymi ruchami tektonicznymi. W związku z tym można mu przypisać epokę początkową (referencyjną), a następnie wyznaczyć parametry transformacji w stosunku do układu ITRF lub WGS84.
Od 1997r układ ETRF89 jest realizowany przez sieć EPN.
Do nawiązania od 1148 tygodnia GPS jest wykorzystywane 12 stacji (BOR1, GRAZ, KOSG, MATE, ONSA, POTS, REYK, WTZR, VILL, GRAS, NYA1 I TRO1).
10. Prawa Keplera przybliżenie trajektorii ruchu satelity.
Orbita Keplerowska może być obliczana, jak nie perturbowana zależnie od stabilności orbity, w dłuższym lub krótszym czasie. Dokładność tak obliczonej orbity nie jest najwyższa i może służyć do wstępnych analiz numerycznych, lub planowania kampanii pomiarowej (np. w przypadku wykorzystania GPS).
-Orbity planet są elipsami, w jednym z ognisk znajduje się Słońce. Dla przypadku sztucznych satelitów ziemi pierwsze prawo Keplera brzmi następująco: Orbity satelitów są elipsami, w jednym z ognisk znajduje się Ziemia.
-Pole zakreślone przez promień wodzący (od ogniska do satelity) w jednostce czasu (prędkość polowa jest stała) jest stałe dla każdego satelity.
-Kwadraty okresów obiegu P dwóch planet maja się do siebie w takim stosunku. jak sześciany ich średnich promieni wodzących (wielkich półosi elips, a).
-Wychodząc z prawa powszechnego ciążenia sformułowanego przez Isaaka Newtona (1643-1727), w mechanice teoretycznej wyprowadza się równanie ruchu keplerowskiego punktu materialnego poruszającego się w centralnym polu grawitacyjnym.
-Keplerowskim nazywamy taki ruch satelity wokół ciała centralnego (Ziemi), który odbywa się wyłącznie pod wpływem centralnych sił grawitacyjnych ściśle zgodnie z prawami Keplera.
-Rzeczywisty ruch satelity odbywa się w niecentralnym polu grawitacyjnym spowodowanym skomplikowanym kształtem Ziemi odbiegającym znacznie od kuli oraz nierównomiernym rozkładem mas w jej wnętrzu.
11. Krzywe stożkowe.
Ogólną postać krzywej stożkowej:
Krzywa stożkowa jest:
elipsą jeśli e < 1
okręgiem jeśli e = 0
parabolą jeśli e = 1
hiperbolą jeśli e > 1
12. POTENCJAŁ EFEKTYWNY – a kształt orbit satelitarnych
Ogólnie, trajektorie w polu grawitacyjnym są krzywymi stożkowymi – okręgiem, elipsą, parabolą, hiperbolą, w zależności od prędkości ciała (komety, planety, satelity)
Na poruszające się ciało w polu grawitacyjnym działa siła przyciągania plus siła (pozorna) odśrodkowa
Pojęcie potencjału efektywnego wyjaśnia, kształt orbit.
-Jeśli planeta ma energię całkowitą odpowiadającą minimum potencjału, to jej odległość od Słońca jest stała (ruch po okręgu).
-Jeśli energia jest nieco wyższa, to odległość się zmienia, między minimum aphelium a maksimum peryhelium (czyli jest eliptyczna).
-Jeśli energia wynosi zero (czyli ciało nadlatuje z „nieskończoności”, jak komety z obłoku Oorta), to orbita jest paraboliczna, jeśli jest większa niż zero, to hiperboliczna.
13. Orbity eliptyczne
W odniesieniu do elipsy jako orbity używa się następującej terminologii:
-Punkt orbity, którego odległość od ciała centralnego jest najmniejsza, nazywa się perycentrum (w odniesieniu do ruchu satelitów względem Ziemi - perygeum).
-Punkt orbity, którego odległość od ciała centralnego jest największa, nazywa się apocentrum (w odniesieniu do ruchu satelitów względem Ziemi - apogeum).
-Linia łącząca perycentrum, środek masy ciała oraz apocentrum nazywamy linią apsyd. Stanowi ona oś symetrii orbity.
-Linię przecięcia płaszczyzny orbity z płaszczyzną równika ziemskiego nazywamy linią węzłów. Punkt orbity, w którym satelita przechodzi z jej strony południowej na północną nazywamy węzłem wstępującym. I analogicznie, węzeł zstępujący to punkt orbity, w którym satelita przechodzi ze strony północnej na południową
14. Równanie ruchu keplerowskiego. Jest ono wektorowym równaniem różniczkowym drugiego rzędu i ma postać:
ruch satelity względem ciała centralnego, ogólnego zagadnienia dwóch ciał.
-Ograniczone zagadnienie dwóch ciał nie uwzględnia się oddziaływania satelity na ciało centralne, czyli m1>>m2 oraz położenie ciała centralnego względem układu współrzędnych pozostaje niezmienne
-Ruch sztucznego satelity ziemi, w pierwszym przybliżeniu, oba ciała mogą być traktowane jako masy punktowe, a masa satelity może zostać zaniedbana.
15. Sześć elementów orbity.
Elementy orbity są wielkościami pozwalającymi określić w każdym momencie położenie satelity w przestrzeni i jego prędkość.
Położenie płaszczyzny orbity w przestrzeni określają dwa elementy orbity:
-i – nachylenie płaszczyzny orbity względem równika,
-Ω – położenie węzła wstępującego orbity (tj. punktu, w którym rzut orbity na sferę niebieską przecina się z równikiem niebieskim; w punkcie tym satelita przechodzi z półkuli południowej na północną); elementem orbity może być albo długość geograficzna węzła wstępującego λΩ (liczona od południka Greenwich), albo rektascensja węzła wstępującego αΩ (liczona od punktu równonocy wiosennej, czyli punktu Barana).
Położenie orbity w jej płaszczyźnie określa jeden element orbity pokazujący położenie punktu perigeum, czyli punktu orbity położonego najbliżej Ziemi; elementem tym jest odległość kątowa punktu perigeum od węzła wstępującego liczona wzdłuż orbity:
-ω – argument perigeum orbity.
Wielkość i kształt orbity określają (w najbardziej ogólnym przypadku orbity eliptycznej) dwa elementy:
-a – duża półoś orbity,
-e – mimośród orbity.
Powiązanie ruchu satelity z czasem:
Orbita kołowa – szczególny przypadek – potrzebne tylko 4 elemnty. Brak punktu perigeum (ω), mimośród wynosi 0 – wielkość orbity określona przez promień r.
16. Wymień i scharakteryzuj znane Ci anomalie.
Anomalia prawdziwa – jest to kąt od perygeum do satelity widziany z geocentrum.
Anomalia mimośrodowa – otrzymuje się ją z anomalii średniej przez rozwiązanie równania Keplera:
Anomalia średnia – kątowa odległość od perygeum przy założeniu orbity kołowej:
17. Perturbacje orbit
Źródłem perturbacji są zewnętrzne przyspieszenia, którym poddawany jest satelita.
Ogólnie rzecz ujmując można je podzielić ze względu na źródło pochodzenia, na te o charakterze grawitacyjnym i niegrawitacyjne. Grawitacyjne
-Niesferyczność Ziemi
-spłaszczenie Ziemi,
-niesymetria mas względem rownika,
-eliptyczność rownika,
-anomalie siły ciężkości
-Pływowe przyciąganie (bezpośrednie i pośrednie)
Niegrawitacyjne
-Ciśnienie promieniowania słonecznego (bezpośrednie i pośrednie)
-Opór powietrza
-Relatywistyczny efekt
-Inne (wiatr słoneczny, siły pola magnetycznego)
-Ze względu na interwał czasu w jakim perturbacje się powtarzają, klasyfikuje się je jako:
-krótkookresowe o okresie równym okresowi obiegu satelity wokół Ziemi, dobowe o okresie równym okresowi czasu, w ciągu którego Ziemia obróci się o kąt względem płaszczyzny orbity.
-długookresowe powtarzające się w okresie równym okresowi czasu, w ciągu którego następuje obrót perygeum o kąt .
-Można jeszcze dołączyć perturbacje zmienne w sposób ciągly tzw. perturbacje wiekowe.
-Orbita perturbowana nie jest przekrojem stożkowym. Wszystkie jej elementy zmieniają się z upływem czasu, są więc funkcją czasu. Można powiedzieć, że satelita porusza się po orbicie keplerowskiej o stale zmieniających się parametrach.
-Rzeczywista orbita satelity jest zawsze ściśle styczna do coraz to innej, zmieniającej się orbity keplerowskiej, a punktem styczności jest punkt, w którym znajduje się satelita.
-Ciągle zmieniającą się orbitę nazywamy orbitą oskulacyjną (chwilową), a jej elementy obliczone przez scałkowanie równań elementami oskulacyjnymi
-Siły perturbujące wygodniej jest rozłożyć wzdłuż pewnych kierunków związanych z orbitą satelity.
18. Zalety i wady pomiarów GPS.
Technologie satelitarnymi GPS w porównaniu z klasycznymi geodezyjnymi metodami pomiarowymi (triangulacja, trilateracja) odznaczają się następującymi zaletami:
1. Pomiary GPS są w zasadzie niezależne od warunków atmosferycznych na stanowiskach obserwacyjnych.
2. Techniki GPS nie wymagają wzajemną widoczności obserwowanych punktów; wymagają natomiast odkrytego nieboskłonu od wysokości 15° od horyzontu. Nie jest wymagana budowa podwyższonych stanowisk pomiarowych. Punkty sieci GPS nie trzeba lokalizować na trudno dostępnych szczytach wzniesień, a można wzdłuż łatwo dostępnych szlaków komunikacyjnych.
3. Pomiar satelitarny na stanowisku trwa bardzo krótko (pomiar statyczny dla punktów sieci o znaczeniu lokalnym trwa około 45-60 minut, technologią szybką statyczną – 15-20 minut, zaś technologią „stop & go” – 1-2 minuty).
4. Dokładność pomiarów GPS jest na ogół wyższa od dokładnych klasycznych metod obserwacyjnych. Standardowa dokładność pomiarów względnych GPS wynosi 10-7.
5. Pomiar GPS na stanowisku jest zautomatyzowany. Wstępne opracowanie danych polowych może być wykonane od razu w terenie, a pełne opracowanie sieci może być wykonywane sukcesywnie do postępu prac polowych.
6. Wyniki pomiarów GPS uzyskiwane są w jednolitym układzie współrzędnych globalnych. Poprzez nawiązanie pomiarów satelitarnych do istniejących punktów sieci krajowych uzyskuje się możliwość obliczenia parametrów transformacyjnych i współrzędnych wszystkich wyznaczanych punktów w układzie obowiązującym w danym kraju.
7. Pomiary różnicowe GPS dostarczają nowych jakościowo elementów sieci, którymi są różnice współrzędnych DX, DY, DZ. Pomiary te dają zatem możliwość wyznaczenia zarówno skali, jak i orientacji sieci.
8. Technologie pomiarów GPS są ekonomiczne. Koszt sprzętu amortyzuje się dość szybko.
Z wad pomiarów GPS można wymienić następująco:
1. Degradacja sygnałów satelitów GPS powoduje znaczne zmniejszenie dokładności pomiarów bezwzględnych, a także różnicowych (względnych) w tych przypadkach, gdy użytkownik nie dysponuje odpowiednio zaawansowanymi odbiornikami.
2. Niektóre technologie GPS wymagają nieprzerwanej ciągłej łączności z śledzonymi satelitami podczas całej sesji pomiarowej (nawet podczas przemieszczania się z punktu na punkt).
3. Występujące czasami zakłócenia w odbiorze sygnałów satelitarnych powodują przerwy w ciągłości pomiaru i tzw. utratę cykli. Fakt ten utrudnia opracowanie i wymaga dokonania najpierw rekonstrukcji cykli.
4. Istnieje możliwość regionalnego ograniczenia dostępu do sygnałów GPS.
19. Czym charakteryzuje sie system GPS
System GPS charakteryzuje się trzema cechami, a mianowicie:
· po pierwsze, oczywistą jest sprawą, że system ten musi składać się z pewnej liczby satelitów. Ten składnik systemu zwany jest segmentem kosmicznym,
· następnie powinniśmy mieć pewność, że wszystkie satelity działają zgodnie z naszymi życzeniami. W tym celu są one śledzone i kontrolowane przez kilka stacji obserwacyjnych na Ziemi (Colorado Springs, Wyspy Wniebowstąpienia, Hawaje, wyspa Diego Garcia i stacja na atolu Kwajalein). Ten składnik systemu zwany jest segmentem kontroli,
· ostatni składnik systemu jest najprostszym składnikiem - jest to segment użytkowników czyli ty czytelniku, ja sam i wszyscy, którzy korzystają z GPS.
20. Sygnały emitowane przez satelity systemu GPS
Każdy z satelitów emituje dwa typy kodów: wojskowy i cywilny kod a ponadto retransmituje informacje efemerydalne dotyczące położenia satelity w przestrzeni jak również informacje identyfikacyjne satelity i systemu. Satelity GPS emitują sygnały na dwóch różnych częstotliwościach zwanych L1 i L2. Przypomina to dawne radi...
mag_ik_101