LEFT MY HEART 7.doc

LEFT MY HEART

ROZDZIAŁ SIÓDMY


10 lutego, 2004: wtorek

O piątej trzydzieści Harry już nie spał. W głowie łomotało mu tak mocno, jak w sercu. Gapił się w sufit, czasami zerkając na zegarek, aby sprawdzić, ile minut upłynęło od momentu, gdy patrzył na niego po raz ostatni. Żołądek skręcał mu się od mieszaniny niepokoju i kaca.
Telefon zadzwonił kwadrans przed szóstą. Mężczyzna usiadł i pozwolił, aby dźwięk dzwonka rozbrzmiał trzy razy, zanim odebrał.
— Cześć.
— Harry, to ja. Chciałam się tylko upewnić, że nie śpisz.
Opadł z powrotem na łóżko.
— Oczywiście, że nie śpię. Leżę tu totalnie spanikowany.
— I bardzo dobrze, że się tak czujesz. Wczoraj, kiedy przyszedł twój faks, rozpętało się istne piekło.
— Cholera, serio?
— Fallin był naprawdę wkurzony.
Harry prawie upuścił słuchawkę.
— Fallin? Czytał to minister magii? — Uniósł się ponownie i zacisnął dłoń na włosach. — Cholera jasna.
— To właśnie on dzisiaj do ciebie zadzwoni. — Przerwała, słysząc, że Harry gwałtownie wciąga powietrze. Wyobraził sobie, jak przyjaciółka pochyla teraz głowę i patrzy na niego w sposób, w jaki zawsze robiła to przed dawaniem mu instrukcji. — Obiecaj mi tylko, że go wysłuchasz, dobrze? Nie dostaniesz wszystkiego, czego zażądałeś, ale sądzę, że układ jest do zaakceptowania.
— Rozumiem. — Harry gwałtownie wypuścił powietrze. Jego umysł był całkowicie pusty. O co w ogóle prosił w tym faksie?
— Dobrze się czujesz?
— Tak. Nie. Kurwa mać.
— Cho mówiła, że wczoraj dzwoniłeś. — Jej słowa zabrzmiały tak, jak gdyby próbowała zmienić temat, aby go uspokoić. Skupił się na oddychaniu.
— Tak. Co słychać w Norze?
— Brakowało nam ciebie. Powiedziałam wszystkim, że wykonujesz teraz ważną misję dla kraju.
— A jak dzieci?
— W porządku. W pociągu cały czas rozmawiały o odwiedzeniu tatusia. — Zamilkła.
Harry bardzo chciał okazać więcej współczucia, ale głowa bolała go niemiłosiernie. Nie miał pojęcia, jak zdoła logicznie porozmawiać z Fallinem, skoro czuł się kompletnie do dupy.
— Co jeszcze możesz mi powiedzieć? Cokolwiek, co pomoże mi w rozmowie z ministrem?
— Jedyne, co słyszałam, to że Fallin spróbuje z tobą negocjować. Wysłuchaj go, dobrze?
— Dlaczego wszyscy tak sie boją? Wiesz, potrafię zachować zdrowy rozsądek.
Hermiona westchnęła.
— Wiem, tylko... Harry, co się dzieje między tobą i Malfoyem? — Pytanie powinno go zaskoczyć, ale był teraz zbyt zaabsorbowany sobą.
— Nic — odpowiedział zgodnie z prawdą. Przyznanie tego na głos sprawiło mu ból. — Jesteśmy tylko przyjaciółmi. — Hermiona milczała, a Harry zamknął oczy. — Chciałbym, aby to było coś więcej, ale...
— Och, Harry — odezwała się. — Jesteś pewien, że możesz być obiektywny?
— Tak — skłamał. — Oczywiście, że tak. Przecież to moja praca.

Cztery minuty po szóstej telefon ciągle nie dzwonił i Harry stwierdził, że jego żołądek już dłużej nie wytrzyma. Chodził po pokoju, mierzwiąc palcami włosy, aby powstrzymać się od obgryzania paznokci. Nie miał bladego pojęcia, co zrobi, jeśli Fallin odmówi udzielenia Malfoyowi amnestii. Sądził, że mógłby wprowadzić w czyn swoje groźby, opuścić ministerstwo i zostać tutaj. Być może zacząć się ukrywać i znaleźć sposób, w jaki mógłby pomóc Draco.
Jednak w Stanach przebywał na wizie turystycznej i tak naprawdę nie mógł zrobić nic. Nie dostałby pracy nawet w czarodziejskiej dzielnicy. Wciągnął głęboko powietrze i zamknął oczy, ale spotęgowało to nudności, więc szybko otworzył je ponownie. Oddałby wszystko za porcję eliksiru na kaca. Przycisnął kciuki do skroni i ból głowy zelżał.
Aparat zadzwonił. Harry policzył do trzech, zanim podniósł słuchawkę.
— Tak, słucham?
— Dzień dobry, Harry.
— Minister Fallin? — Kolana trochę mu się zatrzęsły, więc usiadł na łóżku.
— Obaj wiemy, dlaczego dzwonię, więc przejdźmy do rzeczy, dobrze?
— Oczywiście, sir. — Harry wziął głęboki oddech i wypowiedział słowa, które powtarzał w myślach przez ostatnie piętnaście minut: — Pozwoli pan, iż zacznę od przypomnienia, że zostałem tu wysłany przez dyrektora Bassa w celach zawodowych, bez żadnych informacji czy instrukcji poza tymi, że mam znaleźć Malfoya i dowiedzieć się, dlaczego porzucił swoją posadę w Nowym Jorku. Zważywszy na ograniczone możliwości, zrobiłem wszystko, co mogłem. Bardzo proszę, aby przemyślał pan całą sytuację niezwykle ostrożnie.
— Mój drogi, wszystko to wziąłem pod uwagę, uwierz mi — odpowiedział Fallin z westchnieniem. — To, co wczoraj napisałeś, brzmiało zupełnie jak groźba. Masz zamiar wprowadzić ją w czyn?
Harry przełknął ślinę.
— Tak, sir. Ale mam nadzieję, że to nie będzie konieczne.
— Ja też tak sądzę. Ale sytuacja jest dużo bardziej poważna, niż ci się wydaje. Musisz wrócić z panem Malfoyem w tym tygodniu lub konsekwencje będą naprawdę niebezpieczne.
— Konsekwencje?
— Dowiesz się wszystkiego po powrocie.
— To mi nie wystarczy — odparł Harry twardo. — Muszę mieć coś więcej, niż pańskie zapewnienia, aby namówić go do powrotu.
— Przykro mi, ale to wszystko, co mogę ci zagwarantować.
— A co z ochroną? — zapytał Harry, opierając łokcie o kolana. — Malfoy nie wróci, jeśli nie będzie miał zagwarantowanego bezpieczeństwa.
— Harry, ty, w przeciwieństwie do rządu Wielkiej Brytanii, masz ten luksus i możesz mu ufać.
Potter żachnął się z irytacją.
— Z całym należnym szacunkiem, panie ministrze, ale na temat wiarygodności pana Malfoya wiem więcej niż rząd.
Fallin wydał z siebie dźwięk, który brzmiał jak parsknięcie.
— Wysłaliśmy ci informacje, Potter, i obraz, jaki się z nich wyłania, jest jednoznaczny. Podejrzewam, że twoja opinia może być trochę zaburzona przez... osobiste uczucia do pana Malfoya.
Szczęka Harry’ego opadła.
— Proszę?
— Wiemy, że Draco Malfoy był w kontakcie ze swoim ojcem, znanym śmierciożercą i współpracownikiem...
— Co ma pan na myśli, mówiąc „osobiste uczucia”? — zapytał Harry.
Fallin przerwał.
— Przeczytałem twoje sprawozdanie i informacje przekazane przez CIA. Nie wysłaliśmy cię tam...
— Moje uczucia nie mają tu nic do rzeczy — odciął się Harry. Gdyby tylko było to prawdą. — Myślałem, że wysłał mnie pan tutaj, ponieważ ufa w mój rozsądek. Ponieważ myślał pan, że mogę go znaleźć i...
— Oczywiście, że ufam twojemu rozsądkowi. Chodzi tylko o to... Musisz wiedzieć, jak sytuacja wygląda stąd.
— Nie, proszę pana. Nie wiem.
Fallin zabrzmiał, jak gdyby nabierał odmierzonego oddechu.
— Harry, jaka dokładnie jest natura twojej relacji z Draco Malfoyem?
— Ja... zostaliśmy przyjaciółmi, tak sądzę. Poznałem go i...
— Sypiasz z nim?
Harry zaczerwienił się, choć nie było tu nikogo, kto mógłby to zobaczyć.
— Nie, proszę pana — odpowiedział. — Oczywiście, że nie.
— Nasz wywiad najwyraźniej donosi coś innego.
Potter poczuł, jak skręca mu się żołądek.
— Wywiad? Byłem śledzony?
Fallin milczał przez chwilę.
— Musisz spróbować zrozumieć, jak to wygląda z naszej strony. Dostajemy od ciebie niewiele informacji, a twoje sprawozdania nie zgadzają się z danymi dostarczonymi przez CIA. A potem zaczynamy otrzymywać raporty o tobie jako podejrzanym charakterze, który trzyma się z bandą Malfoya i całkiem możliwe, że współpracuje ze śmierciożercami. Co mieliśmy pomyśleć?
— To nie jest... — Harry zazgrzytał zębami. — Pozwoliliśmy, aby inni sądzili, że ze sobą sypiamy, ale nie robimy tego.
— CIA wydaje się być o tym przekonane, Harry. Wystarczająco, aby nie ufać twoim motywom. Sugerowano nawet, że ty i on współpracujecie ze sobą.
— W jakim celu? — zapytał Harry, kompletnie zdumiony.
— W jakimkolwiek, Harry, i żaden z nich nie wygląda na szczególnie pochlebny. Muszę przyznać, że dla mnie także jest to podejrzane, szczególnie w świetle twoich niedawnych żądań. Dlaczego postępujecie tak, aby inni uważali was za kochanków, skoro nimi nie jesteście? Nie wiedziałem nawet, że...
— Nie jestem gejem — przerwał mu Harry. — I nie pracujemy razem. On ledwie mi ufa, wbrew moim wysiłkom. — Poczuł, że płoną mu policzki. Był wściekły, zakłopotany i przestraszony, że minister wysuwa takie oskarżenie.
— Harry, ja nie mam z tym problemu. Jestem człowiekiem z otwartym umysłem. Mam kuzyna homoseksualistę.
Potter jęknął z frustracji.
— Proszę pana, wiem, jak to wygląda, lecz sytuacja jest... skomplikowana. Nie mogę tego wyjaśnić, ale ma pan moje słowo, że niczego nie chcę bardziej, niż przywieźć Malfoya ze sobą i ochronić go. — Głowa ciągle pulsowała bólem, więc docisnął kciuki do oczu. Pomogło, ale tylko trochę. — Kiedyś moje zapewnienie coś dla pana znaczyło. Teraz tak nie jest?
— Harry, pozwól, że będę z tobą szczery. Twoje nazwisko nadal ma w ministerstwie wartość, ale jeśli nie przestaniesz teraz naciskać w sprawie Malfoya, wszystko stracisz.
Harry wypuścił głośno powietrze.
— Rozumiem i...
— Nie ufam Malfoyowi, ale tobie tak, wbrew raportom CIA. Znam cię od dziecka i nie wątpię, że wierzysz w to, co mówisz. Jakkolwiek nie jestem przekonany, czy twoja wiara opiera się na dobrych podstawach.
— Panie ministrze, ufam mu — powiedział Harry, czując, jak żołądek trzęsie mu się na dźwięk wypowiadanych słów. Były prawdziwe. Istotnie ufał Malfoyowi, wbrew faktowi, że niewiele miał ku temu powodów. I był skłonny zaryzykować wszystko z powodu tego zaufania. Zaczerpnął głęboko powietrza. — Mógłby pan powierzyć go mojej opiece. Byłbym za niego odpowiedzialny.
Fallin nie wydawał się tą sugestią zaskoczony.
— Jesteś pewien, Harry? Wziąłbyś na siebie spore ryzyko.
Potter zamknął oczy. Nadal nie wiedział, czy w ogóle będzie w stanie przekonać Malfoya do powrotu. Co zrobi, jeśli Ślizgon odmówi?
— Tak, jestem pewien — powiedział. — Chcę dla niego immunitetu. Jeśli posiada naprawdę wartościowe informacje, trzeba dać mu możliwość podzielenia się nimi. — Przerwał, zastanawiając się, co jeszcze mógłby powiedzieć, aby przekonać ministra. — Malfoy jest aurorem. Czy to nic nie znaczy?
— Tak, ale jest też przypuszczalnym śmierciożercą i zbiegiem.
— Sir, nie wierzę ani w jedno, ani w drugie. Jeśli miał kontakt ze śmierciożercami lub kimkolwiek innym, to tylko z powodu wykonywanych obowiązków. W Nowym Jorku pracował pod przykryciem dla FBI.
— Nasz wywiad donosi, że był podwójnym agentem.
Harry zamknął oczy.
— Tak, miałem okazję zobaczyć ten wasz wywiad. Ale nie widziałem żadnego dowodu na potwierdzenie jego teorii. Została oparta na zeznaniach byłego kochanka — kogoś, kto mógł mieć ukryty motyw.
— Dowód jest wystarczający, aby przekonać mnie, dyrektora i starszych rangą pracowników biura.
Harry zacisnął zęby.
— Którego nadal jestem członkiem. I nie zgadzam się z wami. — Już na końcu języka miał komentarz o stosunkowo niewielkiej ilości dowodów, jakiej potrzeba do przekonania urzędnika, który chce wierzyć, że coś jest prawdziwe. Ale to samo można by zarzucić jemu, prawda? Nie chciał, aby te doniesienia okazały się prawdą, więc być może widział Malfoya takim, jakim chciał go widzieć. — Sir, sądzę, że on ma kłopoty, z którymi nie może sobie poradzić i dlatego ucieka. Nie zwrócił się do nas, bo prawdopodobnie nie wierzy, że zdołamy go ochronić. — Zastanowił się intensywnie, ale nie miał zbyt dużego wyboru. — Powinniśmy dać mu jakiś powód, żeby chciał wrócić do domu. Musi zaufać nam bardziej, niż my ufamy jemu.
Fallin milczał, choć Harry słyszał jego oddech. Praktycznie mógł go sobie wyobrazić, trącego z roztargnieniem palcami swoją łysinę, co robił zawsze, kiedy myślał nad czymś intensywnie.
— Dobrze. Immunitet i oddajemy go pod twoją opiekę, pod warunkiem, że wrócicie w czwartek.
Potter spróbował nie zabrzmieć na zirytowanego.
— Potrzebuję więcej czasu.
— Im dłużej tam jesteś, tym większe grozi ci niebezpieczeństwo, Harry. Jeśli CIA uważa, że pracujesz z Malfoyem, może przedsięwziąć jakieś kroki również w stosunku do ciebie. Potrzebujemy cię tu z powrotem jak najszybciej, z nim lub samego. — Fallin przerwał, jak gdyby czekając na protest, ale Harry milczał. — Jeżeli pan Malfoy wróci, opieka nad nim spadnie na ciebie. I jeśli cokolwiek pójdzie źle, jeśli okaże się on nie tym, kim zapewniasz, że jest, obarczę cię za to osobistą odpowiedzialnością.
Harry zamknął oczy i zastanowił się, czy postąpił właściwie. Naprawdę ufał Malfoyowi, choć nie był pewien, czy uda mu się w ciągu dwóch dni uzyskać wzajemność. Rozpaczliwie potrzebował więcej czasu, niestety go nie otrzymał. A przynajmniej nie teraz.
— Takie wyjście mogę zaakceptować — powiedział w końcu. — Ale chcę dostać wszystko na piśmie. W dwóch egzemplarzach, na pergaminie, podpisane przez pana i dyrektora Bassa. Jedną kopię proszę dać Hermionie Granger, a drugą wysłać mi FedExem* do San Francisco. Nie będę w stanie przekonać Malfoya bez takiego dokumentu w rękach.
— FedExem? — zapytał Fallin.
Harry westchnął.
— To mugolska usługa pocztowa. Niech pan zapyta asystentkę Hermiony. I dziękuję, sir.
— Załatwię to jeszcze dzisiaj, Harry, i będę czekał na ciebie w czwartkowy wieczór.

Harry przez chwilę leżał na łóżku, gapiąc sie w sufit. CIA szpiegowało również jego. Nie miał zbyt wielu wątpliwości, że za raportami stał Manny. Był wyraźnie zazdrosny o ich przyjaźń i bał się, że Malfoy da się przekonać do powrotu do Anglii. Ale czy Manny pracował dla kogoś jeszcze? Był podwójnym agentem?
Nie mógł zasnąć, wziął więc gorący prysznic w nadziei, że to pomoże mu się odprężyć. Na szczęście tak stało też było. Stał pod parującą wodą bardzo długo, pozwalając jej chłostać go po plecach. I jedynie poczucie winy, spowodowane nadmiernym zużywaniem „najcenniejszego zasobu Kalifornii” — jak to opisano na małej instrukcji, powieszonej przy umywalce — kazało mu zakręcić kurki.
Odciągnął zasłonę prysznica i prawie wrzasnął z zaskoczenia. Malfoy, bardzo blady, stał nie dalej niż pół metra od niego.
— Do jasnej cholery, Malfoy, oglądałeś kiedyś „Psychozę”? — Starł z oczu wodę i wskazał na półkę z ręcznikami.
Ślizgon podał mu jeden, rumieniąc się lekko.
— Przepraszam, pukałem, ale nie odpowiadałeś... — Spuścił wzrok. — Zaklęcia ciągle były na miejscu, więc zdjąłem je i wszedłem. Przepraszam. — Odwrócił się z zamiarem wyjścia.
— Zaczekaj! — zawołał za nim Harry, zawijając ręcznik wokół bioder i prawie poślizgując się, pośpiesznie wychodząc z brodzika. Malfoy stał na środku, rozglądając się nerwowo. — Naprawdę nic się nie stało. Przestraszyłeś mnie, to wszystko.
Draco wyglądał na wyczerpanego, jak gdyby w ogóle nie spał.
— Jestem trochę zmęczony, przepraszam. — Wskazał na stojący na stoliku, parujący kubek. — Przyniosłem to dla ciebie. Przyjdziesz do kawiarni, jak się ubierzesz? — Niemal nieświadomie otaksował drugiego mężczyznę wzrokiem.
— Jasne — odpowiedział Harry. W wyrazie twarzy Ślizgona było coś niepokojącego. — Zaraz będę gotowy. Piętnaście, dwadzieścia minut.
Malfoy kiwnął głową.
— Przygotuję ci latte.

Ku wielkiej uldze Harry’ego, eliksir na kaca podziałał bardzo szybko. Chłopak spędził kilka minut, próbując zdecydować, którą z trzech czystych koszul ubrać, aż w końcu wybrał granatowy sweter, który wyjątkowo podobał się Malfoyowi, gdy miał go na sobie podczas kolacji w ubiegłym tygodniu.
W momencie, gdy tylko wyszedł z hotelu, usłyszał, że ktoś woła jego imię. Odwrócił się i zobaczył, jak Colby macha do niego z przeciwnej strony ulicy. Przebiegł ją, uskakując przed pędzącym Chevroletem i posłał Harry’emu smutny uśmiech.
— Dobrze się czujesz? — zapytał Potter.
— Mam kaca jak cholera — odpowiedział Colby, przejeżdżając palcami przez szopę ciemnych włosów. — Właściwie, to musiałem wziąć wolne. Nie mam bladego pojęcia, jak dotarłem do domu. Obudziłem się na własnej kanapie, czując się jak gówno.
— Wezwaliśmy ci taksówkę — wyjaśnił Harry.
— Niczego nie pamiętam. — Colby uśmiechnął się i zaczęli iść powoli w dół ulicy, w stronę kawiarni, w której pracował Malfoy. — Ostatnią rzeczą, jaką sobie przypominam, to jak zniknąłeś po... — przerwał i zagryzł wargę.
Potter przystanął i westchnął.
— No cóż, wiesz....
— Harry, szukałem cię dziś rano, ponieważ musimy porozmawiać — wyrzucił z siebie Colby. — Zeszłej nocy...
— Poczekaj — przerwał mu Potter. Colby wbił w niego beznamiętne spojrzenie. — Zrozum... lubię cię i jesteś naprawdę miłym facetem, ale w czwartek wjeżdżam. — Mężczyzna zmarszczył brwi i zatrzymał się. Wypowiedzenie kolejnych słów nie przyszło Harry’emu łatwo. — Resztę czasu tutaj planuję spędzić z Derekiem.
— Och — szepnął Colby, a jego twarz przybrała dziwny wyraz. — Boże, ty... Więc to tak...? Więc... o to chodzi...? — Spuścił wzrok, a Harry poczuł się okropnie.
— Zostały mi tylko dwa dni — zaczął. — Mimo wszystko, to jego przyjechałem tu odwiedzić.
— Rozumiem — odpowiedział Colby, nadal nie patrząc mu w oczy. — W takim razie, co robiłeś ze mną? Zabijałeś nudę, czekając, aż Derek będzie wolny?
Oczywiście, tak właśnie było. Harry starał się przybrać współczującą minę.
— Colby, przykro mi, jeśli wprowadziłem cię w błąd. Tylko że... Naprawdę jesteś sympatyczny i pociągający. Jeżeli spędzilibyśmy razem więcej czasu, wszystko pewnie ułożyłoby się inaczej. — „Kłamca”, skarcił sam siebie.
— Nie, nieprawda — warknął Colby. — Nie z Derekiem w pobliżu. — Wznowili spacer i zaległa niezręczna cisza. Mężczyzna wydawał się pogrążony w myślach. Kilka razy uniósł wzrok, jak gdyby miał zamiar zacząć mówić, ale tego nie zrobił. W końcu wydał dźwięk, brzmiący jak pełen wstrętu śmiech. — Nie mogę uwierzyć, że właśnie zaserwowałeś mi mówkę w stylu „jaki to z ciebie miły facet”.
Harry spróbował się uśmiechnąć.
— Lepsze to niż: „To nie twoja wina, tylko ze mną coś jest nie tak”.
— Tak sądzę — odparł Colby. — Jestem po prostu zmęczony traceniem świetnych chłopaków przez kogoś takiego jak Derek. Nikt nie chce miłego faceta, wiesz? Wszyscy wolą takich, jak on. Apodyktycznych drani, którzy pieprzą wszystko dookoła.
Harry westchnął. Miał już bardzo podobną rozmowę z Cho, zaraz przed tym, jak zostawiła go po raz pierwszy, tyle że wtedy znajdował się po przeciwnej stronie. „Jesteś cudownym mężczyzną i chciałabym kochać cię tak, jak na to zasługujesz. Ale nie mogę dać ci tego, czego pragniesz i oboje o tym wiemy. Lepiej ci będzie...” Jak się okazało, jej było lepiej z Aaronem.
— Wiem, że to okropne — powiedział. — I nie mam dla siebie żadnego usprawiedliwienia. Przepraszam. — Skręcili na Piętnastą Ulicę, a potem weszli w dzielnicę Noe. Harry zastanawiał się, czy Colby ma zamiar wejść z nim do kawiarni. Ten jednak zatrzymał się przed drzwiami i spojrzał na niego. — Więc... — zaczął Harry.
— Och, Boże, to koniec? — wymamrotał Colby. — Już cię więcej nie zobaczę? — Harry westchnął i potrząsnął głową. Naprawdę nienawidził tej sytuacji. Nie miał pojęcia, co powiedzieć. Zwykłe „dziękuję” wydawało się nie na miejscu. — Zaczekaj — powiedział Colby i wyjął portfel. Otworzył go i wyciągnął z niego wizytówkę. — To mój adres domowy i numer telefonu, a po prawej email. Jeśli kiedyś jeszcze tu przyjedziesz lub cokolwiek...
Harry wziął wizytówkę i uśmiechnął się.
— Na pewno. — Nie mógł się odwzajemnić, więc tylko schował kartonik do kieszeni.
— Świetnie — odezwał się Colby, wpatrując się w ziemię. — A więc...
— Tak — powiedział Harry. — Miło było cię poznać. — Nacisnął na klamkę.
— Mnie również — odparł Colby, zagryzając wargę. — Do zobaczenia. — Zerknął na Harry’ego jeszcze raz i odszedł.
Potter od razu wszedł do kawiarni, więc nie uległ pokusie odwrócenia się. Uczucie, jakie go ogarnęło, było okropne. Przysiągł sobie, że jeśli tylko będzie to od niego zależało, nigdy więcej nikomu czegoś takiego nie zrobi.
Malfoy był zajęty i nawet na niego nie spojrzał. Zamiast do stolika, Harry podszedł do lady. Kobieta, której nie rozpoznał, uśmiechnęła się do niego i zapytała, co mu podać.
— Karmelowe capuccino — odpowiedział.
— Z dodatkowym espresso — odezwał się Malfoy. Harry spojrzał na niego i zobaczył, że Ślizgon się uśmiecha. — Chyba że ograniczasz kofeinę.
— Tego nigdy za wiele — odparł Harry, odwzajemniając uśmiech.
— To nie jest twoje zwyczajowe zamówienie. — Malfoy uniósł brew.
—To zawsze była moja ulubiona kawa, tylko nigdy ci tego nie powiedziałem.
— Zaraz podam — powiedział Ślizgon. Wyglądało, że widząc Harry’ego jest szczęśliwy, dużo bardziej, niż zwykle.
Potter znalazł swoje miejsce w kącie. Ku jego zadowoleniu, na stoliku leżał egzemplarz „The Guardian”. Przez ostatni tydzień zapałał do gazety dziwnym zamiłowaniem.
Malfoy przyniósł kawę i usiadł naprzeciwko niego.
— Dział na temat seksu jest bardzo zabawny — skomentował Harry. Draco uśmiechnął się i przez chwilę jedynie patrzyli na siebie w milczeniu. Potter poczuł, że jego policzki robią się czerwone, gdy w pamięci rozbłysło mu wspomnienie tego, co wydarzyło się zeszłej nocy. — Jak się masz? — zapytał.
— Właściwie dobrze — odparł Malfoy, ciągle się uśmiechając. — Eliksir na kaca pomógł?
— Tak, dziękuję.
Spojrzenie Ślizgona było niezwykle promienne i nieobecne. Harry zastanawiał się, co też chodzi mu po głowie.
— Mieliśmy dzisiaj porozmawiać, prawda? — zaryzykował.
— Tak — odparł Malfoy, wyglądając prawie na onieśmielonego. — Ale nie tutaj. Później, prywatnie. — Jego brwi uniosły się odrobinę i Harry poczuł bolesne ukłucie w podbrzuszu.
— W porządku — odpowiedział z uśmiechem.
— Skończę trochę wcześniej — kontynuował Draco. — Zarezerwowałem stolik na szóstą.
— To za wcześnie na kolację — zauważył Harry.
— Tak, ale to dlatego, że idziemy do teatru — wyjaśnił Malfoy z uśmiechem. — Uznałem, że to będzie dobry pomysł.
— Brzmi świetnie — powiedział Potter. — Czy to randka?
Ślizgon wzruszył ramionami.
— Tak sądzę. — Mrugnął do Harry’ego i wstał od stolika.
Potter obserwował go z przerwami przez następną godzinę, zdumiony, jak bardzo Malfoy wydawał się szczęśliwy. Czy to, co zdarzyło się między nimi zeszłej nocy, nakłoniło go do spojrzenia na Harry’ego w innym świetle? Na tę myśl serce Pottera zaczęło bić szybciej. Może, mimo wszystko, jakoś się miedzy nimi ułoży, a Draco otworzy się przed nim i w końcu mu zaufa? I wreszcie mogliby być w stosunku do siebie uczciwi. Powiedziałby mu prawdę i Malfoy zgodziłby się wrócić z nim do Anglii.
Być może.
Skończył czytać gazetę i podniósł egzemplarz jakiegoś nowego magazynu, który ktoś zostawił na pobliskim stoliku. Zaledwie zaczął interesować się artykułem o Julii Roberts, gdy ktoś stanął obok niego. Uniósł wzrok i zobaczył wbite w siebie, kamienne spojrzenie Manny’ego Padilli.
Mężczyzna był bardzo przystojny, ale miał twarz, której, gdy był rozgniewany, można było się przestraszyć. Odsunął krzesło i usiadł, nie odrywając oczu od Harry’ego. Malfoy zauważył ich i posłał w stronę Harry’ego zaniepokojone spojrzenie. Potter oczekiwał, że zaraz przybiegnie z filiżanką kawy dla swojego chłopaka, ale nic takiego się nie wydarzyło. Ślizgon jedynie patrzył na nich z nieufną miną.
— Dobrze się bawiłeś zeszłej nocy? — zapytał Manny. Nie zabrzmiało to wcale tak, jakby miał nadzieję, że Harry naprawdę dobrze się bawił.
— Tak — odparł Potter z wymuszonym uśmiechem. — Derek obciąga niesamowicie, prawda?
— Myślisz, że jestem o ciebie zazdrosny? — Uśmieszek Manny’ego był dużo bardziej przekonujący.
— Tak, w zasadzie tak.
— Nie, Harry. Ale wiem, kim jesteś i dlaczego tu jesteś. — Wyraz jego twarzy stał się zdecydowanie bardziej ponury. — Niestety, twój plan się nie uda. Mam zamiar osobiście tego dopilnować.
— Nie mam pojęcia, o czym mówisz — odparł Potter, sącząc kawę. Miał nadzieję, że przez ten gest sprawia wrażenie spokojnego. — Przyjechałem tu, aby go odwiedzić. To wszystko.
— Być może chciałbyś, żeby on w to wierzył — odparł Manny. — Ale moje źródła mówią inaczej.
— Twoje źródła są wyjątkowo niedokładne — parsknął Harry, choć jego żołądek skręcił się w węzeł. Przez myśl przebiegła mu poranna rozmowa telefoniczna i zastanowił się, kim owe „źródła” były. Może tylko blefował, aby zdobyć informacje. — A skoro o tym rozmawiamy, wiem, że żaden z ciebie prawnik. Wiem także, dlaczego ty tu jesteś.
Oczy Manny’ego zwęziły się, a głos zniżył do szeptu.
— Jeśli naprawdę ci na nim zależy, Harry, wyjedź stąd. Zostaw go w spokoju. Przestań pierdolić się z jego emocjami. Każdego dnia, gdy tu jesteś, on znajduje się w większym niebezpieczeństwie.
Potter zmarszczył brwi.
— Nie wiem, o co ci chodzi.
Manny uśmiechnął się złośliwie.
— A ja sądzę, że tak. Zostaw go w spokoju.
— Być może chcę go ochronić.
— Nie dasz rady, Harry.
Potter zacisnął zęby.
— Jesteś tego pewien?
— On może ci ufać, ale ja tego nie robię. Obserwuję cię. — Manny wbił w niego wzrok.
— Czy to groźba? — zapytał Harry, próbując być nonszalancki.
— Tak — odparł Manny. Wstał, rzucił krótkie spojrzenie Malfoyowi i wyszedł z kawiarni.
Ślizgon przyglądał się jego odejściu, a potem popatrzył na Harry’ego. Potterowi udało się do niego uśmiechnąć.
Kilka minut później Draco przyniósł mu kolejne capuccino, choć Harry miał jeszcze połowę poprzedniej szklanki.
— O co chodziło? — zapytał Malfoy, siadając na zwolnionym przez Manny’ego krześle.
— Nie wiem — odparł Potter. — Ty mi powiedz.
Ślizgon wzruszył ramionami i pochylił głowę.
— Sądzę, że jest zazdrosny.
— A ma ku temu powód? — spytał Harry.
Draco milczał przez chwilę, nie odrywając od niego wzroku.
— Tak, sądzę, że tak. — Wypuścił powietrze i uśmiechnął się. Serce Harry’ego załomotało. Czy to oznaczało to, co on myślał, że oznaczało? — Tak się zastanawiałem... — zaczął Malfoy — ...może w czwartek wybralibyśmy się do Napa**? Mam wolne dwa dni, wynajęlibyśmy samochód i zrobilibyśmy sobie weekend, co? — Ponownie spojrzał na niego z rozpromienionym wyrazem twarzy.
Serce Harry’ego drgnęło.
— Och, Draco, ja... — przerwał, niepewny, co powiedzieć. Radość zniknęła z twarzy Malfoya, więc wziął głęboki oddech. Właśnie teraz powinien zacząć być uczciwy, ale jeszcze nie czuł się na to gotowy. — Wyjeżdżam w czwartek po południu. Dzwonili do mnie dzisiaj rano i w piątek muszę być w biurze.
Malfoy pobladł i wbił wzrok w blat stolika. Wyglądał, jak gdyby myślał nad czymś gorączkowo.
— Wyjeżdżasz? — odezwał się w końcu. Jego głos brzmiał niezwykle słabo.
Harry wziął go za rękę.
— Przykro mi. Starałem się przekonać ich, aby dali mi więcej czasu, ale...
— Więc to tak? Mamy tylko jeden dzień?
— Tak — odpowiedział.
Draco uśmiechnął się lekko i ścisnął dłoń Harry’ego, po czym zabrał rękę.
— W takim razie musimy się wybawić za kilka dni. — Wstał i wrócił za ladę.
Harry chciał pójść za nim, objąć go, pocałować, zrobić cokolwiek, aby znowu wywołać ten uśmiech. Przeklął w myślach Fallina. Potrzebował więcej czasu i musiał mu o tym powiedzieć. Zadzwoni jutro rano i złoży kategoryczne żądanie.
Zachowanie Malfoya zmieniło się. Przez następne kilka godzin znowu był starym sobą — zamkniętym, sarkastycznym i nieczytelnym. Harry miał też dziwne wrażenie, że wygląda na kogoś, komu ulżyło.

***

Malfoy zapewnił go, że nieformalny strój na wyjście do teatru jest całkowicie dopuszczalny, co Harry przyjął z radością, bo nie miał ze sobą żadnych eleganckich ubrań. Taksówką podjechali do restauracji o nazwie Ponzu, blisko Union Square, oferującej ogólnoazjatycką kuchnię. Podczas posiłku, składającego się z całej, pieczonej kaczki i kilku butelek sake Bishonen, prowadzili miłą pogawędkę. Rozmowa nigdy nie kierowała się na poważne sprawy, obojętne, jak bardzo Harry się starał. Malfoy był mistrzem w unikaniu tematów, na które nie chciał dyskutować. Gdy talerze mieli już puste, Harry westchnął i rozlał resztkę alkoholu.
— Naprawdę będę za tym tęsknił — powiedział i spojrzał na Malfoya. — Będę tęsknił za tobą.
— Nie, nie będziesz — zaśmiał się Draco. — Minutę po powrocie pobiegniesz do Soho, żeby pieprzyć się do nieprzytomności. Czuję się zazdrosny.
— Mógłbyś pojechać ze mną, wiesz? — zaryzykował Harry.
Malfoy parsknął.
— Tak, jasne. I byłbym twoją maskotką. Podrywalibyśmy razem słodkich chłopców.
— W zasadzie, to mówiłem poważnie — odparł Harry z uśmiechem.
Draco studiował jego twarz przez minutę. Gdy rozległy się dźwięki stłumionej melodii, zamrugał, jak gdyby przed chwilą był gdzie indziej i pogrzebał w kieszeni marynarki. Ze zmarszczonymi brwiami wyciągnął telefon.
— Tak?... Jem... Tak. — Wywrócił oczami. — Nie, mówiłem ci... — Przez chwilę słuchał w milczeniu. Harry nie miał większych wątpliwości, kto jest po drugiej stronie słuchawki. — Dobrze, dobrze, będę. — Z trzaskiem zamknął klapkę aparatu, westchnął i uśmiechnął się.
— Kto to? — zapytał Potter tak obojętnie, jak to możliwe.
...